

D4460

སྐྱེས་རབས་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་བཞུགས་སོ། །@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཛ་ཏ་ཀ་མ་ལ་སྱ་པཉྩི་ཀ། བོད་སྐད་དུ། སྐྱེས་པའི་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དཀའ་འགྲེལ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཐུགས་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐབས་ཀྱི སྤྱོད་པ་རྒྱ་ཆེ་དང་།།ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་དེ་ཉིད་དོན་གཟིགས་ཆགས་བྲལ་བ། །མཐའ་གཉིས་མི་གནས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་དང་ལྡན་པའི། །འགྲོ་བ་ཀུན་སྐྱོབ་རྒྱལ་དང་དེ་སྲས་རྣམས་ལ་འདུད། །གང་ཞིག་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་སྐྱོབ་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་། ཤེས་ རབ་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ལ་རབ་ཏུ་མ་རྨོངས་པ།བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་མཚུངས་པ་མེད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྤྱོད་པ་ལ་རབ་ཏུ་མི་ངལ་བ། བདག་གི་བདེ་བ་ལ་མི་ཆགས་ཤིང་བག་ཡོད་པ་སྤྱིར་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དེ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད།ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་སྤྱོད་པས་རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དེ་ཉིད་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིར་གྱུར་པས་གཞན་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ ལ།ཁྱད་པར་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ། སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པས་སྦྱིན་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པ་གསུམ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ། བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ལ་བརྩོན་འགྲུས་གཉི་གར་གཏོགས་པའོ། །ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་ཀྱང་སྔོན་དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པ་དུ་མ་མཛད་དོ། །དེའི་ཕྱོགས་ཤིག་ ཙམ་སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས་སྦྱར་བ་ཡིན་ལ།།དེ་དག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་པོ་གང་དག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དང་། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སར་གསུངས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཁྱད་པར་གང་དང་གང་ཡིན་པ་ དང་།ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པར་གྱུར་པའི་དོན་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱའོ།

我将为您翻译这段藏文。以下是完整的中文翻译：
本生传注释
梵语：Jātakamālasyapañjikā
藏语：སྐྱེས་པའི་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དཀའ་འགྲེལ།
汉译：本生传难解注释
顶礼一切佛菩萨！
以大悲力广行方便行，
以智慧见真实义离欲，
不住二边具德如海者，
救护众生佛及佛子敬礼。
具有救护一切众生的大悲心，以智慧于众生事业毫无迷惑，以无与伦比的精进力而于利益众生的事业永不疲倦，不执著自身安乐而恒时安住正念，是积聚功德宝藏的菩萨。这位二资粮自性者，以六波罗蜜多的行持圆满自身佛法，而六波罗蜜多即是四摄事，以此成熟其他众生，这就是佛子的行持。
特别是如来、这位论师的观点认为，布施、持戒、忍辱三者属于福德资粮，禅定与智慧二者属于智慧资粮，精进则通于二者。
释迦牟尼佛往昔也曾多次行持如是行为。这仅是论师勇士（即马鸣）所造的一部分，这些内容是六波罗蜜多和四摄事的自性，以及圣者无著论师在《菩萨地》中所说的波罗蜜多的差别，方便善巧的差

།དེ་ལ་གཡུང་དྲུང་ཤེས་རབ་གྲགས། ཁ་ཅིག་ན་རེ་གཞུང་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར་མངོན་ཏེ། ལྷག་ལུས་པར། དེ་ལྟར་བསྟན་མཆོད་བརྗོད་དང་དགོས་འབྲེལ་ལ་སོགས་པ། བཅོས་རྩོམ་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཡན་ལག་ཡོད་ཀྱང་མཇུག་ཏུ་དགེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་ལ་སོགས་པ། བསྟན་བཅོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་པོ་གསུམ་ལ་བཅུ་བཅུ་ཡོད་ཀྱང་། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བཅུ་ཚན་ཡང་མ་ཚད་ལ་བསམ གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་གཞུང་མ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་།དང་པོ་གསུམ་ལ། སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་མཇུག་བསྡུས་པ་ལ་མཐའི་བཞི་ཚན་ལ་སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ་དཔྱད་དགོས་སོ། །དེ་ལ་བཅུ་ཚན་དང་པོས་ནི་སྦྱིན་པ་བསྟན་ཏོ། །ལ་བཞི་ཙམ་ལས། བཅུ་ཚན་གཉིས་ པས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྟན་ཏོ།།བཅུ་ཚན་གསུམ་པས་ནི་བཟོད་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་བཅུ་ཚན་དང་པོ་ལས་དང་པོས་ནི་ལུས་རིལ་གྱིས་སྦྱིན་པ་བསྟན་ཏེ། །བརྩོན་འགྲུས། གཉིས་པས་ནི་ཡན་ལག་གི་མཆོག་སྦྱིན་ཞིང་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་རྒྱ་འགྲེལ་ལས་རྒྱལ་བུ་ཟླ་བའི་སྐྱེས་རབས་བརྩོན་འགྲུས་སོ་ལྕགས་ཀྱི་ཁྱིམ་དང་མ་ཧེ་གཉིས་བསམ་ གཏན་ནོ་བྱ་ཤིང་རྟ་མོ་ཤེས་རབ་ཏུ་གསུང་བ་འཐད་པར་སྣང་ངོ་།།ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་དམན་པ་སྦྱིན་པ་ཡང་རྣམ་པར་སྦྱིན་པ་དང་རྒྱུ་མཐུན་པ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། །མིག། །སླར་ཡང་སྤྱན་ཐོབ་པའི། བཞི་པས་སྦྱིན་པ་ལ་བདུད་ཀྱིས་མི་ཕྲོགས་པར་བསྟན་ཏོ། །ལྔ་པས་ནི་ ཡོ་བྱད་ཉུང་བས་སྦྱིན་པ་ལས་མི་ལྡོག་པར་བསྟན་ཏོ།།དྲུག་པས་ནི་རྟེན་དམན་ཡང་སྦྱིན་པ་ལས་མི་ཟན་ཆངས། ལྡོག་པ་འབྱོར་བ་ཆེན་པོ། །བསྟན་ཏོ། །བདུན་པ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཡང་གཏོང་བ་མི་ཟད་པར་བསྟན་ཏོ། །བརྒྱད་པས་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་བརྟེན་ ནས་གཏན་དུ་ཐར་པ་ཐོབ་པར་བསྟན་ཏོ།།དགུ་པས་ནི་ལོངས་རི་བོང་དུད་འགྲོའི། །སྤྱོད་མཆོག་ལ་མ་ཆགས་པར་བསྟན་ཏོ། །བཅུ་པས་ནི་འཚོ་བ་སྤོང་ཞིང་གཞན་མང་པོ་དག་གི་སྡིག་པ་སྤོང་བ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་དག་ནི་ཕྱོགས་རེ་རེའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་དུའང་དཔྱད་དུ་ཡོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། ལུས་སྦྱིན་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་པའོ། །དང་པོ་ནི་ལེའུ་བཞིས་བསྟན་ཏེ། དང་པོ་དང་གཉིས་པ་དང་། དྲུག་པ་དང་། བརྒྱད་པའོ། །ལྷག་མ་དྲུག་ནི་ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་པའོ། །ཞིང་གི་ཁྱད པར་གང་ལ་སྦྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན།བཞི་པ་དང་བཅུ་པས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ལ་སྦྱིན་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཞིང་ལ་སྦྱིན་པའོ།

我将为您完整翻译这段藏文：
关于此，永恒智慧称：有人说此论典似乎未被论师完全完成，因为虽有与造论相关的支分如礼敬、说明必要关联等，但结尾未作回向菩提等圆满论典之事；又因前三波罗蜜各有十个部分，但精进的十分未完整，且未见到关于禅定和智慧的正文；又因前三者以总结偈颂作结，而后四者没有总结偈颂，这些都需要考察。
其中第一个十分说明布施，第二个十分说明持戒，第三个十分说明忍辱。在第一个十分中，第一则说明全身布施；第二则说明布施最胜肢体并于现法中获得广大果报；第三则说明布施卑微受用也能获得广大异熟果报；第四则说明布施不被魔夺；第五则说明资具虽少也不退失布施；第六则说明虽为劣等所依也不退失布施而获大富；第七则说明虽不执著受用而布施无尽；第八则说明依布施永得解脱；第九则说明不执著最胜受用；第十则说明舍弃生计并善巧方便令众多他人断除罪业。
这些是就各个方面而言，还可从其他角度分析。此外，财物布施有二：身体布施和受用布施。第一种由四章说明：即第一、第二、第六和第八章。其余六章是受用布施。若从布施对境的差别来说，第四和第十章是对功德田的布施，其余是对苦田的布施。
【注：根据原文提到的大论释中所说，"王子月的本生是精进，铁屋和水牛二者是禅定，鸟和马是智慧"这种说法似乎合理。】

།བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ། དང་པོ་དང་། གཉིས་པ་དང་། དྲུག་པ་དང་། བརྒྱད་པ་དང་། ལྷག་མ་དྲུག་ནི་ལོངས་སྤྱོད་སྦྱིན་པའོ། །ཞིང་གི་ཁྱད་པར་གང་ལ་སྦྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། བཞི་པ་དང་། བཅུ་པས་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ལ་སྦྱིན་པའོ། །དགུ་པ་དང་། བཅུ་པས་ནི་གཞན་སྡུག་བསྔལ་བ་ལས་སྐྱོབ་པ་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཙོར་སྦྱིན་པ་ཡིན གྱི།ནི་ལུས་སྦྱིན་པ་དགེ་བ། །གཞན་ལྔ་དང་ཡང་ལྡན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ། ཅི་རིགས་པར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་དོན་གྱི་ རྟེན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ།གནས་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་རྟེན་ལ་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དགེ་བ། སྡོམ་པ་ཡོད་ལ། གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་དགེ་བསྙེན་སྡོམ་པས་བསྡུས་པའོ། །ཐམས་ཅད་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་ཡོད་ལ། དང་པོ་དང་གསུམ་པ་དང་། བཅུ་པ་ས་སྔ་མ་གཉིས་གྱི། མ་གཏོགས་པ་ལྷག་མ་བདུན་ལ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་ཡོད་དོ། །ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཡོད་ལ། དེའི་རྒྱུར་དགོས་པས་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་དང་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་དག་ཀྱང་ཡོད་དོ། །ཐེག་པ་དམན་པར་མི་གཡེང་བས་བསམ་གཏན གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ལ།དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སྨོན་པས་ན་ཕལ་ཆེར་གཞུང་ན་སྣང་ངོ་། །ཤེས་རབ་ལས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ལ་དམིགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཡོད་དོ། །འདི་དག་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པའི་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ངེས་པའོ།།གཞན་ཡང་བདུན་པ་ནི་ཆོས་སྨོན་ལམ། ཀྱི་སྦྱིན་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་ལེགས་པར་བཤད་པས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅུ་པ་ནི་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། དུད་འགྲོ་རྣམས་གསོད་པ་ལས་བསྐྱབས་ཤིང་མི་རྣམས་རྒྱུ་བཟློག་པས། སྡིག་པ། ངན་འགྲོ་ལས་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མ་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་གཙོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་རུང་ངོ་། །བཅུ་ཚན་འདི་ལ་གྲངས་ངེས་པ་དང་གོ་རིམས་ངེས་པར་མི་བསམ་མོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བཅུ་ཚན་ནི། །དོན་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། ལུས་ངག་གི ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་།ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །དང་པོ་ནི་བདུན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་ལྷག་མ་གསུམ་མོ།

我为您翻译这段藏文：
所有十个部分中的殊胜善说都是法布施，其中第一、第二、第六、第八和其余六个是受用布施。从布施对境的差别来说，第四和第十是对功德田的布施。第九和第十也是救护他人于痛苦的无畏布施。
虽然主要是布施，但也具有其他五种功德。即：一切都是菩萨摄法戒，随应也有利益有情戒等为众生做事的戒律。别解脱戒是作为意义所依而安住，出家所依有出家戒，其余一切由近事戒所摄。
一切都有安忍痛苦的忍辱，除了第一、第三和第十这前两种外，其余七种都有对加害者的不计较忍。一切都有为众生利益而行的精进，作为其因也有修善精进和铠甲精进。由于不散乱于小乘，是般若波罗蜜多，因为发愿证得大菩提，所以多数显现于论中。
关于智慧，缘世俗谛和缘利益众生事业的是智慧，从因的角度也有缘胜义谛的智慧。这些是诸波罗蜜多之间的决定。
此外，第七主要是法布施，因为要以善说令帝释欢喜。第十主要是无畏布施，因为救护诸畜生免于杀害，遮止人们造恶业，从而救护他们免于恶趣。其余可说主要是财物布施。
对于这十组，不必思考数目和次第的确定性。就戒律而言的十组是就两种意义而言：身语业清净和意业清净。第一种有七项，第二种是其余三项。

།དང་པོ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། །རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤང་བ་དང་། བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་སྤང་བས་ཏེ། དང་པོ་དྲུག་དང་། གཉིས་པ་བདུན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུས་ཀྱི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ངག་གི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་བདེན་པའི་ཚིག་བརྗོད་པ་སྟེ། གསུམ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །ལུས་ཀྱི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་དང་པོ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་སྤོང་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་གཉིས་པ་དང་། ལོག་པའི་གཡེམ་པ་སྤོང་བས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་གསུམ་པའོ། །ཐ་མ་གསུམ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡོངས་སུ་དག་པས། །གསུམ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཇི་ལྟར་གཞག་ཅེ་ན། གོ་རིམས་བཞིན་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་བཟློག་ཀྱང་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པས་ཡང་མི་འཕྲོགས་པ་དང་། སྨོན་ནས ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤངས་པ་དང་།རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་བརྫི་བས་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཤས་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་བདུན་པོས་ནི་ཕོངས་པའི་དུས་ན་ཡང་བརྟན་པར་སྟོན་ཏེ། ཕོངས་ཀྱང་རང་ཉིད་སྡིག་པ་ལ་མི་འཇུག་པ་ནི་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་སྟོན་ལ། རང་གཞན་གཉི་ ག་ཕོངས་པ་ལས་སྐྱོབ་པ་ནི་བཞི་པ་དང་།ལྔ་པ་དང་དྲུག་པས་སྟོན་ཏོ། །གཞན་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་དགོད་པ་བདུན་པས་སྟོན་ཏོ། །དང་པོ་དྲུག་གིས་ནི་ལུས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་སྟོན་ལ། ཐ་མ་གསུམ་གྱིས་ནི་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་མི་འཕྲོགས་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་གཞག་ པ་ནི་མང་དུ་དཔྱད་དུ་ཡོད་དོ།།གཞན་ཡང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །དགེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །བདུན་པ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པས་གཙོར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ ཚུལ་ཁྲིམས་སོ།།དང་པོ་གསུམ་ཡང་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤོང་བས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ནོ། །གཞན་གསུམ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པས་རྟོགས་པར་སླའོ། །ཐ་མ་གསུམ་དག་ཀྱང་རྒྱུར་གྱུར་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱར་རུང་ངོ་། །ཕན་ ཚུན་རྣམ་པར་ངེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པའི་གྲོགས་སུ་འགྲོའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་།བྱེ་བྲག་ཏུ་ལེགས་པས་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པའོ། །དང་པོ་དྲུག་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་འཁྲུགས་པས་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པའོ། ། ཐ་མ་བཞི་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་མི་ཁྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་དང་བདུན་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་ཡོད་དོ།

第一类又分为二：断除本性罪过和断除遮罪过。第一类有六项，第二类是第七项。第一类又分二：身业清净和语业清净说实语，分别为三项，依次排列。
身业清净有三项：以断除杀生而分别的第一项，以断除不与取而分别的第二项，以断除邪淫而分别的第三项。最后三项是意业清净的三种分别。
如何安立次第呢？依次是即使恶友阻止也不被贪欲等分别念夺走，发愿后不舍梵行，不被出家障碍所压制，因为无贪等性质较重的缘故。
前七项显示即使在贫困时也能坚定：虽贫困自己也不行恶业，这由前三项显示；救护自他二者脱离贫困，由第四、第五、第六项显示。第七项显示安立他人于戒律。前六项显示不被身体因缘夺走，后三项显示不被恶友夺走。这样的安立可以有更多分析。
另外，一切断除身语意过失都是别解脱戒。因为是修善之事，一切都是摄善法戒。第七项主要是利益他人，故是饶益有情戒。前三项也因断除害他而是饶益有情戒。其他三项因利益他人而易于理解。后三项也因为成为因而可称为饶益有情戒。
从相互决定的角度来说，一切戒律都成为法布施的助伴，因为经中说如是，特别是一切善说都是法布施。前六项因不被痛苦扰乱而是安受苦忍。后四项是对加害者的不计较忍，是从不对善巧成办众生利益生嗔恚的角度而言。一切都是修善精进，第四、第五、第六、第七项也有饶益有情的精进。

། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི་དེ་དག་གི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། །བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བཟོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་བཅུ་ཚན་ནི་གཙོར་བཟོད་པ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་དང་། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད པའོ།།ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་བཟོད། ཐེག་པ་དམན་པར་སེམས་མི་གཡེང་བ། ཀུན་རྫོབ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ། པ་ཡང་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་གནས་སོ། །དེ་ལ་གསུམ་པ་དང་དགུ་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་འབའ་ཞིག་བཟོད་པས་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་ པའི་བཟོད་པའོ།།བཅུ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་གནོད་པ་བྱས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་གཞན་ལ་ཕན། །གཉིས་པོ། །འདོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མ་བདུན་ནི་བཟོད་པ་གཉིས་ཀས་བསྡུས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་དེས་ བྱས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་ཀ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དང་པོ་ནི་ནང་གི་ཁྲོ་བ་ཉེ་བར་ཞི་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གནོད་པ་བཟློག་པའི་ཕན་ཡོན་དང་ལྡན་པ་སྟོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི་རྟེན་དམན་པ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་དང་བཟོད་པ་ཡོད་པར་སྟོན་ཏོ། །གསུམ་པ་དང་བདུན་པ་ནི་བྱས་པ་གཟོ་བས་གཞན་ཡལ་བར་མི་ འདོར་བ་སྟོན་ཏོ།།གཞན་གྱིས་བརྙས་ཀྱང་ཡལ་བར་མི་འདོར་བ་དང་། ཕོངས་ཀྱང་ཡལ་བར་མི་འདོར་བའོ། །ཡང་ན་ཚེ་གཞན་གྱི་དོན་དང་ཚེ་འདིའི་དོན་ཡལ་བར་མི་འདོར་བ་སྟོན་པའོ། །བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པ་ནི་གནོད་བྱེད་ཉམ་ཉེས་པར་གྱུར་པ་ཡལ་བར་ མི་འདོར་བ་སྟོན་ཏོ།།བརྒྱད་པས་ནི་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚེ་འདིའི་དོན་བྱ་བར་མ་ནུས་ཀྱང་། བདག་གི་བཟོད་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ལ་ཐོབ་པར་སྨོན་པ་སྟོན་ཏོ། །དགུ་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་གནས་པ་ཤིན་ཏུ་བརྩེ་བའི་གནས་ཡིན་པ་དང་། གཙོ་བོ་དགེ་བ་ལ་བཀོད་པས་གཞན་དུ་མའི་དོན་དུ་ གྱུར་པས་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏོ།།བཅུ་པས་ནི་ངན་འགྲོའི་རྟེན་ལ་གཞན་དུ་མའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱོབ་པས་རྟེན་དམན་པས་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མི་འདོར་བ་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགོས་པ་རྣམ་པ་དུ་མ་དཔྱད་དུ་ཡོད་དོ། །བཟོད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་ལྔ་དང་ལྡན་ཏེ། ལེགས་པར་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགུ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་གཙོ་ཆེའོ། །བཅུ་པ་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པའོ། །བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ལ་ཅི་རིགས་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་དོན་གྱིས་བྱེད་པས། ཚུལ་ཁྲིམས་སུ གྱུར་པའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ།

铠甲精进是这些的前行。禅定和智慧如前。
关于忍辱的十种分类主要是基于两种忍辱：安受苦忍和对害不计忍。于法决定了悟忍、不散乱于小乘心、了知世俗谛和众生利益的智慧，也实际上成为这些的因。
其中第三和第九是仅忍受众生的错误行为，故为对害不计忍。第十是安受苦忍，因为不是他人造作伤害，而是忍受利益他人的痛苦。其余七项包含两种忍辱，因为既忍受众生的错误行为，也忍受由此造成的痛苦。
第一显示因内心息灭嗔恨而具有遮止外在伤害的功德。第二显示即使是劣等所依也具有功德和忍辱。第三和第七显示因知恩不舍弃他人：虽被他人轻蔑也不舍弃，虽贫困也不舍弃。或者说显示不舍弃来世利益和现世利益。第四、第五、第六显示不舍弃已遭受损害的加害者。
第八显示虽然对错误行为者无法成办现世利益，但愿其获得自己忍辱的果报。第九显示处于痛苦因中者是极为悲悯之处，以及因安立主要善业而成为多人利益，显示方便善巧的殊胜。第十显示即使是恶趣所依也救护众多痛苦，故不因劣等所依而舍弃忍辱等功德。
如是可以分析诸多必要性。这些忍辱也具足其他五种波罗蜜多：一切善说都是法布施，特别是第九等尤其以法布施为主。第十是财物布施。十种全部都适当地包含摄善法和利益众生，别解脱戒实际上作为前二者的所依，成为戒律的意义如前所述。

།བཅུ་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ལ། དེའི་རྒྱུར་དགེ་བ་སྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་ཡོད་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ། །བརྩོན་འགྲུས་དང་བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་དུ་ བྱས་པའི་བཞི་ཚན་ནི།།སེམས་ཅན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། རང་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། དང་པོ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ཐེག་དམན་པར་སེམས་མ་གཡེང་བའི། ནི་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཚེ་འདི་ དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་།ཚེ་འདིའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དང་པོ་ནི་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་འདིའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མི་གནོད་པ་བསྒྲུབ་བ་དང་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དང་པོ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མ་ལ་ ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ལ།གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཕན་པ་ཙམ་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པ་དང་དེའི་རྒྱུ་བཟློག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་དུ་དཔྱད་དུ་ཡོད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་དེ་ཡང་གཞན་ལ་ལེགས་པར་བཤད་པས་སྦྱིན་པ་ཡིན་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ལ།བདེན་པར་སྨྲ་བ་དང་ཁྱིམ་གྱི་གནས་ནས་མངོན་པར་བྱུང་བ་དང་འཚོ་བ་སྤོང་བ་དག་ནི་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་གནོད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་སྟེ། མངོན་པར་འབྱུང་བས་འདོད་པའི་བདེ་བ་གཏོང་ ཞིང་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནོད་པ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་ནི་གཙོར་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞིའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ནི་ ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ཉིད་གཟུང་གི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ།ཐེག་པ་དམན་པར་སེམས་མི་གཡེང་བའི། འགྲོའོ། །མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པའང་དོན་སྤྱོད་པའམ་དོན་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ ལ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྦྱིན་པའོ།།ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་དོན་སྤྱོད་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ནི་དོན་མཐུན་པའོ།

十种全部都是利益众生的精进，其因中也有修习善法的精进和铠甲精进。了知世俗谛和众生利益的智慧，精进、禅定和智慧的意义也如前所述。
关于精进的四种分类是：利益众生的精进和自己修习善法的精进。第一、第三和第四是第一种，第二不散乱于小乘心是第二种。第一又分两种：成办今生与来世利益的精进和成办今生利益，第一是第一种。成办今生利益又分两种：成办无害和成办利益，第三和第四依次是这两种。此外，第一是利益自他众多，第三和第四仅是成办对其自身的利益。如是可以多方面分析遮止痛苦和遮止其因等。
这精进也因善说于他而成布施，一切也都是利益众生的戒律，说真实语、从在家出离和断除活命则也是别解脱戒。第一是对害不计，第二是安受苦，因为出离舍弃欲乐并忍受苦行的伤害。第三和第四主要是对害不计。禅定和智慧如前所述。
此外，布施等也通过摄受他人而成为四摄事之数：布施即是财物布施，法布施则归入爱语之数，了知世俗谛和胜义谛利益众生的智慧，不散乱于小乘心。无畏布施也称为利行或同事。此外，在六波罗蜜多中，布施波罗蜜多是布施，持戒和忍辱波罗蜜多是爱语，精进是利行，禅定和智慧是同事。

།གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་སྙན་པར་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་དོན་ནི་བསྡུས་ན་འདི་ དག་ཡིན་ཏེ།དང་པོར་ནི་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་དང་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའོ། །གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་ལྔ་པས་ནི་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་དང་སེར་སྣའི་ཉེས་པའོ། །དྲུག་པས་ནི་བསོད་ནམས་ལ་འབད་པའོ། །བདུན་པར་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་གནས་པ་ དང་ཆོག་ཤེས་པ་དང་གྲོགས་པོ་ངན་པ་སྤངས་པ་དང་།དམ་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དང་འབྲལ་བར་བརྟག་པའོ། །བརྒྱད་པར་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སྡིག་པ་ལྔ་སྤང་བ་དང་། སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའོ། །དགུ་པར་སྦྱིན་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་བའོ། ། བཅུ་པར་སྡིག་པ་སྤང་པའོ། །བཅུ་གཅིག་པར་འཚེ་བ་བཟློག་པའོ། །བཅུ་གཉིས་པར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། །བཅུ་གསུམ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བཅུ་བཞི་པ་དང་བཅོ་ལྔ་པ་དང་བཅུ་དྲུག་པར་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བརྗོད་པའོ། ། བཅུ་བདུན་པར་ཆང་གི་ཉེས་པའོ། །བཅོ་བརྒྱད་པར་ནི་ཁྱིམ་གྱི་གནོད་པ་དང་འདོད་པའི་ཉེས་པའོ། །བཅུ་དགུ་པར་འདོད་པའི་ཉེས་པའོ། །ཉི་ཤུ་པར་ནི་གཞན་གྱིས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་རེ་བ་བསྒྲུབ་པའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པར་ནི་ཁྲོ་བའི་ཉེས་པའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པར་ནི་ཡོན་ཏན་ལ འབད་པའོ།།ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པར་ལྟ་བ་ངན་པ་ཚར་བཅད་པ་དང་། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་སྤོང་བ་དང་། བསོད་ནམས་ལ་འབད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱིས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པར་སྡིག་པ་སྤང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པར་རི་དགས་ལ་གནོད་པ་སྤང་བ་དང་། གཞན་ལ་གནོད་པ་ སྤང་བ་དང་།བསོད་ནམས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པར་སྡིག་པ་སྤང་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་དང་ཆོས་ཀྱིས་སྲིད་བསྐྱང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པར་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་དང་ཆོས་ཀྱིས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པར་བསོད་ནམས་ལ་འབད་པ་དང་བག་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ དང་བཟོད་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ།།ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པར་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་དང་ལོག་པར་ལྟ་བའི་ཉེས་དམིགས་དམྱལ་བའི་གནོད་པ་དང་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་ལམ་མོ། །སུམ་ཅུ་པར་སྙིང་རྗེས་གཞན་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་གདབ་པའོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་ པར་ཐོས་པའི་བསྔགས་པ་དང་ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་བཞི་དང་གཞན་ལམ་བཟང་པོ་ལ་སྦྱར་བའོ།།སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པར་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་དང་འཆི་བ་བསྒོམ་པའོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པ་དང་རྩ་བཞི་པར་བཟོད་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ།

向他人说法的特点即爱语，其法义归纳为以下这些：
首先是舍弃轮回过患和对我的执著。第二、第三、第四和第五是布施的功德和吝啬的过患。第六是精进于福德。第七是安住大乘道、知足、远离恶友，以及观察远离与圣者不相顺的因缘。第八是发大乘心、断除五罪、宣说布施功德。第九是精进于布施。第十是断除罪业。第十一是遮止损害。第十二是安住知惭。第十三也如是。第十四、第十五和第十六是宣说真实加持。第十七是酒的过患。第十八是在家的过患和欲的过患。第十九是欲的过患。第二十是成办他人所期望的功德。第二十一是嗔恚的过患。第二十二是精进于功德。第二十三是摧伏邪见、远离恶友、精进于福德和以法治国。第二十四是断除罪业。第二十五是断除损害野兽、断除损害他人和精进于福德。第二十六是断除罪业、生起悲心和以法治国。第二十七是知恩报恩和以法治国。第二十八是精进于福德、成办正念和安住忍辱。第二十九是生起正见的方便、邪见的过患、地狱的损害以及人天解脱之道。第三十是以悲心救拔他人和发大愿。第三十一是闻法的功德、善说的四种特点和引导他人趋入善道。第三十二是轮回的过患和修习死亡。第三十三

།དེ་ལྟར་སྦྱིན་པས་འདུན་པར་བྱས་ནས་སྙན་པར་སྨྲ་བས་གདམས་ པར་བྱས་ཤིང་དོན་སྤྱོད་པས་གདམས་ངག་གི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་བཙུད་ལ།དོན་མཐུན་པས་ཕ་རོལ་པོའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྟན་པར་འགྱུར་བས་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམས་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ཁོ་ནའོ། །བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ཅི་རིགས་པར་ངང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པར་བྱེད་པ་དང་།སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཐ་ན་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བས་ཐེག་པ་དམན་པ་ལས་ལོག་པ་དང་ཞུགས་པ་བརྟན་ པ་དང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་ཆེད་ཆེར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་དུ་མ་གཟིགས་ཏེ།དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ཉེ་བར་བཀོད་པས་འདི་ནི་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་འདིའི་དོན་དྲན་པར་བྱས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱའོ། །བདག་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ ཆེ་ལ་གནས་ནས་ཇི་ལྟར་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱའོ།།གཞན་དག་ལ་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་བསྒྲགས་ཤིང་མོས་པ་བསྐྱེད་དུ་གཞུག་གོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ངོ་མཚར་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དགའ་བ་ལ་ཡང་ཐ་མལ་བའི་གཏམ་སྤངས་ཏེ་གཏམ་འདི་ལྟ་བུར་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།དེ་དག་ཀྱང་དད་པ་མ་ཐོབ་པར་ཐོས་པས་ཀྱང་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་པ་དང་ཡི་ཆད་ཅིང་ཞུམ་པ་དག་ལ་མྱ་ངན་བསལ་ཞིང་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པས་བྱ་སྟེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འཕངས་པའི་དུས་ན་ཡང་བྱ་བ་དེ་དག་དང་དེ་ལྟ་བུ་བྱེད་ན་ བདག་ཅིའི་ཕྱིར་ཞུམ་པར་བྱེད་སྙམ་སྟེ་སྤྲོ་བ་འཐོབ་པའོ།། །།ད་ནི་ཡི་གེའི་དཀའ་བའི་གནད་ཅུང་ཟད་བཤད་པར་བརྩམ་པར་བྱའོ། །རྩོམ་པ་དང་འབྲལ་བའི་ཡན་ལག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་པོ་འདི་ནི་དོན་གསུམ་དུ་གནས་ཏེ། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་བཤད་པར་དམ་བཅའ བ་དང་།དགོས་པ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བཤད་པར་དམ་བཅའ་བ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པར་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལ་བརྗོད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཚིག་གསུམ་གྱིས་བསྟན་ལ། དེ་རྗོད་བྱེད་ཇི་ལྟ་བུས་བརྗོད་པ་ཡང་རྐང་པ་ཐ་མས་བསྟན་ཏེ་འདིའི་དོན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའི་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་དོན་རྨད་དུ་བྱུང་བ་དེ་སྙན་དངགས་ཀྱི་ཚིག་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལྟ་བུས་གསལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ།

我为您完整翻译这段藏文：
如是以布施令生欢喜，以爱语作教诫，以利行令入教诫之义，以同事令他人坚固成办利益，成办他利的方便唯有四摄法。四摄法随其所应，自然圆满佛法、成熟有情，是善巧方便的特点。乃至仅以他人随喜，亦能增长彼等善根。因此，以稀有行为远离小乘、入道坚固、殷重利他等诸多利益，以建立显示此义的论典，此具大义利，犹如大宝。
是故应忆念此语义并生随喜。我亦应住如是广大行，思维如何圆满资粮。应向他人宣说广大行并令生起信解。对于分别念重者喜欢广说稀有语者，应舍弃平常语而说如是语，彼等虽未获信，以闻法亦能植解脱种子。对于忧恼所逼及失望沮丧者，应遣除忧恼并令生欢喜。即使在轮回过患等处境中，若能如是行持，则想："我何故沮丧？"而得欢喜。
今当略说文字难处要义。离开造作的四颂支分，安住三义：以所诠能诠差别而立誓宣说，以宣说前行利益而广说立誓，以及对三宝作礼赞。其中以三句显示所诠差别，以末句显示能诠如何诠说。此义即以稀有义利菩萨行之特点，以如花鬘般稀有诗歌语

།དེ་ལ་ཐུབ་པའི་སྐུ་ཚེ་སྔ་མའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཐུབ་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཏེ་ཐུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཡོན་ཏན་ནོ།།དེ་དཔལ་ལྡན་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་སྟེ་ཚོགས་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འབྱོར་པ་དམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པར་སྟོན་ཏོ། །ཡོན་ཏན་དམ་པས་ཡོངས་བཟུང་བཀྲ་ཤིས་པ་ནི་རང་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་དམ་པས་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས་པའོ། །དེས་བཟུང་བ་ནི་ དེ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ།།བཀྲ་ཤིས་པ་ནི་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པས་རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲགས་པའི་གཞིར་གྱུར་མ་སྨད་ཤིན་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་གཞན་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་ པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་པོའོ།།གྲགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་གཞན་ལ་གྲགས་ཤིང་གཞན་གྱིས་མཐོང་བས་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྨད་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྟེ་གདུལ་བྱ་མཆོག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་བ་ ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐུབ་པ་ནི་སྤྱི་མིང་བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པ་སྟེ་ཐུབ་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཡང་དག་པར་བསྡམས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་ལྡན་པ་ཐུབ་པའི་མཆོག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེའི་སྐུ་ཚེ་སྔ་མའི་སྤྱོད་པ་ སྟག་མོ་ལ་ལུས་བྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྟེ་བྱ་དཀའ་ཞིང་ཕན་འདོགས་པ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུབ་པའི་སྐུ་ཚེ་སྔ་མ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཛད་པའི་དུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཏེ་རང་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་དམ་པས་ ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ནི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པས་བཟུང་བ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པའོ།།བཀྲ་ཤིས་པ་ནི་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་མ་བསལ་བས་རྒུད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །མ་སྨད་པ་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །ཤིན་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་དགའ་བའི་ཕྱིར་ ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་དང་སངས་རྒྱས་གསུམ་ཀ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ལས་འདིར་སྐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས།སྦྱོར་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གྲགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའོ། །དེ་བདག་གིས་སྙན་དངགས་ཀྱིས་མཆོད་དེ་རྗོད་བྱེད་དེས་བརྗོད་བྱ་ལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མེ་ཏོག་སྙིམ་པ་ན་གནས་པ་ཕུལ་བས་དགའ་བ་སྐྱེ་བའི་ རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་དེ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་མེ་ཏོག་སྙིམ་པས་གུས་པར་མཆོད་ཅེས་སྨོས་སོ།

若问所说"能仁前世行"中的能仁是何等，即前两句"具德"等，是能仁之功德。其中"具德"是差别之基，表示具足二种圆满资粮的殊胜富饶。"胜德所持吉祥"是自利圆满，胜德即力等，所持即具足，表示智慧圆满。吉祥是断证圆满，因断除一切障碍而超越一切衰损。
"成名基无垢极悦意"是利他圆满，即以利他分别显示的二种色身。成为名基是二者皆为他所知见而作利益故。无垢是圆满受用身，因为是殊胜所化境故。极悦意是化身，因随顺所化意乐而趣入故。
能仁是总名趣入别相，能仁是身语意善护，具足不共故称为最胜能仁。其前世行为施身于母虎等是稀有，因难行且利益广大故。
或者，"具德"等是能仁前世行持时的功德，即自利圆满。胜德所持是为智慧慈悲等所持即具足彼等。吉祥是因断除悭吝等垢染而息灭衰损。无垢是意乐差别大悲。极悦意是因乐于利他而趣入声闻、缘觉、佛陀三者，此处依context力而配合。由此即成为名基。
我以诗歌供养彼，即以能诠于所诠生欢喜。因花置于花篮能作生喜之因，故以法相顺而说"以花篮敬供"。

།དགོས་པ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དམ་བཅའ་བ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཏེ། དགོས་པ་བརྗོད་པ་དང་དགོས་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་བརྩམ་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ སྟེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རེ་རེ་དང་རིམ་པ་བཞིན་ནོ།།གྲགས་པའི་མཚན་མར་གྱུར་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ་རྟོགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཚིགས་ལྷག་མའོ། །གྲགས་པ་ནི་སྙན་དངགས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མཚན་མར་གྱུར་པའོ། །བཟོད་པོ་ནི་སྤྱོད་པ་བཟང་པོ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་འོག་ནས་འབྱང་ བ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ་དེ་དག་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་བས་སོ།།འདིར་དགོས་པ་གསུམ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི། །བརྩམ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ལམ་གསལ་བར་བྱས་པ་དང་། བསྟན་པ་ལམ་ཞུགས་པ་དད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་བ་དང་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཆོས་དང་མཐུན་ པའི་གཏམ་གྱིས་དགའ་བ་སྟེ།ཚིག་གསུམ་དང་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དགོས་པ་དེ་དང་ལྡན་པས་རྩོམ་པ་ནི་སྙན་དངགས་འདི་བརྩམས་སོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །སྙན་དངགས་དེ་ཡང་སྤྲོས་པས་འཇིགས་པ་ལ་བརྗོད་བྱ་བསྡུས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་སྟེ་ འཇིག་རྟེན་མཆོག་གི་སྤོང་བ་དམ་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་སྟེ།རྫོགས་པོ་ནི་མཐའ་ཡས་པས་བརྗོད་མར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གང་ཟག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ལ། དེའི་སྤྱོད་ཤིན་ཏུ་ཉུང་ངུ་། །པ་ནི་སྤྱོད་པ་གཞན་ལས་ དམ་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ་དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ནི་བརྗོད་བྱ་བསྡུས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །རྗོད་བྱེད་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཉན་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལུང་དང་གཙུག་ལག་རིག་པར་མི་འགལ་ལམ་ངག་གིས་འདི་བརྩམས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི། མཁས་པའི་སྐྱེ་བས་དོན་བཟང་ཞིང་ཚིག་སྤེལ་ལེགས་པས། མཉན་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ་ཆེད་དུ་ལུང་བླ་མ་བརྒྱུད་པ་དང་མི་འགལ་བ་དང་། གཙུག་ལག་ནི་བཀའ་དང་མི་འགལ་བ་དང་། རིག་པ་ནི་ཚད་མ་དང་རང་གི་ཚིག་དང་མི་འགལ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་ནི་ཚུལ་ཏེ་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ཚིག་གོ། །དེ ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་འགྱུར་སྙམ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དགོས་པ་གསུམ་དང་སྦྱར་རོ།།འདི་བརྩམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་བྱའི་ཁྱད་པར་ཏེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ངག་དྲི་མ་མེད་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་ཅེས་བྱ་བའོ།

我为您完整直译这段藏文：
以说明必要为先而广说立誓，即两颂：说明必要及具此必要而允诺著作，各以一颂依次说明。
"以此等成名相"，即"以了知"等为余颂。名即诗歌，其因相即是下文所说的殊胜善行等，由了知彼等故。
此处有三种必要，配合"大乘"而说。即明显道路、令入道者生信、令入共乘及教法者以法语欢喜，三句依次对应。此仅是略举而已。
具此必要而著作，即著此诗歌。此诗歌又以略说所诠而特别于畏繁者，仅以世间最胜之殊胜行分而可知，思维圆满无边故不能说尽。
世间最胜之补特伽罗即菩萨，其极少行为即较他行为殊胜之行，因为最为殊胜故。此即以略说所诠而特别。
为显能诠清净，为令堪闻故，以不违教典与论典之语著此，即是说。为令声闻等智者堪闻故，或为不违上师传承教典、不违经藏、不违正理量及自语。如是道即方便之语。
如是思维成办世间义利，即配合前三种必要。"著此"即所诠差别，即下文所说无垢能诠语。

།དེ་ལྟར་དགོས་པ་བརྗོད་ནས་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ བས་བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་ནི་རྩོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱེད་དེ།དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་ཐུན་མོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་དོན་བརྩོན་ པས་གཞན་དོན་བརྩོན་པ།ཕྱི་ནང་གི་བར་ཆད་ཞི་བས། གང་ཡིན་པའོ། །ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་བཟང་པོའི་རྗེས་སུ་མཐུན་མ་གྱུར། །ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་རང་དོན་བརྩོན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། གཞན་དོན་ཕྱི་རོལ་བ་དང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ། བརྩོན་པ་གང་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་བཟང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་སྟེ།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ལེགས་ཤིང་ཕན་པས་བཟང་པོ་སྟེ་ཡོན་ཏན་དེ་མཆོག་ཡིན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མ་གྱུར་ཏེ་ཤིན་ཏུ་དམན་པས་སོ། །ཡང་ན་རང་དོན་བརྩོན་པས་གཞན་དོན་བརྩོན་པ་གང་ཡིན་པའི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཡིན་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་དེ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཟང་པོའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གྱུར་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ།།དེས་ན་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་ནི་རྒྱུས་བསྡུས་པའོ། །རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཅེས་ བརྗོད་པ་མ་ནོར་གསལ་བར་གྲགས་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཉན་ཐོས་དང་།རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཅེས་བརྗོད་པ་སྟེ། དོན་དང་ལྡན་པའི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་། ཡང་ན་འདི་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འདུ་ཤེས་པ་དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་གཟེགས་ཟན་དང་སེར་སྐྱ་ལ་སོགས་པའམ་ཁྱབ་འཇུག་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རང་གི་དོན་ལ་བརྩོན་ཏེ་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་སྟེ ལྷ་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་བསྟོད་པར་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ།།གཞན་གྱི་དོན་ལ་བརྩོན་པ་གང་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་བསྒྲུབ་པ་བཟང་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་སྟོན་པ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ལ་འདི་ནི་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་ཅེས་བརྗོད་པ་མ་ནོར་གསལ་བར་གྲགས་ཏེ་བརྗོད་པ་དོན་དང་མཐུན་པའོ།

如是说明必要后，向殊胜境顶礼以增福德，此为成就著作之支分，故向三宝顶礼。其中，以不共因及不共自性功德而显示佛陀超胜他者，其中不共自利精进而利他精进，由息灭内外障碍故。
"非如善修功德随顺"者，自利精进即声闻缘觉，利他精进即外道与声闻等，其善修功德即菩萨。菩萨为利他而入即是修功德，此善且利益故为善，因此功德最胜，故非随顺声闻，因极为低劣故。
或者，以自利精进而利他精进之菩萨，修习六度功德，随顺无住涅槃之善，此为其义。故此殊胜功德即由因摄持。
自性功德即："一切智"所说无误明显著称。声闻与缘觉非一切智，因未断所知障故。故于佛说"一切智"，即具义之说，此为语义。
或者，此等显示超胜外道师一切智想之大仙人迦毗罗、胜论等，或超胜遍入天、梵天等。彼等精进自利，以杀生等成办自利，如《胜天赞》中所说。利他精进之善修功德即如来圆满利他。外道师不随顺此，而此"一切智"所说无误明显著称，即说与

།ཡང་ན་ཚིག་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་དང་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་སྐྱེ་བོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་ པའི་ཐབས་ལ་གནས་པར་སྟོན་ལ།རྐང་པ་གསུམ་པས་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པས་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ། ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཉམ་ མེད་ཕྱི་རོལ་པའམ་སློབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལ་བསྟོད་ནས། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྟོན་པ་དེའི་བསྟན་པ་དང་སློབ་པའི་ཚོགས་དག་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྤྱི་བོས་བཏུད་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བ་སྟེ། ཕྱག་ འཚལ་བ་ནི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ།མགོ་ས་ལ་གཏུགས་པ་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་སྨོས་ཏེ། ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་ངག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡིད་མ་སྨོས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། དངོས་སུ། ཆོས། དགེ་འདུན། དོན་གྱིས་ལས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་རྩོམ་པ་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་གསུམ་དུ་གནས་ཏེ། རྒྱུའི་ ཆེ་བ་ལ་མཆོད་པ་བརྗོད་པ་དང་།དགོས་པ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུའི་ཆེ་བ་དེ་བཤད་པར་དམ་བཅའ་བ་དང་། དམ་བཅས་པས་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡན་ལག་འབྲས་བུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་དེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་དང་གཉིས་དང་གཅིག་གིས་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་དང་ པོ་ཡང་ཡུལ་བསྡུས་དོན་འདི་ལེགས།གང་ལ་གང་ཟག་གིས། མཆོད་པའི་དངོས་པོ་གང་གིས་མཆོད་པ་སྟོན་ཏེ། ཡུལ་ནི་རྐང་པ་དང་པོ་གསུམ་མོ། །གང་ཟག་ནི་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཆོད་པའི་དངོས་པོ་ནི་སྙན་དངགས་མེ་ཏོག་སྙིམ་པ་ཡིས་སོ། །ཡུལ་ནི་ཐུབ་པའི་སྐུ་ཚེ་སྔ་མའི་སྤྱོད་པ་ རྨད་དུ་བྱུང་བ་རྣམས་སོ།།ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་ཐུབ་པ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དཔལ་ལྡན་ཡོན་ཏན་དམ་པ་ཡོངས་བཟུང་བཀྲ་ཤིས་པ། །གྲགས་པའི་གཞིར་གྱུར་མ་སྨད་ཤིན་ཏུ་ཡིད་དུ་འོང་། །ཞེས་པའོ། །དེའི་ཡི་གེའི་དོན་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཡང་ན་སྐུ་ཚེ་སྔ་མའི་སྤྱོད་པ་ རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན།དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཡི་གེའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུའི་ཆེ་བ་དེ་བཤད་པར་དམ་བཅའ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་དམ་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་གྱིས། བདག་གིས་སྙན་དངགས་འདི་བརྩམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཡི་གེའི་དོན་ནི་སྔ་མ་ བཞིན་ནོ།།དེ་ཡང་དགོས་པ་གང་གིས་རྩོམ་ཞེ་ན། གྲགས་པའི་མཚན་མ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་སྟེ་ཡི་གེའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ།

或者，前两句显示圆满利他，显示超胜外道与得解脱者，住于利他方便；第三句显示圆满自利，一切智即断尽一切障碍之智，故显示断证圆满超胜声闻等。由此即超胜无等外道或一切学者。
如是赞叹佛已，说"法与僧"，即彼导师之教法与学众。以顶礼三宝即是礼敬，礼敬是行为差别，以头触地为主故说此，以言说功德故意先行，虽未说意亦成就，实际上法、僧，以义三业自性。
或者，与著作相关之义安立为三：说供养因之殊胜，以说明必要而立誓宣说彼因之殊胜，以立誓而成就支分之果即说供养三宝，分别以一、二、一偈次第而说。
其中初义亦摄境，此义善妙。何境由何补特伽罗以何供品而供，境即前三句。补特伽罗即"我"。供品即以诗歌花束。境即能仁前世行为稀有。
特别解说能仁即："具吉祥胜妙功德摄持吉祥，成名根本无诽极为悦意"。其文义如前。或者，前世行为稀有云何，即"具吉祥"等，文义如前。
立誓宣说因之殊胜即："仅以世间最胜行为之胜分，我造此诗歌"，文义如前。复次，以何必要而造？即一偈"成名相"，文义如前。

།དམ་བཅས་པ་དེ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡན་ལག་རྒྱུའི་ཆེ་བ་དེའི་འབྲས་བུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་དང་དེའི་ ཆོས་དང་དེ་སྒྲུབ་པའི་དགེ་འདུན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།།རང་དོན་བསྒྲུབ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་གཅིག་སྟེ་ཡི་གེའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མེད་པར་བྱམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བྱམས་པའི་རྒྱུར་གྲགས་པའི་མཛའ་བཤེས་དང་ཕན་བཏགས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ པས་རྒྱུ་མེད།ཡིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རབ་ཏུ་གོམས་པའི་རྒྱུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བླ་མའི་དོན་ནི་གསུམ་གྱིས་ཏེ། བླ་མར་བྱེད་པ་དང་། བླ་མ་མགུ་བ་བྱས་པ་དང་། བླ་མར་གྱུར་པ་སྟེ་ཚིག་གསུམ་དང་སྦྱར་རོ། །སྐྱེས་པའི་ལས་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ བཙས་སྟོན་དང་སྐྲ་མཚམས་དབྱེ་བའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའོ།།རང་བཞིན་གྱིས་ཡིད་གསུངས་པ་ནི་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་གོང་མར་བྱེད་པས། །རང་ཉིད་ཀྱི་བསྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ། རང་ཉིད་གཞན་ནི། མགོན་སྐྱབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་ བའོ།།ཤེས་པ་ཆེད་ཆེར་འཛིན་པ་དང་ལེ་ལོ་མེད་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ཏེ་གུས་པར་སྦྱོར་བ་དང་རྒྱུན་དུ་སྦྱོར་བའོ། །རིག་པའི་གནས་བཅོ་བརྒྱད་ནི། རོལ་མོ་དང་། འཁྲིག་པའི་ཐབས་དང་། མཚོན་ཆ་དང་། གྲངས་དང་། སྒྲ་དང་། གསོ་དཔྱད་དང་། ཆོས་ལུགས་དང་། བཟོ་དང་། འཕངས་སྤྱད་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་། རྣལ་འབྱོར་དང་། ཐོས་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། སྐར་མའི་དཔྱད་དང་། རྩིས་དང་། མིག་འཕྲུལ་དང་། སྔོན་གྱི་རབས་དང་། སྔོན་བྱུང་བའོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མཐར་ཕྱིན་པར་ལོབས་པའོ།

彼立誓圆满支分因之殊胜之果，具不共之佛宝及其法与成就彼之僧众前礼敬。"成就自利"等一偈，文义如前。
"无因慈"者，即无世间慈之因所谓亲友及施恩等，故无因。然非无殊胜因即善修菩提心。上师义有三：作上师、令上师欢喜、成为上师，配三词。
"作生事"等，即诞生庆典与剃发仪轨等。自然悦意即生得功德差别。以三宝为上，自身修行供养，自身他者，依止差别即善知识摄持。
大力持智与无懈怠即加行差别，谓恭敬加行与恒常加行。十八明处即：音乐、交合方便、兵器、算数、声明、医方明、宗教、工巧、弓术、因明、瑜伽、闻、念、星相、计算、幻术、古传、往事。于彼上师得地位，即彼等修习究竟。

། སྒྱུ་རྩལ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒྱུ་རྩལ་ནི་སྒྱུ་མ་དང་། ཡི་གེ་དང་། ལག་རྩིས་དང་། གྲངས་དང་། རྩིས་དང་། འཛིན་སྟངས་དང་། ཐོར་ཚུགས་དང་། གོམ་སྟབས་དང་། ལྕགས་ཀྱུས་སྒྱུར་ཐབས་དང་། རལ་གྲིའི་ཐབས་དང་། ཞགས་པ་གདབ་པ་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་འཕེན་གཞན་གྱི་སློབ་དཔོན པའི་ཐབས་དང་།འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་དང་། མདུན་དུ་བསྒྱུར་བ་དང་། ཕྱིར་སྒྱུར་བ་དང་། གཅད་པ་དང་། དྲན་བ་དང་། དབུག་པ་དང་། རྒྱབ་ནས་རྡེག་པ་དང་། སྒྲ་གྲག་པར་འཕོག་པ་དང་། གནད་དུ་ཕོག་པ་དང་། མི་འཆོར་བར་ཕོག་པ་དང་། གནས་ལྔ་ལ་བྱང་བ་དང་། མཆོངས་པ་དང་། གྱད་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དང་། བོང་དང་། རྒྱལ་བ་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་གཉར་བཞོན་པ་དང་། ཤིང་རྟའི་ཐབས་དང་། མངའ་གཞུག་པ་དང་། འགྱེད་སྟོབས་དང་། དེ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་དག་ལ་བདག་གི་རིགས་དང་མི་འགལ་བ་ནི ཁ་ཅིག་ནི་གཞན་ལ་སོགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་མཛད་པའི་ཕྱིར་རམ་བྲམ་ཟེའི་རིག་པ་མི་འགལ་བ་མི་ཕྱེད་པའོ།།དེ་དག་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །རིག་བྱེད་ཤེས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ནི་བྲམ་ཟེས་བཀུར་བ་ དང་།རྒྱལ་རིགས་ཀྱིས་བཀུར་པ་དང་གང་ཟག་སྤྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་པ་དང་སློབ་མའི་ཚོགས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བསྟོད་དེ། རིག་བྱེད་ཤེས་པའི་བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚངས་པ་ལྟར་བཀུར་པ་སྟེ། རིག་བྱེད་ནི་ཚངས་པས་དྲན་པ་དང་དེ་ལས་ཆེས་ མཁས་པ་མེད་པར་གྲགས་པ་ལྟར།བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡང་རིག་བྱེད་ཤིན་ཏུ་མཁས་པར་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ཚངས་པ་གཉིས་པ་ལྟ་བུར་འདུ་ཤེས་པའོ། །དེ་ལ་རིག་བྱེད་ནི་གསུམ་སྟེ། དེས་བརྗོད་དང་། སྙན་དངགས་དང་། མཆོད་སྦྱིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་སྲིད་བསྲུང་བ་དང་བཞི་ འདོན་ནོ།།རིག་བྱེད་དེ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་ལ་མཁས་པ་སྟེ། ཚེའི་རིག་བྱེད་གསོ་དཔྱད་དང་སྐར་མའི་དཔྱད་ལ་སོགས་པ་ལ་མཁས་པའོ། །རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་བས་ན་རྒྱལ་པོའི་མཆོག་འཁོར་ ལོས་སྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ།།སྐྱེ་དགུས་སྤྱིར་མཐོང་བ་དགའ་ཞིང་ངོ་མཚར་གྱི་གནས་སུ་འཛིན་པས་བརྒྱ་བྱིན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལྟ་བུར་འདུ་ཤེས་པའོ། །ཤེས་འདོད་ནི་རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་སློབ་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སློབ་མ་རྣམས་ཏེ་དེ་དག་གི་དོན་སྤྱོད་ནུས་ པས་ཕས་བུའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་དང་འདྲའོ།།སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའོ། །དགོངས་བསྒྲུབ་བཞིན་དུ་དེའི་སློབ་མར་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགོངས་པ་གྲུབ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །དེ་དང་མཐུན་པ་ དེ་བཞིན་དུ་སྟེ་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའོ།

我为您直译这段藏文：
所谓"诸技艺"者，技艺即：幻术、文字、手相、算数、计算、持法、发髻、步法、钩转法、剑法、投索、射大箭他之师法、射箭导师、前转、后转、斩断、刺入、穿透、背击、出声命中、要害命中、不失命中、通晓五处、跳跃、角力持法、驴乘、胜乘、象背乘、车法、权势入、较力等，共计六十四种。
于彼等不违自种姓者，有些因菩萨不作他等，或不违背婆罗门明处不坏。于彼等得师位如前。
"知吠陀"等偈义，即婆罗门敬重、刹帝利敬重、一切补特伽罗普遍敬重、利益学众差别而赞叹。诸知吠陀婆罗门如梵天般敬重，如吠陀为梵天忆念且无有较彼更胜智者之名闻，大士亦以极通晓吠陀闻名故，视为第二梵天。
其中吠陀有三：所诠、诗歌、祭祀。有说加上世护为四。通晓吠陀及支分与近支分，即通晓寿命吠陀医方及星相等。诸王敬重故如转轮王等最胜王。
众生普见欢喜且视为稀有处，如见帝释现前般认知。求知即欲学吠陀等之诸学徒，能行彼等义利故如父成办子义。具福分即生得功德。殊胜功德即修习所生。如其意乐成为彼学徒者，意乐成就即菩萨。与彼相顺即如是，谓随彼行

།བུ་བུ་ཞེས་གཉིས་བརྗོད་པ་མི་རིངས་པ་དང་ངོ་མཚར་བའོ། །བྱམས་པའི་མཚམས་ལས་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པའི་མཚམས་ནི་བྱམས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་ཡང་བདག་གམ་བདག་གི་བུ་ལ་བྱམས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མེད་པས་དེ་ལས་འདས་པའོ། ། འདམ་བུ་མེས་ཚིག་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདམ་བུ་མེས་ཚིག་པ་ནི་ཞུམ་ཞིང་ཐལ་བར་མྱུར་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འགྱོད་པས་ཞུམ་ཞིང་རྩོལ་བ་མེད་པའོ། །ཕྲུག་གུ་བསད་ལས་གཅེན་མོ་བསྲུང་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲུག་གུ་བསད་པ་ལས་བསྲུང་བ་ནི་རྒྱུ་གང་གིས་བསད་པ་ལས་བསྲུང་ཞེ་ན། གཅེན མོ་བསྲུང་སྟེ་གསོད་དུ་མི་གཞུག་པའོ།།གཅེན་མོ་ལས་ཀྱང་དེའི་ཕྲུག་གུ་བསྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅན་མོའི་སྲོག་བསྲུངས་བ་ལས་ཀྱང་མའི་ནུ་ཞོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྲུག་གུ་བསྲུང་བའོ། །སྐུ་གདུང་རིན་ཆེན་ནི་སྐུ་གདུང་ཉིད་རིན་ཆེན་ཡིན་པས་དེའི་མཆོད་རྟེན་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་འཛིན་ ཅིང་ལྡན་པའི་ས་གཞི་ཁེངས་པར་བྱས་ཏེ།གང་གིས་ཞེ་ན་སྔར་གྱི་འཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆར་གྱིས་སོ། །སྟག་མོ་ལ་ལུས་བྱིན་པའི་རབས་ཏེ་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་དང་པོའོ།། །།སྤྲོ་བ་ནི་བསམ་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་མི་སྐྱོ་བའོ། །གསང་ཚིག་ནི་ནང་བློན་པོ་རྣམས་ ལ་སྨྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཏེ།བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་འགྲོ་བའོ། །གཟི་བྱིན་གྱི་མཐུ་ནི་གཟུགས་བཟང་ཞིང་དབང་ཆེ་བར་གྲགས་པའོ། །སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སྔོན་བསོད་ནམས་བསགས་པས་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་འདུན་པའོ། །དེ་ལ་འཁོར་གསུམ་རྗེས་མཐུན་ཡོན་ཏན་ ཚོགས།།ཕན་ཚུན་འདྲེན་པ་བཞིན་དུ་གནས་པར་གྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཁོར་གསུམ་ནི་འབངས་ལ་སོགས་པའི་གྲོས་མཐུན་པའི་སྲིད་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འབྱོར་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སྦྱིན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱོར་པ་སྟེ། དེ་རྗེས་སུ་མཐུན་ཞིང་འཚམ་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་གཅིག་པས་གཅིག་བཟང་བས་ཕན་ཚུན་འགྲན་པ་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་དངོས་པོའམ་འདོད་པའི་དངོས་པོའོ། །སླུ་བའི་ཚིག་ནི་རྩུབ་མོ་དེའི་བསྐྱིན་པ་བསབ་པ་ནི་ཅི་ཡང མེད་ཅེས་བྱ་བ་སླུ་བའི་ཚིག་ཉིད་རྩུབ་པ་སྟེ་མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེའི་བསྐྱིན་པ་བསབ་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་དེ་དེ་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཕན་པར་འགྱུར་བ་ནི་མེད་དོ། །ེ་མའོ་རླབས་ཆེ་བ་ནི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། །ེ་མའོ་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ཏེ། སྔར་ གྱི་གཏོང་བའི་བསྔགས་པའོ།།དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་ན། འདིའི་སེམས་ནི་ཇི་ལྟར་རྣམ་དག་ལྟོས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཉི་གའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ལས་ཚིག་ངན་བས་བསྐྱིན་པ་འཇལ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱེད་འོག་མའོ།

"子子"二字重复表示不急迫与稀有。"超越慈爱界限"者，慈爱界限即使极小的慈爱亦是对自己或自己儿子的慈爱，而此亦无有，故超越彼。
"如芦苇被火烧"者，芦苇被火烧则萎缩迅速成灰，如是因追悔而萎缩无勇猛。
"护姐胜杀幼"者，护免于杀幼，因何因而护免于杀？护姐即不令杀。"较姐更护其幼"者，较护姐之命更以母乳之力护幼。
舍利宝即舍利本为宝故，其塔亦如是称。以何充满持有彼之地基？以前述花鬘等雨。
虎母施身品为第一本生故事。
精进即意乐于利益有情无厌。密语即对内臣等言说之差别，即当为不当为之行。威光力即形貌端严且权势闻名。圆满福分即因往昔积福故自然令他敬慕。
于彼"三轮随顺功德聚，如相牵引而安住"者，三轮即臣民等议和之政、受用圆满、功德田及于苦者行广大布施之法圆满，彼随顺相应之功德聚以一胜一如相竞而住。
一切事物圆满即功德事或所欲事。欺诳语粗暴偿还无有者，欺诳语即粗暴，因成办不欲果故。其偿还无有，即彼唯以善无有利益。
"呜呼大行"者即殊胜行为。"呜呼大悲"者即意乐差别，即前述布施赞叹。
因其果于现法现前故，"请观此心如何清净"。以二者功德故语恶报偿，"呜呼"者为下半偈。

།ཁྱོད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རྒྱལ་བ་ནི་དགེ་བ་བྱས་ པས་དུས་ཕྱིས་བདེ་ལེགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའོ།།བྱིན་དང་སྤྱོད་པས་ནོར་རྣམས་དོན་ཡོད་བྱོས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་བྱིན་པས་དོན་ཡོད་པ་ནི་གཏོང་བའོ། །སྤྱད་པས་དོན་ཡོད་པ་ནི་ལེན་པ་པོས་སོ། །ཡང་ན་བྱིན་པས་སྦྱིན་བདག་ལ་དོན་ཡོད་ལ་བདག་གིས་སྤྱད་པས་ཀྱང་བདག་ གི་ལུས་རྟས་པས་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབས་པས་བདག་ལ་དོན་ཡོད་པའོ།།འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་གྲགས་པ་ཆེ་བ་འབྱུང་ལ་ཚེ་གཞན་དུ་བདེ་བ་འབྱུང་བའི་ལམ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཞེས་རྐང་པ་གཉིས་སོ། །དེ་ལྟར་རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་དེ་བསོད་ནམས་བསགས་པའོ། །འབྲས་བུ་ ཡིད་དུ་འོང་ལ་ཚེ་འདི་ལས་བྱུང་བར་བསྟན་ཅིང་གོ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡིད་དུ་འོང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་མེ་ཏོག་ལྟ་བུའོ། །མེ་ཏོག་འདྲ་བ་གང་ཞེ་ན་བདག་གིས་མཐུ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། སྨོན་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་མཆོག་ཐོབ་པའོ། །དེའི་གྲགས་ པ་ནི་དུས་རྒྱུན་ཡུན་རིང་དུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་གྲགས་པས་རྒྱུན་ཆགས་པའོ།།དེས་ན་ཕྱིས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་བསོད་ནམས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཤི་བི་བའི་སྐྱེས་པའི་རབས་ཏེ་གཉིས་པའོ།། །།དེས་དགྲ་དྲེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་བཏང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱགས་པ་ དང་དྲེགས་པ་ཉིད་དགྲ་སྟེ་གནོད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་སྤངས་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་གཉེན་བཤེས་རྣམས་ལ་དེ་ཆགས་པ་བཏང་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་མེད་པའོ། །མི་མཐུན་པ་ལ་ཁྲོ་བ་བཏང་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ་ཁོང་ཁྲོ་ བ་མེད་པའོ།།སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པའི་རྗེས་འབྲང་དཔལ་དེ་བྱམས་པས་འབྱོར་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་རྒྱལ་པོ་ལ་ཡོད་པས་རྒྱལ་པོ་གཞན་ལ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་སྟེ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་མེད་པ་ཁོང་ཁྲོ་བ་དང་དྲེགས་པ་མེད་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ལ་བྱམས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་ཅེས་པའོ།།ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ངན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་གྱི་མཐོ་རིས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསོ་སྦྱོང་གི་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའོ། །ངེས་པར་གནས་པ་ནི་དུས་ཁྱད་པས་ཅན་ལ་ཁས་ལེན་ པའོ།།ནོར་མང་དཔལ་ཡང་རྗེས་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནོར་མང་པོ་འབྱོར་པ་ནི་ནོར་མང་དཔལ་ལོ། །དེ་རྗེས་སུ་ཆགས་ཤིང་མ་བཏང་བས་རྗེས་སུ་ཆགས་པའོ། །དོན་དང་རྒྱུ་མཚན་མ་ཕྱེ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དོན་ནི་བརྗོད་པའི་དགོས་པ་སྟེ་བསོད་ནམས་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དྲན་པའོ། ། ཡང་ན་སྒྲ་དེའི་དོན་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་དོན་དང་རྒྱུ་མཚན་ནོ།

你的加持胜利者，即因行善而后得安乐之殊胜。
"以施与受用使诸财有义"者，施予他人而有义即布施，受用而有义即受者。或者，以施予而于施主有义，以自受用亦因身体滋养而成办善等，于自有义。
因于此世生大名声，于他世生起安乐之道故，"此世与"二句。如是生起恭敬积累福德。
显示教知果报悦意且从此世而生。何等悦意？如花。何等如花？即将获大力，得殊胜愿之最上。其名声即因长时相续而名声不断。
是故显示令后世众生生起对福德之欢喜。尸毗王本生为第二。
"彼舍敌慢"者，骄与慢即敌，因是害之相故。因断彼故如是称。依彼者，配为于依王之亲友舍彼贪著，即无随贪。配为于不顺者舍嗔，即无嗔恚。
具足慈随行吉祥者，即具足彼慈爱圆满功德。因王有如是功德故，于其他王如是成就，即无随贪、无嗔恚与慢，于一切众生有慈爱而如是成就。
戒律非恶者，即出离戒，非为欲生天等故。八关斋戒。决定住者，即于殊胜时分受持。
"多财吉祥亦随著"者，多财圆满即多财吉祥，彼随著未舍即随著。
"未分义与因"者，义即所说之必要，令生对福德之欢喜。因即忆彼。或者，彼声义即是因故，义与因。

།གཞན་གྱིས་བརྙས་ཤིང་ངལ་དམན་པའི་གླ་དེ་ཡང་། སྐྱབས་སུ་རེ་ཞིང་མི་འཚོར་དོགས་ནས་དེ་ལ་ཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་གྱི་གླའི་ལས་བྱེད་པའི་དགོས་པ་སྟོན་ཏེ། གཞན་རྗེ་དཔོན་ལ་སོགས་པས་བརྙས་ཤིང་བྱིན་པའི་རྫས་དམན་པ དང་ཁ་ཟས་དམན་པ་དང་གོས་ངན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡང་ང་ལ་སྐྱབས་སུ་རེ་ཞིང་ཕན་པར་མཐོང་ནས་སོ།།ཇི་ལྟར་ཕན་འདོགས་ན་མི་འཚོར་དོགས་ནས་གླའི་རྔན་པ་ལ་མ་བརྟེན་ན་འཆི་བའི་ཉེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ང་དེ་ལ་ཞུགས་ཤིང་བྱ་བ་དེ་བྱས་སོ་ཞེས་བྱའོ། །གྲགས་དང་དཔལ་དང་ སྦྱིན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འབད།།ཞེས་བྱ་བ་ལ་གྲགས་པ་ཕྱོགས་སུ་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་འབྱོར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་དང་། འབྱོར་པ་དེ་ལས་གཞན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པའོ། །ས་ཆེན་སྐྱོང་བའི་ས་ཆེན་པོ་དེ་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་གོས་གྱོན་པ་སྟེ། གོས་ཀྱིས་ལུས་གཡོགས་པ་ལྟར་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོས་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་ས་ཆེན་པོ་མཐའ་བསྐོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ་མཚོ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསེར་མ་ལངས་པས་རླབས་བསྐྱོད་དེ་རླུང་གིས་གཡོ་བར་བྱས་པའི་རླབས་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ས་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱིས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡུན་རིང་དུ་སྐྱོང བས་ཕན་འདོགས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡུན་རིང་དུ་སྟོན་ཏོ།།སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་ཡོན་ཏན་དགའ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་གྲགས་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ནི་ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དགའ་བདེ་དང་གཟུགས་བཟང་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་ལྡན་ཞེས་གྲགས་ པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའོ།།བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །སྦྱིན་པ་དེ་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྔགས་པ་ནི། གཏེར་དང་ཆུ་དང་བཞོན་པ་དང་གྲོགས་པོའི་སྒོ་ནས་རྐང་པ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པ་གཞན་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ། །འབྲས་བུའི་ཆེ་བ་ནི་སྙིང་པོ་ ལེན་པ་དང་དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པ་སྟེ་ཐར་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམས་བཞིན་ནོ།།རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་སྐྱེ་བོ་མཆོག་གི་ཚུལ་ལོ། །ཡང་ན་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ་དམ་པའི་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ཤེས་རབ་ཆུང་བས་རྡུལ་ཙམ་སྦྱིན་མ་ནུས། །ཞེས་པས་བཟློག་ པའི་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏོ།།ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་རྒྱུའོ། །ཟན་དྲོན་ཆངས་གཅིག་གི་རབས་ཏེ་གསུམ་པའོ།། །།ཡོན་ཏན་དང་སྤྲོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ནི་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ནོར་དང་ལྡན་པས་ནི་སྔོན་དགེ་བ་བསགས་པས་སམ་གཞན་ གྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པས་སོ།།སྤྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་འབད་པས་ཚོད་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བས་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་པས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།

"他人轻视且劳苦低劣之工资，亦因希望庇护及恐不能活命而从事之"者，显示为他人做工之必要：因他人主人等轻视，所给予之低劣物品、低劣饮食、劣质衣物等，亦因见彼于我有庇护利益故。如何有益？因恐不能活命，若不依靠工资报酬则有死亡之危险故。是故我从事于彼而做此事。
"以名声、吉祥、布施圆满而精进"者，因名声广大故，因王位圆满故，因从彼圆满而广大故。
彼大地护持之大地，着大海之衣，如衣覆身，因大海环绕阎浮提大地故。彼大海如何？因寒风起而波动，具风所动之波浪。如是大地以法而如理长久护持，显示广大利益长久。
"布施所生功德喜等种种具名声"者，布施所生福德即具种种功德，具喜乐与妙相等而具广大名声。"所生"者即自性。以譬喻赞叹彼布施，即以宝藏、水、乘骑、友伴依次为四句。获得圆满他者为一偈。
果之殊胜即取精要与为自在因，因为解脱与受用之因故，依次配合。所依殊胜即最上士之行。或者自性即胜行之词义。
"智慧小故不能施尘许"者，显示违逆之因之殊胜。智慧之殊胜即因。温饭一握之本生为第三。
"具足功德与欢喜圆满"者，具功德财即因往昔积善或他人恭敬故。具欢喜即以精进善作饮食等事，为词义。

།དེ་ལག་པདྨའི་མཆོག་ནི་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་པ་ཉིད་མཛེས་པས་པདྨ་མཆོག་ལྟ་ བུ་ཡིན་པས་པདྨ་མཆོག་གོ།།ཡང་ན་པདྨ་མཆོག་གི་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་པས་ཏེ་ལག་པ་པདྨས་མཛེས་པར་བྱས་པ་ལྟར་ལྷུང་བཟེད་ཀྱིས་ཕྱག་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ནོར་ནི་འཁོར་གསུམ་ཁྱད་པར་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲིད་དང་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དོ། །དམྱལ་ བའི་གཤེད་པོ་མི་བཟད་འབར་བའི་ལྕེ།།དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ནི་བཟའ་བར་འདིར་འོངས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམྱལ་བའི་གནོད་པ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པས་གཤེད་པོ་དང་འདྲ་བས་གཤེད་པོའོ། །མི་བཟད་འབར་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་འབར་བའོ། །ཇི་ལྟར་གཅན་གཟན་སྟག་མོ་ལ་ སོགས་པས་ལྕེ་བརྐྱང་བས་ཁ་ཟས་ཟ་བ་ལྟར་གནོད་པ་དྲུང་དུ་འོངས་ཏེ་ནང་དུ་འདུད་པས་ལྕེ་དང་འདྲ་བས་ལྕེའོ།།དེ་ཕྱིར་ང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཕྱིར་ནོར་ཆུད་གསན་པའི་སྡིག་པ་བྱས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་བྱུང་བའི་སྔོན་ནམ་འོག་ཏུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། །བདེ་དང་ ལྡན་ན་གུས་པ་དྲན་པར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པ་དོར་བའི་ཚེའོ།།ཡང་ན་འགྱོད་བཞིན་ནི་དྲན་པར་བྱོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བོར་བའི་ཚེ་ནའོ། །ཟེའུ་འབྲུ་དཀར་པོ་སོའི་ཕྲེང་བ་དག་།བདུད་ལ་འཕྱ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་གྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་གཞན་ལ་ཁྲེལ་བས་དགོད་ པའི་ཚེ་སོའི་ཕྲེང་བ་དཀར་པོ་དང་བཅས་པས་དགོད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་ཟེ་འབྲུ་དཀར་པོ་དག་བདུད་ལ་ཁྲེལ་བས་བཞད་གད་བྱེད་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ། །བདུད་ཀྱིས་བགེགས་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་རབས་ཏེ་བཞི་པའོ།། །།རླབས་ཆེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱ་མཚོར་རིན་པོ་ཆེ་ ལེན་པ་ལ་སོགས་པའོ།།རིམ་པ་འདི་ནི་གཏོང་བའི་ཚུལ་ཏེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ནས་ཅུང་ཟད་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་པའོ། །དེའི་དོན་ཉིད་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་རྒྱས་པར་སྟོན་པ་ནི་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ནོར་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་བདག་གི་བློ་ཡིས་ལྕོགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྐང་ པ་གསུམ་མོ།།རྐང་པ་དང་པོས་ནི་ཞིང་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ་བསམ་པ་མ་ཡེངས་ཤིང་སྦྱོར་བ་གྲིམས་པའོ། །རྐང་པ་གཉིས་པ་ནི་ཚོང་གི་ཁྱད་པར་ཏེ། རིགས་དང་མཐུན་པའི་རིགས་བཟང་པོས་ཚོང་དམན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གྲགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་དཔྱས་པར་ འགྱུར་བའོ།།ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བཟོ་དང་གསོ་དཔྱད་ལ་སོགས་པའོ། །མངོན་པར་ཆགས་བཞིན་དཔལ་གྱིས་འབྱུང་བར་གྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་པར་ཆགས་བཞིན་འབྱོར་པ་མང་པོ་དང་མི་འབྲལ་བར་གྱུར་ན་ཞེས་པའི་བདེ་བའི་རིམ་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རིམ་པ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་ ཆུང་བ་ལ་སྤྱད་དྲགས་པ་ཡང་དམན་པར་སྟོན་ཏོ།།སྡོམ་ཞིང་མི་གཡེང་བ་ནི་སྦྱིན་པའི་དུས་བསམ་པའོ།

彼手持最胜莲花钵者，因手本身美丽如最胜莲花故为最胜莲花。或者持最胜莲花钵者，即如手为莲花所庄严，为钵所庄严之义。
"财为三轮殊胜因"者，即世间、正法与受用。
"地狱狱卒难忍燃烧舌，是故汝今来此食"者，地狱伤害本身生苦故如狱卒，故为狱卒。难忍燃烧即难忍燃烧之苦。如虎等猛兽伸舌食食物般，伤害临近而内入，故如舌为舌。"是故我"者，因作浪费财物之罪故。"过失生前或后亦"者，即刹那间。"具乐时当念恭敬"者，即舍布施时。或"念悔"者，即未舍时。
"白色花蕊齿列等，如嘲魔众而发笑"者，世间中因羞他而笑时，具白色齿列而笑。如是白色莲花蕊等，如因羞魔而发笑然。魔不能作障碍之本生为第四。
"大波"者，即如海中取宝等。此次第为布施之理，即思已圆满而少施。以偈颂广说其义即"请看"等。
求财之因即"我心能"等三句。第一句为田业殊胜，即意不散乱而加行精进。第二句为商业殊胜，即以善种姓相应而舍弃低劣商业故。此即名声因，为他人所轻视。业之功德即工巧明处等。
"贪著而生吉祥"者，若极贪著而不离众多财富，即受用次第为受用次第，显示过度受用小财亦为低劣。摄心不散为布施时意乐。

།སྦྱིན་དགོས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་གཞན་གྱི་འདི་སྦྱིན་པ་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐོབ་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པས་སྔོན་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་ རིགས་པའོ།།ང་ཡིས་བསླུས་པ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་བདག་གིས་སོ། །ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།བདག་གིས་པགས་པ་ཨ་ཛྙི་གྱོན། །རང་གི་སྤུ་ཡིས་ཤུན་ལྤགས་བྱས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོན་པ་ན་གནས་པའི་དྲང་སྲོང་རི་དགས་ཀྲྀཥྞ་ལ་སོགས་པའི་པགས་པ་གྱོན། ཤིང་ཤུན་གྱི་སྐེ་རགས་ཡོད་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེས་ན་ཐུབ་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གཅིག་ལ་གཅིག་སློབ་པ་ནི་ཡིད་གཅུགས་པས་མི་ཕོད་པ་མེད་པའོ། །དུལ་བ་ནི་ངེས་པ་སྟེ་འཇམ་པའོ། །སྡོམ་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །སྤྱོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དགེ་བ གཞན་ནོ།།ཡང་ན་སྡོམ་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །བདེ་དང་མཐུན་ཞིང་ཡོན་ཏན་མི་མཐུན་ཚུལ་ནི་སྐྱེ་བོ་དམན་པ་སྟེ་འཕྲལ་གྱི་བདེ་བའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་འདོར་བའོ། །ཡོན་ཏན་མཐུན་ཞིང་བདེ་དང་མི་མཐུན་ཚུལ་ནི་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་སྟེ་འཕྲལ་སྡུག་བསྔལ་ཡང་ཡོན་ཏན་མི་འདོར་བའོ། །དེ་ལྟར་གཉིས་ ཡོད་པ་ལས་མི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།ཡོན་ཏན་རྗེས་འགྲོ་ནི་སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །རང་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་སྐྱེས་ཐོབ་པོ། །ཡང་ན་ཡོན་ཏན་གྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གྲགས་པ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གང་གིས་གྲགས་པ་ཞེ་ན་རང་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེའི་ ཡོན་ཏན་ནོ།།དེ་ཡིས་བསྐྲད་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་མིན་ཏེ་རྒུད་པའོ། །དེ་དང་མི་མཐུན་དྲུང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཆེ་བ་དང་འགལ་བ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ལ་བྱའོ། །ཁྲོ་བཞིན་དུ་དེ་ཕུང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །བཀུར་སྟི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ ཞིང་ནི་བཀུར་སྟི་བདག་གིར་བྱ་བའོ།།ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབེན་པ་དང་ཉམས་དགའ་བའི་གནས་ཏེ་དགོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེའི་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ཡང་བདག་གིས་བདག་གིར་བྱ་བའོ། །སྐྱིན་གོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤི་བའི་རོ་བཟར་རུང་བའོ། །ཚངས་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བྲམ་ཟེ་ལ་བོད་པ་སྟེ་ཚངས་པའི་བུ་ཐུ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།རིག་པའི་མཆོག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མུད་ཀ་ནི་འབྲུའི་ཁྱད་པར་རོ། །སྦྱིན་པར་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའོ། །དམན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་ལ་སོགས་པ་རྙིང་པའམ། ཟས་ ཀྱི་ལྷག་མ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ཡོན་ཏན་གོམས་པ་བསྒོམས་པའི་རྒྱུའོ། །དམ་པའི་སྤྱད་པ་ནི་འབྲས་བུའོ། །རི་བོང་གི་རབས་ཏེ་དྲུག་པའོ།

"应施"者，即自身时依赖于他人此施故。"如是所得道"者，因圣者昔日所行故，异此不应理。"我所欺"者，即帝释我也。不被胜之本生为第五。
"我身披阿阇尼皮，以自毛为树皮衣"者，与住于林中仙人所披黑鹿等皮，系树皮腰带相顺，故如是说。故说"如牟尼然"。互相学习者，即因信任而无所畏惧。调伏即决定，为柔和。律仪即戒律。行为即其他修行善法。或律仪即异名。
乐顺而德不顺者为下等人，为暂时安乐而舍功德。德顺而乐不顺者为胜者，虽暂时痛苦亦不舍功德。如是有二者，故说"人亦"等。随德者为加行功德。自性圆满者为生得。或可解为随功德之名声。何者名声？谓自性圆满，即其功德。
"如彼所驱"者，即非吉祥，为衰败。"与彼不顺近"者，谓与大福德相违之非福德。如瞋而令其毁灭。"摄受恭敬"者，即据为己有恭敬。"寂静"者，即寂静悦意处，为阿兰若之义。其摄受亦为我所据为己有。
"尸鸠"者，即可食死尸之特殊生物。"梵天"者，呼婆罗门，因为梵天长子故。"明之最"者，因通达吠陀等故。"木豆"为谷物之一种。具所施即具对境。"劣"者，即旧衣等或食物残余等之义。修习功德为因。圣者行为为果。兔子本生为第六。

། །།མཁས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཡི་གྲགས་པ་དང་། གཏོང་བ་དང་ནི་དཔའ་བས་ལྷག་པར་གྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཁས་པའི་ ཕྱིར་པྲདཾ་ཉ་ཡིས་དེའི་གྲགས་པ་ཕྱོགས་སུ་རྒྱས་ལ་དེ་ཡང་གཏོང་བ་དང་བརྟན་པ་དང་བབས་པས་ལྷག་པར་གྲགས་པའོ།།དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པ་དང་ཟླ་བ་ཉ་བ་གཉིས་ཀྱིས་ལྷག་པར་མཛེས་པ་དཔེར་བྱའོ། །སྲིད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བྱ་བ་ལ་མཁས་པ་དང་། རིག་ བྱེད་ལ་སོགས་པ་ལ་མཁས་པའོ།།སྤྱོད་དང་དབང་པོ་རབ་ཏུ་ཞི་ཞིང་དུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྱོད་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཞན་གྱིས་དཔྱས་བྱར་མེད་པའོ། །བརྟུལ་ཞུགས་བསྡམས་ལ་ངེས་བྱས་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་བརྟན་བླངས་པའོ། །བློ་ཡི་མཐུ་ཆུང་རྣམས་ཀྱིས་ཐུབ་ པ་ཞེས་པ་སྟེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པའོ།།ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །ཁྲོས་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོས་པ་དག་གནོད་པ་སྒྲུབ་པར་བདེ་བ་དང་མཐུན་པས་སམ། ཁྲོ་བའི་བླངས་པ། མ་དཔྱད་པ་གཟུ་ལུ་མས་ཀྱིས་བྱ་བ་བྱེད་ པ་དེ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ།།ཕོངས་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། །བྱིས་པ་ཐ་མ་ཡིན་པར་འདོད་ཅེས་ཐ་མ་སྟེ་དམན་པ་སྡུག་བསྔལ་བའོ། །དེས་ན་སྙིང་རྗེའི་ཡུན་ཡིན་པས་བྱིས་པ་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་བྱིས་པ་ལ། ཕན་གདགས་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་སློབ་དཔོན་ཤཱནྟ་དེ་པས་ཇི་སྐད་དུ། བྱིས་དང་སྐལ་བ་མཉམ་སྤྱོད་ན། །ངེས་པར་ངན་འགྲོར་འགྲོ་འགྱུར་ཏེ། །སྐལ་བ་མཉམ་པར་ཁྲིད་བྱེད་ན། །བྱིས་པ་བསྟེན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མཛའ་འགྱུར་ལ། །ཡུད ཙམ་གྱིས་ནི་དགྲར་ཡང་འགྱུར།།དགའ་བའི་གནས་ཁྲོ་བར་བྱེད་བས། །སོ་སོའི་སྐྱེས་བུ་མགུ་བར་དཀའ། །ཕན་པར་སྨྲས་ནའང་ཁྲོ་བར་བྱེད། །བདག་ཀྱང་ཕན་ལ་བཟློག་པར་བྱེད། །དེ་དག་ངག་ནི་མ་མཉན་ན། །ཁྲོས་ན་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ།།སློབ་དཔོན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཕན་གདགས་པར་མི་ནུས་ལ། ནུས་ན། བདག་ཅག་ལྟ་བུས་ཇི་ལྟར་ན། །དེ་ལ་ཕན་པ་བརྩོན་མི་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཚུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་བྱ་བ་ཚུལ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་མི་དགེ་བའོ། །ཚུལ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དུས་དང་དྲང་པོའི་རིམ་པ་དང་མི་མཐུན་པ་སྟེ་ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་དང་གཡོ་དང་སྒྱུ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའོ། །མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་གཏི་མུག་མེས་བསྲེགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་ཕྱེད་པའི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས པ་ཉིད་མེ་དང་འདྲ་སྟེ་ཕན་པའི་གདམས་ངག་ཉིད་སྲེག་ཅིང་ཆུད་གསོན་པའི་ཕྱིར་རོ།

因其智慧而名声与布施及勇敢超胜。此中，因智慧（藏文：པྲདཾ་ཉ，梵文天城体：प्रज्ञा，罗马拼音：prajñā，意为智慧）使其名声广布于诸方，且以布施、坚定、庄重而更显著。以无垢虚空与满月二者为喻，更显其庄严。世间功德即通达世间事务及精通吠陀等。
"行为与诸根极为寂静调伏"中，行为极为寂静即身行不为他人所轻。"律仪摄持决定"即正确坚固受持戒律。智力微弱者认为是"牟尼"，即以为是阿罗汉。"具决定性"者，即具坚固性。"如同愤怒"者，或顺于愤怒者易作损害，或如愤怒之取舍，不加思择而行事，以此法相顺故如是说。
因成为贫困处故，认为是最下愚人，即下劣痛苦。故为悲悯时间，而说"此等愚人"等。"无论如何对愚人，皆不能作饶益"之义，如寂天论师所说："与愚人同行，必定趣恶道；若引入同伦，亲近愚何为？刹那成为友，须臾复成敌；喜处生瞋故，凡夫难令喜。说利反生瞋，自亦违饶益；若不从其语，瞋则趣恶道。"等如是所说。
此论师亦广说彼义，以"是故"等而明示。对如是者不能作饶益，若能，则"如我等何不精进饶益彼"。非理即非理之行为，为不善。彼非理即与时宜正直次第不相顺，为恶行及行诸谄诳。"智者慢心为痴火所烧"者，智者慢心所生之愚痴如火，因能烧毁有益教诫故。

།འདུལ་བ་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བ་ནི་དབང་པོའི་སྒོ་བསྡམས་པའམ་ལེགས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་མི་ནུས་པ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་གཟུ་ལུམས་ཅན་ཏེ་ལེགས་པར་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ བཤད་ནས་མཇུག་བསྡུས་པ་ནི་ལྷའི་གཙོ་བོ་དེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།ལེགས་པར་སྨྲས་པས་རིན་ཆེ་བ། །རིན་ནི་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་དབུལ་བར་འོས་ཀྱང་དེ་མེད་པའོ། །འོན་ཀྱང་དགའ་བའི་མེ་ཏོག་སྙིམ་པས་འཐོར་བཀང་བཞིན་ཏེ་ལེགས་ སྤྱད་ལ་དཀའ་ཞིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཉིད་མེ་ཏོག་སྙིམ་པས་བཀང་ནས་འབུལ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འོན་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་ཚེ་རིང་བའམ་ཡོ་བྱད་འཕེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཆོག་སྦྱིན་གྱིས་སློང་ཤིག་ཅེས་འདིར་ཡང་ཁྱོད་ལ་མཆོག་སྦྱིན་ཞེས་སྨྲས་སོ། །སྐྱེས་བུ་དམ་ པ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བདེ་བ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ནི་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་འགྲོགས་པ་དང་སྨྲ་བའོ།།དེ་ཉིད་བསྟེན་པ་མཐོང་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །བསྟེན་པ་དེ་ནི་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བསམ་པའམ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ བརྟེན་པ་སྟེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནོ།།དེ་སྨྲོས་ཤིག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟེན་པ་དེའོ། །བསྟེན་པས་ཁྱོད་ལ་ཅི་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །འོད་སྲུངས་ཞེས་བྲམ་ཟེའི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བོད་པའོ། །བསྟེན་པ་གཞན་འདོད་པས་ཁྱོད་མི་བསྟེན་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏེ། བརྟན་པ་ནི་ མི་གཡོ་བ་ཡིན་ན་ཁྱོད་ནི་བསྟེན་པ་གཞན་འདོད་པས་གཡོ་པ་དང་བཅས་པས་མི་བསྟེན་པའོ།།བསྟེན་པ་དེ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་ཁྱད་པར་ཏེ་དེ་དང་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟེན་པ་ནི་གྲོགས་པོ་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཚིག་ནི་ཕན་པ་དང་ལྡན་པ་ ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་གཏི་མུག་མེས་བསྲེགས་པ།ཕན་པར་སྨྲ་ལས་ཁྲོ་བས་རྩུབ་འགྱུར་བ་ལས་བཟློག་པའོ། །གཡོ་སྒྱུ་མེད་པའི་དུལ་བས་རྟག་ཏུ་བརྒྱན་ཅིང་འདུལ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཆུང་བས་གཟུ་ལུམས་ཅན་ལས་བཟློག་པའོ། །དེ་ལྟར་ཕན་པ་དག་ཀྱང་བརྟན་པར་ནུས་པ་ནི་ དེ་ལྟ་བུ་དག་ལ་ཕན་གདགས་པར་ནུས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའམ།ཡང་གྲོགས་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ནི་བདག་གིས་ཀྱང་ཕན་པ་བརྟན་པས་ཕན་གདགས་པར་ནུས་པ་སྨོས་ཞེས་པ་ལས་བཟློག་པའོ།

调伏精进微小者，即不能努力于根门防护或善行，因为彼等偏执，无有善加思择的智慧。如是说已，结语为"是故天主"等偈颂。
"善说珍贵，无有任何价值"者，虽应供养财物而无有。然如以欢喜花束散满，即对善行虽难而随喜，如以花束盛满供养。
然而，请向您祈求长寿或资具增长等殊胜赐予，此中亦说"向您祈求殊胜赐予"。殊胜士夫于一切时处依止安乐，此中一切时处即见闻共处及言说。即"见彼依止"等偈颂。
彼依止即于修善之一切意乐或加行所依止，即善知识。"说彼"者即是彼依止。"依止于您何为"者，即见彼等。"迦叶"者，以婆罗门种姓而呼唤。
因欲其他依止而似不依止于您，坚固即不动，而您因欲其他依止而有动摇故不依止。彼依止即善知识之殊胜，与彼相遇等具大义故，即"依止者友请听"等。
其语具有利益，即与"智者慢心为痴火所烧，说利生瞋而粗暴"相反。以无诳谄调伏常为庄严，与调伏精进微小而偏执相反。如是能坚固饶益，即能饶益如是等，或说与"于具缘分友，我亦以坚固饶益

།དེ་བས་བདག་གིས་ཡོན་ཏན་བརྟན་པའི་དགེ་བ་རབ་ཏུ་གཞོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དགོས་པ་ གང་གིས་ཤེ་ན།བདག་ཀྱང་ཡོན་ཏན་དེ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་གྲོགས་བཟང་པོའི་ཡོན་ཏན་ནི་བདག་ལ་བགོ་བ་སྟེ། འོག་ནས་ཇི་སྐད་དུ། དམ་པ་རྣམས་ནི་སུས་ཀྱང་མི་བསྲིང་ངོ་། །དུལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་བ་བསྙེན་པར་བྱ། །དེ་དང་ཉེ་ན་དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་རྡུལ། །ཆེད་དུ་མ་བྱས་ པ་ཡང་འགྲོ་བར་འགྱུར།།ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱིན་པའི་ཚོགས་པ་ཚང་པར་སྨོན་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཚོགས་པ་ཚང་བ་ནི་གསུམ་གྱིས་ཏེ། དངོས་པོ་དང་བསམ་པ་དང་ཞིང་གི་ཁྱད་པར་གསུམ། ཁ་ཟས་ བཟང་པོ་ཉེས་པ་སྤངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་།ཡིད་ཀྱང་སྦྱིན་ལ་དགའ་དང་མཐུན་གྱུར་ཞིང་། །ཞེས་པ་དང་། སློབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་བརྒྱན། །ཞེས་པ་དང་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་དག་བདག་ལ་ཡིད་གྱུར་མཆོག་སློང་ངོ་། །ཞེས་སྦྱར་རོ། །དེ་ནས་ ནམ་ནངས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱིན་པའི་ཚོགས་པའོ།།མཆོག་བསླང་བ་ལས་གཅིག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་གཞན་གཉིས་བྱིན་པས་སྦྱིན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་པའོ། །དཀའ་ཐུབ་ཅན་དང་མཐུན་པའི་ཚུལ་དག་གིས་གནས་པ་ནི་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནས་ པའོ།།བསམ་གཏན་ཚད་མེད་སྡོམ་དང་ཞི་བའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསམ་གཏན་ཚད་མེད་ནི་དངོས་གཞིའོ། །སྡོམ་པ་ནི་རྒྱུའོ། །ཞི་བ་ནི་འབྲས་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེའི་ཆེད་དུའོ། ། གསྟྱའི་རབས་ཏེ་བདུན་པའོ།། །།རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་དེ་དག་བཞིན་ དུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་བདེ་ན་བདེ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་ན་སྡུག་བསྔལ་བའོ།།དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་ནོ། །མཚོན་ཆས་གོམས་པ་ནི་མཚོན་ཆའི་ཐབས་ལ་གོམས་པའོ། །གཙུག་ལག་ནི་རྒྱལ་པོའི་སྤྱོད་ཚུལ་སྟོན་པའི་གཙུག་ལག་ པའོ།།འབངས་དེ་རྣམས་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ལ་གནས་པས་ཕན་ཚུན་འཚེ་བ་མེད་པས་མཚོན་ཆ་མི་དགོས་མོད་ཀྱིས་མཛེས་པའི་ཕྱིར་མཚོན་ཆ་ཐོགས་པར་བྱེད་པས། དེའི་མཚོན་ཆ་རྒྱན་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པ་འབྱུང་བའི་སྙན་དངགས་ཀྱི་ ཚུལ་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དོན་དང་ལྡན་པའོ།།དེས་ན་གཙུག་ལག་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ཤེས་པའོ། །ཚར་གཅོད་པའི་བྱ་བ་ནི་ཆོས་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་པ་ནི་གསོད་པར་མི་བྱེད་པ་དང་གང་ལ་གང་འོས་པ་ལས་ལྷག་པར་མི་འདའ་བའོ། ། ཕན་བཏགས་པ་ལ་ཆོས་དང་འགལ་བའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ནི་ཕན་གདགས་པར་འོས་པ་ལ་མི་འདོགས་པའམ་ཆེར་བཏགས་པ་ལ་རྒྱུ་ཆུང་ངུ་ཙམ་ལས་མི་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་མི་བྱེད་པའོ།

是故我将专注于功德坚固之善。何为所需？因我亦极喜彼功德，善友之功德于我分享。如下所说：
"圣者任谁不能延，
以调伏法应亲善，
若近彼者彼功德，
尘垢不作亦将行。"
如是所说。从布施资具圆满发愿门中，极喜布施彼坚固故而说。资具圆满有三：事物、意乐及田之差别三者。"妙食离过失"者，"意亦喜施且相应"者，"学者亦以净戒庄严"者，如是次第。
"您以此等于我心成胜祈求"，如是配合。从"次晨"等为布施资具。殊胜祈求中一者菩萨所有，其余二者以布施而作广大布施。
以苦行者相应之法而住者，即住于头陀功德。"以禅定无量律仪寂静法而住"者，禅定无量即正行，律仪即因，寂静即果涅槃之故。
仙人品第七。
"彼王亦如彼等"者，即如彼等，乐则乐，苦则苦。"是故"者，如具悲心。武器熟练者，即熟练于武器方便。典籍即显示王之行仪之典籍。
臣民等住于王命，无有互相损害故不需武器，然为庄严故持武器，故其武器如庄严。利益世间成办所生诗论之规范具义。
故典籍明显显现者，即依彼了知应作不应作一切。折伏之事即不违法者，即不杀害及不超越于各自所应之量。
于施恩不作违法之事者，即于应施恩者不施恩，或于大施恩者仅作小因，即不作此。

།ཚུལ་མཁས་པ་ནི་རྒྱལ་པོའི་སྤྱོད་ཚུལ་ལ་མཁས་པའོ། །ཡང་ན་ཕ་རོལ་པོའི་སྤྱོད་ཚུལ གང་ཕན་གནོད་དུ་གྱུར་པ་ཤེས་པའོ།།དེས་སྐྱེ་དགུ་འབངས་ཀྱི་དོན་ལ་རྟོགས་མཁས་པས་དོན་དང་མཐུན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པས་ཕ་བཟང་པོས་བུ་ལམ་བཟང་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་ལྟ་བུའོ། །བདེན་པ་དང་གཏོང་བ་དང་ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་ཤེས་རབ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བཞི་སྟེ། དེ་བཞི་དང་ལྡན་པས་ སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལྟར་སྣོད་དུ་རུང་བར་འགྱུར་བའོ།།བདེན་པ་ནི་བདེན་པར་སྨྲ་བའོ། །གཏོང་བ་ནི་གཏོང་བ་ལ་མཁས་པའོ། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་དབང་པོ་མི་རྒོད་ཅིང་དུལ་བའོ། །ཤེས་རབ་ནི་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་རྨོངས་པ་སྟེ། གཞན་ན་ གཅིག་ཏུ་ཕན་ན་བདེན།།མི་ཕན་ཕྱིར་ན་ཅིག་ཤོས་བརྫུན། །ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོའི་ཉེས་པ་དག་།སྦྱིན་སྩལ་གཅིག་གིས་སྦེད་པ་ལྟར། །ཉེ་བར་ཞི་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། །མཆོག་ཏུ་གུས་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཤེས་རབ་ལྡན་པས་བློ་མི་ཕྲོགས། །གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་ཅིང་བརྟན། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེའི་འཕྲེང་བ་ནས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ནི་སེམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །རླབས་ཆེ་བའི་རིམ་པས་དར་བ་ནི་རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་ན་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བས་ན་དེ་རྣམས་དར་བ་སྟེ་དེ་དག་བདེ་ལེགས་ཐོབ་པའོ། །ཡང་དག་དེའི་རྒྱུ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་གཉིས པའོ།།གནོད་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་མེད་པའོ། །དགེ་བ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འབྱོར་པའོ། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ནི་རྒྱལ་པོའོ། །མིང་ནི་དོན་དང་མཐུན་མ་གྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ལ་གནོད་པ་ སྦྱིན་ཞིང་མདངས་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ནུས་པ་མེད་པས་སྒྲ་དོན་མི་གནས་སོ་སྙམ་པའོ།།གང་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་བ་རབ་དཀའ་ཞེས་པ་ནི་མི་ཤ་དང་ཚིལ་དག་ཟ་བའི་སྲིན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་བའོ། །ཇི་ལྟ་བུ་དག་ཀྱང་ཐར་བར་དཀའ་ན་རིག་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་པའམ་དེའི་ བཟླས་བརྗོད་བྱས་པའོ།།དཀའ་ཐུབ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྨྱུང་བར་གནས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །བདེ་ལེགས་ཏེ་ཡོངས་སུ་བསྐྱབས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །དེས་ནི་མི་མ་ཡིན་པའི་སྲུང་བའོ། །མིའི་སྲུང་བ་ནི་གྲོགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ནི་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཡིན་ལ་ རང་གི་སྟོབས་ནི་དཔའ་ལ་འཇིགས་པ་མེད་ཞེས་བྱ་བས་སོ།།གང་དུ་ཐར་པར་དཀའ་ཞེ་ན། ནགས་ཚལ་རབ་ཏུ་དབེན་ཞིང་ཟབ་པ་ཡ་ང་བ་འཇིགས་པའི་ས་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་རྐྱེན་དང་རང་གི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ།

善巧方便者，即善巧于王之行仪。或者了知他人行为何为利害。彼以善解众生臣民之义利，而作符合义利之事，如善父引导子于善道。
真实、布施、寂静近、智慧是四加持，具此四者，如佛菩萨加持，成为堪能法器。真实即说真实语。布施即善巧于布施。寂静近即诸根不躁而调伏。智慧即于应作不应作无有迷惑。
其他：
"唯一利益则为真，
不利故而他者妄，
如同国王诸过失，
一次布施能遮蔽，
为得寂静近故，
当生最胜恭敬心，
具慧不被夺其智，
不依他恩而坚固。"
如圣龙树于《宝鬘论》中所说。
殊胜者，即令心遍熟。以广大次第兴盛者，即圆满自佛法。或由众生遍护故彼等兴盛，即彼等获得安乐。彼之真实因即如前二者。
无有一切损害者，即无内外逼恼。具种种善者，即身及受用圆满。具最胜圆满者，即王。
"名与义不相符合"者，即夜叉虽名为害施，夺光明等，然无其力用，故名义不符合也。"极难得解脱"者，配合食人肉脂之罗刹。
云何难得解脱？以明咒守护或持诵彼咒。苦行即以戒律及斋戒等。安乐即遍护之殊胜。彼即非人守护。人之守护即"以友"等。彼等是他力，自力即"勇无畏"。
于何处难得解脱？"于极寂深可畏林中恐怖处"，即虽有

།བདེ་ལེགས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་སྔགས་དང་དཀའ་ཐུབ་ ཐམས་ཅད་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་རྒྱལ་པོའོ།།རྣམ་པར་གནོན་པ་གཞན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་པའོ། །ཉིད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་མཐུ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་རང་གི་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྔོན་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐོབ་པའོ། །དེ་དཔུང་བྱམས་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་བྱམས་པ་ནི་བྱམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགྲ་རྣམས་མི་འབྱུང་བས་དགྲའི་དཔུང་བཟློག་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ཇི་སྐད་དུ། བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐུབ་པ་ཡོངས་བསྲུངས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་དཔུང་གི་ཚོགས་ ཤིང་རྟ་ལ་སོགས་པ་མེད་དམ་ཞེ་ན།རུ་མཚོན་ཁྲ་བོ་དཔུང་ནི་གོ་ཆ་ཙམ་ཞེས་པ་སྟེ་བ་དན་དང་རྒྱལ་མཚན་ཁྲ་བོས་ཐོག་དྲངས་པའི་དཔུང་ཡོད་ཀྱང་ལྟད་མོ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དགྲ་འདུལ་བ་ལ་མི་དགོས་ཞེས་པའོ། །དེ་ནི་མི་ཁྲོ་ཚིག་རྩུབ་མི་སྨྲ་ཡང་། ལེགས་པར་བསྲུངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པ་ དང་སྦྱོར་བ་རྩུབ་པས་ནན་ཏུར་བྱ་མི་དགོས་ཀྱི་བྱམས་པའི་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཀྱིས་གཞན་ཉེས་པ་ལས་ཟློག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ཁྱེད་དེར་དོང་ན་རྒྱལ་པོའི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་ཤེས་ཞེ་ན། འབངས་ལ་ཡོད་པའི་ལེགས་པའི་ ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པས་དེ་ལས་དཔགས་པས་རྒྱལ་པོའི་ཡོན་ཏན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།འབངས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་རང་གི་ཆོས་ལ་དགའ་བས་ཡ་རབས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་གཞན་ལས་ཐོས་པས་མཐོང་བར་འདོད་ལ་མཐོང་ཞིང་ལེགས་ པར་བརྟགས་པས་ངེས་པར་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།བརྟུལ་ཞུགས་མ་ཉམས་པདྨའི་སྤྱན། །ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་ལ་བོས་པའོ། །སྙིང་རྗེ་མེད་ཀྱང་ཕ་རོལ་གསད་པར་མི་ནུས་ན་ཡང་འབད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གསད་པར་ནུས་ན་ བདག་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་ལ་གོམས་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལ་དཀའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད།དེ་ལྟ་བུ་གསད་པར་དཀའ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཟས་བསྒྲུབ་པའི་དུས་ཀྱི་གནོད་པ་བསྟན་ནས། འབྲས་བུའི་ཉེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་མེད་ཅིང་མ་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བཅོས་ པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་ཆེད་དུ་བསྒྲུབས་པའོ།།ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་ནི་དོན་ཆེ་བ་སྟེ་འདི་གཞན་གྱི་སྲོག་རྟེན་པ་དང་གཞན་དུ་བདག་གི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཉེ་བར་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་འདི་དག་མི་མཁྱེན་པ་ཡང་མ་ལགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་དག་བསམ་པ་གང་གིས་སློང་བའི་བསམ་པ་ མཁྱེན་པའི་རིགས་ཏེ།དེས་ན་གཏང་བར་མི་རིགས་པའོ།

大安乐者，即超胜一切明咒与苦行之王。降伏者即以威光降伏他人。如是王之威力，以自身之伟大而获得，即以往昔所积福德资粮之殊胜而获得。
彼慈力者，即以慈悲本身令敌不生，以慈心于一切众生而遮止敌军，此为其义。如说："以慈力护持能仁"。
若问此王岂无车乘等军队耶？"杂色军旗军仅饰"，即虽有杂色旗帜幢幡所引之军队，仅为观赏而已，于降伏敌人无需。
"彼虽不瞋不说粗语，善护"者，即不需以粗暴意乐及加行作惩处，而以慈心之身语业令他人远离过失。
若汝往彼处，当广知王之功德，此为其义。若问由何而知？由臣民具有殊胜善德，由此推知王之功德。
臣民之功德即众人乐于自法，住于贤善行仪等。由说功德而闻于他，欲见，见已善观察，则必定现前。
"戒行未坏莲花眼"者，呼王之语。
无悲且不能杀害他人，则努力无义。若能杀害，于习惯利益自己者，有何困难？如是难杀。彼等示现求食时之损害已，为示果之过失故，说"无悲未寂"等。
造作之苦即刻意所作。极善者即大义，此为他人命依，又为自身大菩提所依故。
"天亦非不知此等"者，即应知彼等以何意乐而乞，故不应施与。

།བསམ་པ་གང་ཞེ་ན། སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་གང་དང་གང་དེ་དང་དེ་དག་གིས་གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ལ་དགའ་བས་རྒྱལ་པོ་ལ་གནོད་པས་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་གནོད་པའི་ཕྱིར་སློང་བ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ལ་སློང་བ་ཙམ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེའི་དོན་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུ་དཔའོ་བོ་ཁྱོད་ཀྱི་མཐུས་བསྐྱབ་པའི། །འཇིག་རྟེན་གདོན་མི་ཟ་བར་འདིས་མི་བཟོད། །ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་དེའི་རྒྱུས་སློང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་།ཚུལ་གྱིས་ཚུལ་མིན་སྐྱེ་དགུ་ཕུང་བར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ གུས་པར་སློང་བའི་ཚུལ་གྱིས་བླངས་པས་རྒྱལ་པོ་གྲོངས་པར་འགྱུར་བ་དང་སྐྱབས་མེད་པའི་སྐྱེ་དགུ་རང་དབང་དུ་ཕུང་བར་བྱེད།ད་ལྟ་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་མ་ནུས་སོ་སྙམ་པའོ། །རྒྱལ་པོའི་ཤ་ཁྲག་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་ཅིང་དེ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ ན།མཆོད་སྦྱིན་ཚེ་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའང་། ཚིལ་དང་ཞག་ལ་སོགས་པ་བསྲེགས་པས་མགུ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལྷ་རྟེན་ལ་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་གནོད་སྦྱིན་པས་བཟང་བའི་སུ་བཅུ་རྩ་གསུམ་པ་ལ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་མགུ་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་པ་ལས་ད་ལྟ་ནི་ཁྱོད་ ཀྱིས་ཞལ་ཟས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དག་གུས་པར་བྱིན་ཡང་འདི་དག་འདོད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཆོས་ཀྱི་བཀའ་ཁྲིམས་དག་ལ་ཐོག་མར་འགྲོ་བ་ནི་གང་གིས་ལྷག་པར་བྱ་དགོས་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའོ། །གནས་སྐབས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངན་པའི་སྤྱོད་པ་ ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའོ།།གཏོང་བ་འདི་ཡང་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་སོགས་པས་སློབ་ཏུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་གོང་དུ་སྐྱེ་དགུ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་སྙམ་པའི་ལན་དོན་གྱིས་བཏབ་པ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བའི་གཟི་ཅི་འདྲ་སྟེ་གཟི་ཉམས་པར་འགྱུར་ ཏེ་ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པ་ལྟ་བུའོ།།ལེགས་སམ་གལ་ཏེ་མ་ལེགས་ཀྱང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློང་བ་པོའོ། །དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ཅི་འདྲར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པའི་གེགས་བྱེད་པའི་ཉེས་པ་སྟོན་ཏོ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་རྒྱ་ཆེར་མི་འགྱུར་བ་གཏོང་ངམ་མི་གཏོང་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་དགེ་བ་རྒྱ་ཆེར་ མི་འགྱུར་ཏེ།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ངེས་པས་གཞན་གྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །འཇུངས་ཤིང་ཞུམ་པ་ནི་སེར་སྣས་མི་གཏོང་བར་ངེས་པར་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་གཏོང་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྒྲིབ་པས་མུན་པའི་མཆོག་སྟེ་མུན་པ་བས་ཆེས་ མུན་པ་ཞེས་བྱའོ།།དཀའ་བ་མཆོག་དང་ལྡན་པས་ལུས་མ་ཉམས་ཏེ་མ་འགྱེལ་བའོ། །བརྟན་པ་དང་ལྡན་པས་སེམས་མ་བརྒྱལ་བའོ། །ལུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྡན་པས་ཏེ་ལུས་རྒྱས་པས་ཁྲག་གི་རྒྱུན་ཡང་མ་ཟད་པའོ།




什么是想法呢？对众生造成的种种危害，以这些危害使得夜叉们欢喜，因为危害国王也就危害了其他众生，所以是在乞求，而不仅仅是向国王乞求。为了使其意义明确，所说："勇士啊，靠你的力量守护的，世间必定无法忍受这个。"这是说明因此而乞求的结语。
"以正当方式谋求众生的非正当灭亡"这句话的意思是：以恭敬乞求的方式获取，使国王死亡，使无有庇护的众生任意遭受毁灭。现在是想着依靠国王还做不到。
怎么知道不是仅仅满足于国王的血肉，不是仅追求这些呢？"祭祀时连三十三天，也以燃烧脂肪等而满足。"这是说，在供养天神时，比夜叉更殊胜的三十三天也仅以此满足，更何况其他。而现在你虽恭敬地供养殊胜的食物，这些（夜叉）也不会满足。
对于法律，首先要遵循的是如国王这样需要特别行持的人。所说"情况将如何"是想着只会变成恶行。这种布施也是为了众生的利益，为了通过随喜等方式教导他们。这就是对前面所说"将harm众生"的回答。
"善业的光辉将如何"是说光辉将衰减，如同月亮被罗睺星蚀。"无论是好是坏"是指乞求者。"这样做将如何"是指出阻碍布施的过失。
如果怀疑不会广大，即怀疑是否布施，善业就不会广大。因为说菩萨的布施是极其坚定的，他人无法夺取。吝啬怯懦是指因为悭吝而决定不布施，这对菩提道的布施极为障碍，是最大的黑暗，称为比黑暗更黑暗。
具有最大的困难而身体未损，即未倒下。具有坚定而心未昏厥。具有身体功德，即身体丰满而血流未竭。

།སྡུག་བསྔལ་མང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ གཅིག་གིས་ནི་སྤྱིར་ལུས་དོན་མེད་པ་གནོད་པའི་གནས་ཡིན་ཡང་བདག་གི་ལུས་དོན་དང་བཅས་པར་མཐོང་བས་ལུས་ལ་ཡང་དྲིན་དྲན་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།ལུས་སྡུག་བསྔལ་མང་པོའི་གནས་ཡིན་པ་དང་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དཔས་བྱིན་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཤཱནྟ་ དེ་བས་ཀྱང་།།འཇིགས་གནས་ཆུང་ལ་འཇིགས་སྐྱེ་བ། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏོ། །རལ་གྲི་རྣོན་པོས་ལུས་བཅད་པས་སྡུག་བསྔལ་དྲངས་པ་དང་བྱིན་པས་དགའ་བས་ཡང་ཡུན་རིང་དུ་བསྐྲད་པ་དང་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་འཇུག་པ་ཆུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་གང་ལ་སྐྱོ་ཞིང་ ལན་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཆུང་བ་ལྟ་བུའོ།།གུས་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ་བོ་ཁྱོད་ཀྱི་གྲགས་པ་སྒྲོགས་པ་ནི་བ་ལང་རྫི་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་པོ་ལ་བསྟོད་པ་དག་གོ་།ཐོག་ཏུ་བབ་པ་ནི་བདེན་པར་ངེས་པ་སྟེ་སྙིང་རྗེའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ ནི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་འབྱོར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་པདྨའི་ནགས་ཚལ་ཀུ་མུ་ཏའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ལྟ་བུ་ལ་གྲགས་ན་དེ་ནི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ།རྒྱལ་པོ་ཉིད་སྐྱེ་དགུ་དགྲ་རྣམས་ལ་ཕན་འདོགས་པས་དཔལ་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཐོག་ཏུ་བབ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་སོ་ཞེས་བྱའོ། །སུམ་ ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷ་རྣམས་བརྒྱ་བྱིན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཀྱང་དེ་ལ་མི་རྣམས་ཀྱིས་སྨོན་པར་མི་འོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་མཐུས་བསྐྱབས་པའི་ལྷ་མི་འདི་མཐོ་རིས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མིའི་རྒྱལ་པོ་དང་བཅས་པ་མཐོང་བར་སྨོན་ཅིང་འདོད་པར་ངེས་ཏེ་གལ་ཏེ་བག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པའི མི་རྣམས་ལ་མི་སྨོན་པར་བག་མེད་པའི་ལྷ་ལ་སྨོན་ན་བསླུས་པ་ལགས་ཏེ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མངོན་པར་དགའ་བ་ན་གནས་པའི་མི་རྣམས་གང་གི་ཚེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་ཕྱིན་པ་དེའི་ཚེ་ལྷ་རྣམས་ལ་སྨོན་པར་མི་བྱེད་དེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཅག་གི་ལོངས་སྤྱོད་འདི་དག་ལ་མི་སྨན་ལ་བདག་ཅག་ལྷག་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་རྣམས་མིའི་ནང་དུ་འོངས་པའི་ཚེ་ནི་སྨོན་པར་བྱེད་དེ་མི་རྣམས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་བདག་ཅག་ལས་མི་དམན་གྱི་སྟེང་དུ་ནི་འདི་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས པ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སེམས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་འདྲའོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་ཡིན་ནོ།།ཐམས་ཅད་པའི་བདག་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའོ། །ནོར་གྱིས་ཕྱུག་པ་ནི་རྣམ་ཐོས་སོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཐར་པ་སྟེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་གཉིས་སོ།

以下是完整的中文直译：
关于"诸多痛苦"等这一偈颂，是说虽然一般而言身体是无意义的痛苦之处，但见到自己的身体具有意义，因此对身体也生起如同感恩的心。身体是诸多痛苦之处且不知恩报恩，这在布施太子经等中，以及圣天论师所说："于小怖畏处，亦生起恐惧"中已经说明。
以利剑割身引生痛苦，以布施生起欢喜而长久驱除，对其痛苦的作意和趣入变小，就像对某事厌倦时，缘于该事的作意减少一样。
由于恭敬的缘故宣扬你的名声，就像牧牛人等赞颂国王一样。确实降临是确定为真实，因为见到了大悲行的广大。
吉祥是指悦意的圆满受用，如同莲花林和昙花园，若有此名声，这就是众生欢喜的因。国王本身对众生和敌人行利，因此吉祥依止国王是确实可信的。
即使三十三天诸天与帝释现前，人们也不应羡慕他们，而应确实羡慕渴望见到被你威力所护佑的人天以及具有人王的三十三天。若不羡慕以正念成就的人们，反而羡慕放逸的天众，这就是受骗、错误的意思。
如经中所说："在极喜世界的人们，当到达三十三天时不会羡慕诸天。为什么呢？因为不羡慕这些受用，而且我们更有如来住世的缘故。当诸天来到人间时会生羡慕，因为人们的受用不逊于我们，而且这里有如来住世。"与此相似。
一切之主是指一切的主人，即转轮王。具财富者是多闻天。解脱是指解脱，即声闻和独觉二

།སའི་བདག་པོ་དང་ནོར་གྱིས་ཕྱུག་པ་མི་འདོད་པ་ནི་སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་མི་འདོད་ཅེས་པའོ། །དབང་པོ་དང་ཚངས་པ་མི་འདོད་པ་ནི་ལྷ་དབང་དཔལ་ཡང་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མི་འདོད་པ་ནི་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ང་ཡི་ཡིད་ནི་མགུ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན་ཞེས་སོ།།འོ་ན་ཅི་འདོད་པ་ན་འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འདོད་པར་སྟོན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མི་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཁྱོད་ཀྱི་མཛད་པ་འདི་ཀུན་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཕན་པའི་ཕྱིར་ལགས་ཀྱི། །བདག་ཅག་རང་ལ་ཕན་ འཚལ་བས།།དེ་ཚེ་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་ཁས་བླངས་པའོ། །བདག་གི་དོན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཟོད་པ་གསོལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ལམ་འདི་ནི་ང་ལ་ཕན་པ་ ཡིན་གྱི་གནོད་པ་མ་ཡིན་པས་མི་བཟོད་དུ་དོགས་པ་མ་སྐྱེད་ཅིག་ཞེས་པའོ།།ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་ཡང་བདག་ཅག་ལ་འཛེམ་པ་མེད་པས་སྩལ་བའི་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་འོས་སུ་གྱུར་པའི་བློན་པོ་དག་ལ་བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་པ་དེའི་ལན་ནི། དེ་ནི་ དེ་ལ་དགའ་བར་ཤེས་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།།དེ་ན་གནས་པའི་རྔ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསེར་གྱི་རི་རབ་ལ་གནས་པའི་ལྷའི་སྒྲའོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་རླབས་རང་བཞིན་ལས་ལྷག་པ་ནི་དུས་སུ་གཡོ་བའི་རླབས་པས་ཆེས་ལྷག་པར་དུས་མ་ཡིན་ པར་གཡོ་བའོ།།འགྲོ་བ་བརྫུན་པའི་ལུས་ནི་གཟི་མདངས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། འགྲོ་བ་ལ་བརྫུན་པས་དེ་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བརྩོན་པའོ། །དེ་ལྟ་བུ་སའི་བདག་པོས་བཟློག་ཅིང་སྤྲན་པ་ལྟ་བུར་རྒྱ་མཚོའི་ཤུགས་ཀྱིས་རླབས་ཀྱི་སྒྲ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ེ་མའོ་ སྐྱེ་བོ་དམ་པའི་ཆོ་རིགས་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟན་པ་དང་འབྲས་བུ་བཟང་བ་སྟེ།གཞན་ལ་ཕན་པའི་འབྲས་བུ་དང་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ེ་མའོ་ཡོན་ཏན་གོམས་པས་རྒྱ་རེ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་ཡོན་ཏན་དེ་རྒྱུ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པར་མ་བྱས་པར་གཏོང་བ་དེ་ལྟ་བུ་མི་ནུས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ེ་མའོ་གཞན་ལ་ཕན་པས་བློ་རེ་བདེ། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་མི་འཕྲོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ས་འདི་ཁྱོད་ལ་གཏད་པ་སྟེ་རྒྱལ་པོར་བསྐོས་པའོ། །མི་རྣམས་ནི་མགོན་དང་བཅས་པ་སྟེ་གནོད་པ་རྣམས་ལས་སྐྱོབ་པའི་བྱ་བ་ བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའོ། །སྙིང་རྗེའི་ཡོན་ཏན་བསྔགས་པ་ནི་སྙིང་རྗེས་གཞན་ལ་ཕན་པ་དང་རང་གི་ཚོགས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

不愿求地主和具财富者，是说不愿求有为的受用安乐。不愿求帝释和梵天，是说连天主的荣耀也不希求。不愿求解脱，是说"我的意不会仅仅因自身痛苦灭尽而满足"。
那么想要什么呢？表明想要利他的大菩提，如"无尽痛苦"等所说。"您的这一切事业，都是为利世间，我等求自利时，祈请垂念于我。"这是承许"于法道"等偈颂。
"我之利益"等是请求宽恕的偈颂。这是说："此道对我是有益非有害，请勿生起不能忍受的疑虑。"
你的教诲也应当无所顾虑地赐予我等，就像国王对值得摄受的大臣下令一样。对此的回答是"知其欢喜"等偈颂。
"彼处所住鼓"是指住在金须弥山上的天鼓之声。大海波浪超出自性，是说比定时起伏的波浪更加非时地动荡。
"众生虚妄身具光明"是指国王，因虚妄于众生而精进利益众生。如是地主遮止，如云般以海之力发出波浪声。
"呜呼！圣者种姓贵"是说坚固和果报殊胜，因为成为利他果和大菩提之因。"呜呼！功德串习广大"是说若不长时串习彼因之功德，则不能行如是布施。
"呜呼！利他心安乐"是说意乐和加行不为他夺。因具如是功德，此地托付于你，即立为国王。人们有怙主，即作保护免除损害之事的意思。
赞叹是生起欢喜。称赞大悲功德，是因大悲能利他并圆满自身资粮。

།དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆེ་བ་ནི་རྒྱུའི་ཆེ་བའི་སྒོ་ནས་སྟེ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་དེ་ལྟ་ བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།བསྟི་སྟང་བྱས་ཏེ་ཆོས་མཉན་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཚོགས་བསགས་པའི་རྒྱལ་བ་རྙེད་པར་དཀའ་བས་དེའི་ཆོས་ཐོས་པར་དཀའ་ཞིང་དོན་ཆེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་གནོད་སྦྱིན་དེ་དག་གིས་ཆོས་ཐོས་པ་དེ་དག་གི་ཡང་དོན་དུ་འགྱུར་བས་ན། ཆོས་ཐོས་པ་དོན་ཆེ་བར་ ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ།།དགེ་སློང་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྔ་སྡེ་བཟང་པོ་སྟེ། གཽ་ཌིནྱ་དང་། རྟ་ཐུལ་དང་། །རླངས་པ་དང་། །མིང་ཆེན་དང་། །བཟང་ལྡན་ནོ། །འདི་དག་མང་དུ་བྱེད་བྱེད་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་དག་ལ་ཕན་པ་མང་དུ་བྱས་པ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྟག་ ཕྲུག་ལྔ་ཤས་གསོས་པ་དང་ཤུ་ཏོ་ལ་ཀར་ནེ་ལ་སོགས་པའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ།།ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་སྦྱིན་པ་ནི་ཐོག་མར་ཆོས་བཤད་པས་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་པའོ། །བྱམས་པའི་སྟོབས་ཀྱི་རབས་ཏེ་བརྒྱད་པའོ།། །།དབང་པོ་ དུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུའི་ཡོན་ཏན་ཏེ་ཚེ་རབས་དུ་མར་རང་དབང་པོ་བསྡམས་པ་དེའི་སྒོ་ནས་སོ།།དཔའ་བ་ནི་སྙིང་སྟོབས་སོ། །ཚུལ་ནི་རྒྱལ་པོའི་སྤྱོད་ཚུལ་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བསྒྲུབ་པའོ། །དུལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བཟོད་ཅིང་དེས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུ་དག་གིས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་ དུ་འཕགས་པའི་རྒྱལ་སྲིད་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་དཔལ་ཐོབ་པའོ།།བརྟག་པའི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྟ་བརྟག་པ་དང་གླང་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བརྟག་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་མཁས་པའོ། །ནང་གི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་ཁྲིམས་བཟང་པོ་བསྒྲགས་པ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་ནང་གི་བློན་པོ་དག་གིས་ རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ཁྲིམས་བཅས་ཤིང་བསྒྲགས་པའོ།།བློན་པོ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་རང་གི་ཆོས་དང་ལས་ལ་འབད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཆོས་ནི་ཚེ་གཞན་གྱི་ཆེད་དུ་བསོད་ནམས་བརྩམ་པའོ། །ལས་ནི་ཚེ་འདིའི་བྱ་བའོ། །ཡིད་མ་བྱུང་བ་ནི་བྱ་བ་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པའོ། །བདེ་ བར་འཚོ་བ་ནི་ལེགས་པར་འཚོ་བ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཤིང་སྡིག་པ་དང་མ་འབྲེལ་པའོ།།སྙིང་ཉེ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་བཀའ་སྩལ་པ་བསྒྲུབ་པར་སེམས་པའོ། །དཔལ་སྙིང་ཉེ་བ་ནི་འཁོར་དང་འབྱོར་པ་བདག་གི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་འཇུག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་རིགས་ལྡན་ཆུང་མ་བཞིན་ དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་དམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་པོའི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའོ།།དཀའ་ཐུབ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། །རིག་པའི་གནས་ལྔ་ལ་མཁས་པར་གོམས་པས་ན་མཁས་པའོ། །སྒྱུ་རྩལ་ནི། དགྲ་ཐུལ་བའི་ ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུངས་པར་གྱུར་པའོ།

如来之伟大是从因之伟大而言，因为声闻等无有如是因故。恭敬而听法，是说应知如是积集资粮的佛陀难得，其法难闻且意义重大。
又因那些夜叉听闻佛法也将成为他们的利益，故应当联系法闻之大义。
"此五比丘"是指五贤众：憍陈如、马胜、跋提、大名、拘利。"多所作为"是说如来对他们多作利益，应当联系如养育五虎崽及输头檀等本生故事。
施予法甘露，是说最初说法时法眼清净无垢离染。此为慈力品第八。
调伏诸根等是因之功德，即经多生世调伏自根之门。勇猛是指勇力。仪轨是成就王者行为规范之论。调柔圆满是指忍辱温和。以如是等超胜他人而获得王位胜利之荣。
观察义之真实，是指精通观察马、观察象等十八种观察。
内眷属宣布善法令，是说内臣宣布并制定王法。
彼等大臣之功德即"精进于自法与事业"等。法是为来世所修福德。事业是今生之事。无厌倦是对事业无有疲厌。安乐生活是善好生活，即不与烦恼罪恶相连。
亲近是思维实行王之教令。荣耀亲近是眷属与受用随顺自己意乐，如所说"如具种姓妻"，即如王之贵妃等随顺王意。
苦行是具足戒律与修行功德。因熟习五明处而成智者。技艺是指善巧降伏怨敌等。
"成为王储"是说诞生为王储。

།དེ་རིམ་གྱིས་ནར་སོན་ཏེ་དེའི་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གྲགས་ངན་ཆོས་ལ་མ་བལྟས་པར་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་ཕྲག་དོག་གིས་སློང་དུ་བཅུག་པ་གྲགས་པ་ངན་ པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་སྡིག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་ཚེ་འདི་ལ་གྲགས་པ་ངན་པ་དང་ཚེ་གཞན་གྱི་གནོད་པ་ལ་མི་ལྟ་བའོ།།ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱལ་བ་ནི་རྒྱལ་བར་བྱེད་པས་རྒྱལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། གཟུགས་ཅན་ཞེས་ཏེ་གླང་པོ་ཆེ་ཉིད་ལ་བརྗོད་པའོ། །འཁོར་གསུམ་རྟེན་ ལ་མཁས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཕན་འདོགས་པ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པའོ།།ཡང་ན་ཡུལ་དང་བསམ་པ་དང་ཚུལ་ལ་མི་ལྟ་བ་ནི་རྒྱལ་སྲིད་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མི་ལྟ་ཞིང་དེའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་ པའོ།།འདུལ་བ་དང་འགལ་བའི་ལམ་མི་འགྲོ་ནི་གཞན་གྱིས་བཅས་པའི་ཁྲིམས་མི་འཇིག་པའོ། །བག་མེད་པ་ལ་མི་དགའ་བ་ནི་བསམ་པའོ། །ཉེས་པ་བྱས་པ་མ་མཐོང་བ་ནི་སྦྱོར་བའོ། །འདོད་ཆགས་བདོ་བའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། །བསྟན་པའི་རྨ་བྱ་གར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་མི་རྣམས་ ཀྱི་གར་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་པ་ལྟར་རྨ་བྱ་ཡང་ཆགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གར་བྱེད་པའོ།།མ་སྨད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའོ། །འབྲས་བུ་ཞིམ་པོ་ཡོད་པའི་གྲིབ་ཤིང་དག་ནི་ཤིང་ཨ་མྲའི་སྡོང་པོའམ་བཟའ་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་རོ། །དེའི་འབྲས་བུ་དང་གྲིབ་མས་ སྐྱེ་བོ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེས་བུ་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱིས་གཅད་པའི་ཕྱིར་སྟ་རེ་གཟས་པ་ལས་འཛིན་པའི་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིང་དང་མི་བརྟེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སོ།།ངོ་མཚར་མ་གྱུར་པ་ནི་འདིར་བྱར་མི་རུང་ཞེས་མི་བཟློག་པའོ། །དེ་ནི་ས་ལ་སེམས་མེད་ ཅིང་བེམས་པོ་ཡིན་པས་མི་བཟློག་གི་བསམ་པ་ཡོད་ན་དེ་ཅི་སྟེ་མི་བཟློག་ཅེས་བྱ་བའོ།།ཡང་ན་བྱིས་པ་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་གཅོད་པ་ཤིང་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་ས་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ངོ་མཚར་དུ་མི་འཛིན་ཅིང་ཆུད་གཟོན་པའི་མི་དེ་སེམས་མེད་པ་བཞིན་དུ་བླུན་པར་མངོན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་དབུལ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅིང་གཅེས་པར་མི་འཛིན་པ་ནི་དེ་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེ་གཞན་ཡང་ཆུ་གཙང་ཞིང་ཞིམ་པོ་བསིལ་བས་གང་བའི་རྫིང་བུ་འདྲལ་བ་དག་ཀྱང་མི་འགག་པའི་སྐྱེས་བུ་བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ཅན ཡིན་པ་ལྟར་རྒྱལ་པོ་སྐྲོད་པ་ལ་མི་འགོག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ།འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་རྣམས་མིང་ནི་དོན་མེད་གྱུར་པ་ནི་སྒྲའི་དོན་མི་གནས་པས་ཡུལ་ན་བློན་པོ་ལ་སོགས་པ་མཛངས་པ་མེད་པར་མངོན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ།

他渐渐长大，及其他功德等。不顾恶名而行事，是说虽因嫉妒他人而令人乞讨是恶名之因及罪业之因，但不顾今生恶名及来世危害。
你的胜利，是说以胜利为因，何为一切圆满胜利之基础？有形体者，是指大象。
善巧三轮依止，是指对苦恼者、施恩者及功德田作承事供养。或者，不顾地域、意乐及方式，是说虽有治国方略之论著，但不顾及也不随行，而是随行于法。
不行违律之道，是说不毁他人所制之法。不喜放逸是意乐。未见有过失是行为。
"贪欲炽盛之师，所示孔雀起舞"，是说如同人们舞蹈之妙由师所教，孔雀亦因贪力而舞。
无过失是说不成为烦恼之因。有美果之荫树，是芒果树或特殊果树。因其果实与荫蔽对众生有益，而愚人性者持斧欲伐，所谓执持之地是指不依树木之地方。
不生稀奇是说此处不应阻止。因地无心且是无情，故不阻止，若有心识，为何不阻？或说愚人砍伐如此殊胜之树及其所在地而不觉稀奇，毁坏之人如无心者般显为愚昧。
如是比喻，王为一切解脱、一切贫者安乐之因，生起而不珍惜亦复如是。
另一比喻，如清净甘美凉爽之池被毁，不阻止之愚人性者，驱逐国王而不阻止亦复如是。世间护持者名成无义，是说因声义不住，显然境内无有

།བཟང་པོ་གྲགས་པ་ཟད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་གྲགས་པ་ཟད་དམ་ སྟེ་ཐམས་ཅད་ཤི་བར་གྱུར་ཏམ།འོན་ཏེ་གུད་དུ་སོང་སྟེ་གཞན་རེ་ཞིག་སོང་ངམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སློང་མོ་པའི་སྲོག་ལ་རྒོལ་བ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་བསྐྲད་པའོ། །དེ་མི་སྲུང་ཞིང་དེ་ལས་མི་སྐྱོབ་པས་དེ་ལ་སློང་མོ་པ་ཕུང་བྱེད་མཁས་པ་མེད་དེ་དེ་ཉིད་ཕུང་བའི་རྒྱུ་ཆེན་པོའོ། །གང་ན་འདི་ལྟར་གློ་བུར་དུ་ འོངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་ནགས་ཚལ་གྱི་མཐུའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏོ།།ནགས་ཚལ་གང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །བྱམས་པའི་རྩ་བ་ཟུག་སྟེ་ཕན་འདོགས་པའི་རྩཝ་འཇམ་པོ་སྐྱེས་པའོ། །གཞན་ཡང་རི་དྭགས་ཀྱི་མཆོག་བདག་ཅག་གི་ཤིང་རྟས་འདྲེན་པ་ལ་སོགས་པ་གནས་ཤིང་འཁོད་ པ་དང་།དཀའ་ཐུབ་ཅན་གྱིས་གནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ལྷ་ལ་སོགས་པས་བཀུར་སྟི་བྱ་བའི་གནས་སུ་བྱ་བའི་ནགས་ཚལ་མཐུ་ཆེན་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་འདི་ལ་ལྟོས་ཞེས་པའོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོས་འདི་ནི་ནགས་ཚལ་གྱི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བའི་སྟོབས་ཡིན་ ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།རབ་ཏུ་གོམས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་གོམས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ཆེད་དུ་མ་གཉེར་བ་ཡང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་དང་མི་འདྲ་བས་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཡོ་བྱད་འབྱུང་གི་གཞན་ལ་ནི་འདོད་ཀྱང་མི་འབྱུང་བས་བདག་གི་བསམས་ན་མཐུ་ ཆེན་དེ་སྟེ།རི་དྭགས་བཞི་ཤིང་རྟ་ཁུར་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་ལགས་པ་སྙམ་མོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དམིགས་པས་སྔར་བྱས་པའི་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དཔེ་ནི། མཚོ་ཡི་ནང་ན་སྐར་མའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས། །ཀུ་མུད་རྒྱས་པ་རབ་ཏུ་མཛེས་གྱུར་པ། །ཟླ་ བའི་འོད་ཟེར་ལྟད་མོ་ལྟ་བ་བཞིན།།ཞེས་སྨོས་ཏེ་མཚོའི་ནང་ན་སྐར་མའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་བཅས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་མཁའི་སྐར་མ་ལ་ལྟད་མོ་ལྟ་བ་བཞིན་མཚོའི་ནང་དུ་བྱུང་བ་ནི་ནམ་མཁའི་ཟླ་བ་དང་སྐར་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བྱུང་བའོ། །མཚོའི་ནང་དུ་གཟུགས་ བརྙན་བྱུང་བ་དེ་ཀུ་མུད་རྒྱས་པའི་མཚོའམ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་བས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མཛེས་ཏེ།སྐར་མའི་གཟུགས་བརྙན་ཡང་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་འདྲ་བས་དེ་སྐད་སྨྲས་སོ། །འདིར་མཆི་བའི་རི་དྭགས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡང་ཁྱོད་ཉིད་ལགས་པ་སྙམ་མོ། །ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་གྱི་རབས་ ཏེ་དགུ་པའོ།། །།གདུགས་ཟླ་མེད་པ་ནི་རང་གི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་དབང་བ་ལ་རྒྱལ་པོ་དེ་ལས་གཉིས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡུལ་དབང་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་རྒྱལ་པོ་དེའི་སྤྱི་བོར་གདུགས་ཆེན་པོ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ཅན་གཞན་མེད་པའོ། །བགོ་སྐལ་གྱི་རིམ་པར་ཐོབ་པ་ནི་རང་གི བགོ་སྐལ་གྱིས་ཐོབ་པའོ།

"善名尽否"是说世间护持者名声尽否，即是否都已死亡？抑或离去，暂时去了他处？
危害乞者生命，即驱逐国王。不护不救于彼，故于彼无善巧毁坏乞者者，彼即是大毁坏因。
"如是忽然而来"之偈颂，显示林园威力之殊胜。"于何林园"是说，慈爱根深植，生长柔软利益之根。
又有诸鹿之最上者牵引我等车乘等居住安住，因苦行者加持住处，成为天等应当恭敬之处，请看此大威力殊胜林园。
后妃示此非林园功德，而是你自善根力，说"诸圣者"等。"极为熟习"是说，虽非刻意追求，亦与凡夫不同而生所需资具，于他人虽欲亦不生，我想此大威力，四鹿负车乃是大王您所致。
如是福德果报所见，知为往昔所作之譬喻："湖中星辰影像众，昙花绽放极庄严，如月光芒观景象。"说湖中星辰影像与月光影像如观看天空星辰般出现于湖中，是依天空月星而生。湖中现影较昙花盛开之湖或园林更为庄严，因星辰影像亦如白花，故如是说。
来此诸鹿之因亦想是您自身。解脱一切传第九。
无双伞盖是说于自王权，此王无第二共同统领国土者，故此王顶上无如大伞形体之他者。依次分得是说以自分得。

།དབང་པོའི་དགྲ་ནི་དབང་པོ་མ་བསྡམས་པ་ཉིད་དགྲ་ཡིན་ལ་དེ་ལེགས་པར་བསྡམས་པས་ཐུབ་པའོ། །དེ་ནི་སའི་མགོན་ཏེ་དེ་ནི་ས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ཀྱི་མགོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་སྨིན་པས་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ ཀྱི་འབྱོར་པ་ལ་མ་ཆགས་པར་སྤྱོད་པས།རང་དོན་རྣམ་སྨིན་སྲེད་སྤངས་པས། །དགེ་བ་ཀུན་ཏུ་བསྲུངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་གནས་པའོ། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་སོ། །ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་ལྟར་གཅིག་ཏུ་སེམས་ ཅན་ལ་ཆོས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའོ།།དེ་ཡང་གཞན་མང་པོ་ལ་ཕན་པར་མཐོང་བ་ནི་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་ཡོན་ཏན་ནོར་ཡང་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་གནས་པའོ། །དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མནོས་ཏེ་ཡང་དག་ པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པའོ།།བཟོད་པ་བརྟེན་པ་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །འགྲོ་བའི་དོན་ཡང་སྤྱོད་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །འགྲོ་ལ་ཕན་སེམས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་མཐོང་ན་ཞི་བར་སྣང་བའི་གཟུགས་ཅན་དེ་བསམ་གཏན་ལ་ལེགས་པར་གནས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཏེ་དེ་ལྟར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་མཛེས་པའོ། །དེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པས་དེ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་དྲིས་སོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །བགྱི་བ་ངེས་པ་ནི་ངེས་པར་བགྱི་བའོ། །ས་གཞི་ཐོབ་པ་ནི་ཐོག་མར་རོ། །ཡོངས་སུ་བསྐྱང་བ་ནི་དེ་དག་གི་རྒྱུན་ནོ། །ཡང་ན ཐོབ་པ་ནི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་སྟེ་ཆོས་སོ།།བསྐྱངས་པ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའོ། །དེ་དག་ཁྱོད་ཀྱིས་དུས་ལས་འདའ་མི་མཛད། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུའི་དུས་སུ་ཆོས་སྒྲུབ་ཅིང་འབྲས་བུའི་དུས་ན་བདེ་བ་བསྐྱངས་བ་ལའོ། །སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་ཆར་ཕབ་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་ པའི་ཆེད་དུ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་དགོས་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྒྱལ་པོ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་སྟོན་པ་ནི་འཁོར་གསུམ་རྟེན་ལ་མཁས་པར་གྱུར་པ་དང་། འབངས་ལ་ཕན་ཕྱིར་གནམ་རུ་བསྣམས་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འཁོར་གསུམ་ནི་སྲིད་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཆོས་བསྟེན་པ་ལ་མཁས་ ཤིང་འབངས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་གནམ་རུ་ནི་གཞུ་སྟེ།གཞུ་བདུངས་པ་ལྟར་བསམ་པ་བརྟན་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཁྱོད་ནི་དབང་བསྐུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་ཉིད་ལས་དགེ་བའི་དྲི་མ་མེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱིར་བཅངས་པ་དང་བཅས་པ་ལ་ལྷ་མི་མཉེས་པས་ཆར་མི་འབེབས་པ་ལ་མཉེས་པར་ བྱ་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལ་བརྫུན་ཞེས་པའི་འཐད་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ཕ་རོལ་སུ་ཞིག་འཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་ཐལ་བའོ།

诸根之敌即是诸根未调伏本身为敌，善加调伏则能降服。彼为地主，因彼成为住于地上诸众生之怙主。
由果成熟，于善果及受用富足无执而行，住于"自利异熟爱欲断，一切善法当守护"。以一切事物即以布施等及摄受事一切。
如佛调御，一向为众生作法义利。又见利益众多他者，即"于诸众生"等。六波罗蜜功德"财亦施"是说住于布施。彼受持戒行，具足正戒。
依止忍辱，自苦及邪行。又行利众事即精进。具慈等利生心，见之现寂静相，彼善住禅定。法布施即以智慧，如是以六波罗蜜庄严。
因不忍其苦，故问脱离之方便。必作即决定作。得地基即初始。遍护即彼等相续。或得即得因即法。护即不令其果乐衰损。
"彼等汝不越期限"是说于因时修法，于果时护乐。"施"是说总如是故，为得降雨之乐须修供施之法。
显示国王具力修彼，即"善巧三轮依止，为利臣民持天弓"。三轮即善巧依止政权、受用及法，为利臣民，天弓即弓，如拉弓般坚固意乐故如是说。
"汝已灌顶"是说虽汝无善垢。总之，有执著则天不悦不降雨，故须令欢喜。于此"虚妄"之理由即"谁得他作之彼岸"，即成与未作相遇。

།གལ་ཏེ་དུད་འགྲོས་ཀྱང་བདེ་འགྲོའི་ལས་བྱས་པས་ཞེ་ན་ལེགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་གི་རིགས་ལ་གནོད་པ་ནི་རང་གི་རིགས་ ཀྱི་སྐྱེ་བོ་ཉུང་བའོ།།ཡུལ་ལ་གནོད་པ་ནི་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་རི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པ་ལའོ། །མཆོད་སྡོང་ལུས་བཏགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་སྡོང་ལ་ལུས་བཏགས་པའོ། །གྲིམ་ཞིང་སྐམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་གྲིམས་ཤིང་ཤ་སྐམ་པའོ། །འདི་ལྟར་ཅི་ནས་ངའི་ ཡུལ་ནས་ནི།།གཡེན་སྤྱོད་དབུལ་བ་ནོར་ནི་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཚིག་སྦྱར་རོ། །གནམ་གྱི་འཇིགས་པ་ནི་ཐེན་པ་དང་ཆར་ཆེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྒྱལ་པོ་དགེ་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དགེ་བ་ལ་བཀོད་པས་མང་པོའི་དགེ་བའི་མཐུས་གནོད་པ་རྣམས་ཟད་ པར་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལྟར་གནོད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐུས་ཚེགས་མེད་པར་ཟད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཚིག་སྦྱར་རོ།།དུས་ཚིགས་དུས་བཞིན་མཐུན་པ་ནི་དུས་འཁྲུལ་བ་མེད་པར་ཆར་གྱི་དུས་སུ་ཆར་པ་འབབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །སྐྱེ་བོ་ཕོངས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་གནོད་པ་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་སྔར་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་རྣམས་ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་བསྡུས་པའོ།།གོང་ནས་གོང་དུ་སྤྱོད་པ་ནི་ཐོག་མར་འཚེ་བ་བཟློག་པ་དང་བར་དུ་དགེ་བ་ལ་བཀོད་པ་དང་ཐ་མར་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ལ་མཆོད་སྦྱིན་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ་དེ་དག་གི་དགེ་བ་ ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོར་གྱུར་པས་མཆོག་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་དགོས་པ་རྟག་ཏུ་གཟིགས་པས་ན་ཞེས་སྨོས་སོ།།ཀྲྀཥྞ་འཛིན་མ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དཀར་བ་བཞིན་དུ་རི་དྭགས་དཀར་པོ་བཞིན་དུ་མི་དགེ་བ་མེད་པའོ། །དབང་བསྐུར་ལྡན་པས་རང་བཞིན་མཛེས་པའི་སྤྱོད་པ་ ཡོང་མ་ཞུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོ་གཞན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ཞིང་འབངས་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོར་བསྐོས་པས་རྒྱལ་པོའི་གཟི་བརྗིད་ཆེ་བར་སྟོན་པའོ།།དབུ་མཛེས་དཀྱིལ་མོ་བ་ནི་དབུ་མཛེས་པས་མཐོ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཚིག་རྐང་བཞིས་ནི། ཉེས་པས་མ་གོས་པ་དང་། ། གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པ་དང་། སྐུ་ལུས་མཛེས་པ་དང་། གཏོང་བའི་གྲགས་པ་དང་ལྡན་པ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། །མཆོག་སྦྱིན་གཞན་གསོད་ཅིང་འབྲས་བུ་དམན་པ་ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བས། འབྲས་བུ་བཟང་པོ་འབྱུང་བ་སུས་ཤེས་པ་མཆོད་སྦྱིན་ལགས་ཀྱི་ཞེས་པའོ། །སྦྱིན་པ རང་གི་དོན་དུ་གཏོང་བ་ཙམ་ཡང་ནོར་ཡོད་པ་དང་གཏོང་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ཡོད་ཀྱིས་གཞན་ལ་མེད་ལ།རང་གི་དོན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་ཡང་འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཏེ་ཕ་རོལ་ལ་གནོད་པ་སྤོང་ལ་མཐོ་རིས་འདོད་ལ་ཆགས་ཤིང་མཐོ་རིས་འདོད་པ་དང་ལྡན་ པ་སྟེ་གཞན་ལ་མེད་པའོ།



我将为您翻译这段藏文文本：
如果有人问及畜生是否也能行善趣之业，那么就如"善哉"等词所说。对自类的损害是指使自类众生减少。对地方的损害是指对居住在该地区的人们以及野兽等造成的损害。"系身于塔"是指将身体系于佛塔。"瘦削枯槁"是指身体消瘦而肌肉干枯。
如此组织偈颂道："愿我的国土中，不再有放逸贫穷无财者。"天灾是指干旱和暴雨等。国王具有善意，引导众多众生行善，以众多善业之力显示诸多损害将会消除，组织偈颂道："如是以诸损害之力将轻易消除。"
时节调顺是指不错乱时节，如雨季降雨等。"众生贫困、痛苦和损害将完全平息"等词句，是按照相应方式总结前面偈颂的含义。
渐次增上的行为是指首先止息损害，其次引导行善，最后在殊胜福田中作广大供养，由此产生小、中、大善业，故说经常观察殊胜、中等、低劣的需求。"祈请黑天持母"是指如同白月、白鹿般无不善。
"具灌顶庄严行为永不退"是指显示由其他国王授权且被臣民推举为王，因而具有王者威严。"头饰庄严中央"是指头饰庄严高耸。如是四句偈分别显示：无过失、具威严、身相庄严、具布施名声这四个方面。
杀生祭祀会产生恶趣等劣果，谁知晓会产生善果的祭祀呢？仅仅为自利而行布施，也只有具财富且乐施的人才能做到，他人则做不到。为自利持守戒律也是倾向于世间安乐，远离损害他人，贪求天界，具有希求天界之心，他人则无此能力。

།སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆེད་དུ་དེ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་འགའ་ཞིག་ལས་གཞན་ལ་མེད་པར་སྟོན་པ་ནི་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གདམས་པ་ ནི་དོན་ལྔའི་སྒོ་ནས་ཏེ་གོ་སླའོ།།མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རབས་ཏེ་བཅུ་པའོ།། །།ལྷ་དབང་དཔལ་ནི་སྤྱིར་ལྷའི་ལུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །དེ་ལ་རྟེན་བཅས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྒྱ་བྱིན་དེ་ལ་རྟེན་བཅས་པའོ། །གང་ཕྱིར་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་ནི། ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་ཆེན་མཆེ་བས་ལྟོ་བ་ཟེད་འོང་བ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་ལྷ་རྣམས་ལ་འཐབ་ཏུ་འོང་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མི་བཟོད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་ཆེན་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་གི་གླང་པོ་ཆེ རབ་བརྟན་ལ་སོགས་པའོ།།དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆེ་བ་དང་ལྡན་པའི་དཔུང་གི་གནོད་པ་ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱིས་ལྟོ་བ་ཟེད་ཅིང་སྲོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །ལྷའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། སྐལ་བ་ཆེ་བས་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་དཔལ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་དུ་མ་ བསགས་པས་ལེགས་པར་འཐོབ་པའི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ།།དེའི་སྙིང་དྲེགས་པའི་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱེད་པ་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་སྙིང་དྲེགས་པ་ནི་དེ་ལ་ཕྲག་དོག་གི་དྲི་མར་བྱས་ཤིང་ལྷག་པར་འཁྲུག་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ ལ་ལྷ་མ་ཡིན་ནང་རྩོད་པ་དེ་རོལ་པ་ནི་བདེ་བར་གནས་པའོ།།དེའི་གེགས་སུ་གྱུར་པར་མཐོང་བ་དང་ཡིད་བྱུང་བ་ནི་སྐྱོ་བའོ། །འགྲོ་བ་ལྷ་དང་དེའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་གནོད་པས་འཇིགས་པར་མཐོང་ནས་གཟི་བརྗིད་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་ ཏེ་ལེགས་པར་བཟློག་པར་རིགས་པས་ན་ལྷའི་དབང་པོའི་སྙིང་ནི་དམག་དྲངས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གཡེལ་བར་གྱུར་ཏེ་དེ་བཟློག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཤིང་རྟ་དམ་པའི་སྟེང་དུ་འདུག་ནས་ཞེས་སྦྱར་རོ། །རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ནི་རོལ་མཚོའི་འགྲམ་མོ། །ལྷ་རྣམས་དགའ་བའི་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ སོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་རྣམས་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་ན་སྡུག་གི་ནང་དུ་སོང་བའོ།།དེ་ཉིད་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་རྗེའི་རྒྱུར་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྲོག་ལ་མ་ཆགས་པའི་སྤྱོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དེས་ཚེ་འདི་ལ་ཕན་པ་ཐོབ་པའོ། །དེ་བས་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་ལས་སོ། །རྒྱ་མཚོ་དུས་བཞིན་ཞེས་ བྱ་བ་རྒྱ་མཚོའི་རླབས་ཞག་བདུན་གྱི་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།བརྒྱ་བྱིན་གྱི་རབས་ཏེ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།ཐོས་པ་ལྡོབ་པ་ནི་མྱུར་དུ་འཛིན་པའོ།

为所有众生成就这两者（指前文提到的布施与持戒），唯有某些圣者能做到，其他人则做不到，这就是"为利他故"等词的含义。"是故"等结语以五种意义作为教诫，易于理解。
这是第十品祭祀品。
天王之荣是指一般天身的圆满。"依止于彼"是指依止帝释天。"因为阿修罗们毫不犹豫，方位象牙刺穿腹部而来"，其中阿修罗们毫不犹豫地来与诸天作战的原因，是因为无法忍受诸天的圆满。方位之象指诸天军队中的大象，如坚固等。意思是说阿修罗们承受着这些具有象牙的军队所造成的腹部伤害。
显示天界圆满说道："以大福德获得安乐之荣"，是指由积累诸多善根而善得圆满的身体与受用。使其心生骄慢垢染，是指阿修罗的骄慢心对此生起嫉妒垢染而更加愤怒。"法性"指国王。对于国王而言，阿修罗内部的争斗是游戏，是安乐住。
见到这成为障碍而生厌离即是厌倦。见到众生天界及其眷属受到阿修罗损害而恐惧，具威严的菩萨以悲心力如理即应当善加遮止，因此天主之心转向军队方面，为了遮止这种情况。经文接着说"坐于胜妙车上"。
海岸是指游乐海岸。"入诸天欢喜眷属中"是指眷属们进入喜见城中。"彼即"是指以悲心为因而不执著自身生命的行为，以此获得今生利益。"是故所说"是指经典中说。"如海应时"是指如同海浪不超过七日的时限。
这是第十一品帝释品。
闻而领悟是指迅速领会。

།འཛིན་གསལ་ནི་གསལ་བར་འཛིན་པའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཤེས་རབ་མྱུར་བ་དང་གསལ་བར་ འཇུག་པས་དབང་པོ་རྣོ་བར་བསྟན་ཏོ།།རང་གི་རིགས་བཟང་པོར་གྲགས་པ་དང་བླ་མ་ལ་གུས་ཤིང་དབང་པོ་དུལ་བ་དང་ལང་ཚོ་དང་ལྡན་ཡང་རྒྱགས་པ་སྤངས་པས་ཞི་བའོ། །ཆོས་བཟང་བ་ནི་དཀར་པོའི་ཆོས་ལ་ལེགས་པར་གནས་པ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡང་དག་པར་བླངས་པའོ། །ཇི་ ལྟར་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་མཐུས་སྦྲུལ་གདུག་པའམ་འབྱུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དབང་བྱེད་པ་ལྟར།གཉེན་པོ་སྟོབས་ཆེ་བས་རང་གི་སེམས་ལ་དབང་བྱེད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དབང་དུ་བྱེད་པའི་སྔགས་དེ་རྫས་དང་འདྲ་བའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པའོ། །དེ་རྟག་ཏུ་མ་ཉམས་ ཞེ་སྡང་མཐུ་དང་ལྡན་པས་ཞེ་སྡང་འཁྲུག་པའི་རྒྱུ་གནོད་པ་བྱུང་ཡང་དེ་ལ་རང་གི་སེམས་དབང་དུ་བྱེད་ཅིང་ཁོང་ཁྲོ་བའི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་ན་ཐ་མལ་པའི་སེམས་ཉོན་མོངས་པའི་རྐྱེན་ཤས་ཆེན་པོ་མེད་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་རང་གི་སེམས་ལ་དབང་ཡོད་པའོ།།དབུལ་བ་འབྲས་བུ་རེ་བ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་ཟོང་གིས་བསྒྲུབས་པའི་ནོར་གྱི་འབྲས་བུའམ་ཞིང་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབས་པའི་འབྲུའི་ཁྱད་པར་ལ་རེ་བ་མེད་པའོ། །བདག་གིས་མི་ལའང་སྨྲར་མེད་པ་ནི་བདག་དབུལ་བས་གཞན་གྱི་རེ་ལྟོས་ཀྱི་སར་མ་གྱུར་པས་ཞུམ་པར་གནས་པའོ། །དགའ་སྟོན་ཆེ་ནའང་དགའ་མི མྱོང་བ་ནི།དབུལ་བས་བདག་ལ་དགའ་སྟོན་བྱར་མེད་པ་དང་། ཀ་ཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་སྟེར་བ་དང་། བྱིན་ཡང་བདག་ལ་ཁ་ལེན་མེད་པས་ཞུམ་ཞུམ་པོར་འདུག་པའོ། །སྦྱིན་པའི་གཏམ་ཡང་ཞེན་པ་ནི་བདག་ཉིད་སྦྱིན་པ་བྱར་མེད་པར་བསྔགས་པ་བརྗོད་ཀྱང་ཁ་ གསག་ལྟ་བུར་མངོན་པའོ།།དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྨ་བབ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་ཡོ་བྱད་ཆུང་ངུ་འཚོ་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པས་ཉོན་མོངས་ངལ་བའི་གཞི་ཞེས་པའོ། །ངོ་ཚ་ཤེས་པའི་བསྔགས་པ་དང་ལྡན་པའི་མདོ་སྡེ་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྡེའི་དོན་ཡང་འདིས་གསལ་བར་བསྒྲུབ་ པའམ་འདི་ཡང་མདོ་སྡེ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།།འཇིག་རྟེན་ལྷ་དབང་བྱེད་པ་ནི་གཞན་གྱི་དཔྱས་པས་འཇིགས་ནས་སྡིག་པ་ལ་འཛེམ་པ་སྟེ་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་མདོ་སྡེ་ཡང་དེ་དང་མཐུན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བྲམ་ཟེའི་རབས་ཏེ་བཅུ་གཉིས་ པའོ།། །།ཁྱིམ་ན་གཉི་གས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་མའི་ཁྱིམ་དང་ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱི་ཁྱིམ་མོ། །འདི་ཅི་ཀུ་མུ་ཏ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོའི་ཁྱད་པར་ཞིག་གོ། །ཁྱིམ་འདི་ལྷ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱིམ་འདི་ལྷ་མོའི་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡི་ལུས་བཟངས་བཅས་ཤིང་འགྲེང དང་ལྟ་བ་ལ།ཆགས་པས་ཆ་ཅིག་ཡིད་དུ་གྱུར་ཅིག་འདུག་པའི་ཚེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་ལམ་དུ་མྱོས་བྱེད་མ་དང་ཕྲད་པའི་ཆེའོ།

明持是指清晰地持记。这些表明由于智慧迅速且清晰地趣入，故而诸根锐利。
自身善种姓闻名且恭敬上师，诸根调伏，虽具青春却因断除傲慢而寂静。善法是指善住于白法，即正确受持戒律。
如同具有特殊咒语力而能降伏毒蛇或部多等，以强大对治力而降伏自心，即是修习如同实物般的慈心等功德降伏咒。
若彼恒常不退失，虽遇嗔怒力量具足、引发嗔恚争斗之因的损害，仍能降伏自心而不为嗔怒所控，那么对于烦恼缘较小的平常心更不用说，即是极善自在于己心。
"贫穷无果可期待"是指今生也无由贸易所得财富之果，或由田地等所得谷物之特产可期待。"我对人亦无可言"是指因自身贫穷而不成为他人依赖之处，故处于怯懦。"虽逢大庆亦不享"是指因贫穷而自己无法举办庆典，富人也不施予，即便施予也无力回报，故处于畏缩。"于施语亦生厌恶"是指自己无力布施而说赞叹，也显得像是谄媚。
这些如同被诅咒一般，即便微少资具的生活也伴随痛苦，是烦恼疲惫之基。
关于具有知惭赞叹的经典之应用，是指以此明确成立经典义理，或表明此与经典相顺。世间天之降伏是指因惧他人轻蔑而远离罪业，即是有愧，依此所作之经典也与此相顺。
这是第十二品婆罗门品。
"家中二者亦"是指父母之家与夫家。"此是俱母陀耶"是指一种天女。"此家是天"是指此家是天女的吗。
"其身具相立而观，因贪一分意生悦，时"是指先前在路上遇见摩

།དོན་སྒྲུབ་གོ་རིམས་སྦྱིན་པའི་ཆབ་ཚོད་སྒྲ་གྲགས་པའི། །ཆབ་ཚོད་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བགྲོད་པའི་གནས་སུ་འགྲོ་བར་དོན་སྒྲུབ་ཅིང་རིམ་གྱིས་འགྲོ་བར་སྦྲོན་ པའི་ཆུ་ཚོད་ཀྱི་ཚད་འཛིན་པའི་རྔ་རྡུང་བའི་སྒྲ་གྲག་པ་དང་དུང་འབུད་པའི་སྒྲ་གྲག་པས་འགྲོ་དགོས་ཤིང་རྟ་ཁྲིད་པ་དེའི་ཚེ།ངའི་སེམས་ལ་ཞེ་སྡང་ལྡང་སྟེ། མ་རངས་པར་གྱུར་ཏེ། ཡུལ་འདས་ཀྱང་མྱོས་བྱེད་མ་ལ་ལྟར་ཡོད་ན་དགའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་སྤྱད་པ་ལས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་ དགེ་བ་བྱས་པ་ལས་སོ།།དཔལ་ཐོབ་པ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འབྱོར་པ་ཐོབ་པའོ། །དེ་ཉིད་ལ་ཡང་གནོད་པ་བྱེད་པ་ནི་ཚེ་གཞན་དུ་དེ་ཉམས་པའི་རྒྱུ་སྡིག་པ་བརྟེན་པའོ། །དེས་ན་གཞན་དུ་ཡང་། །ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ལ་རྟག་ཏུ་སྐུ་འཕོངས་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་འཕོངས་པར་མཛོད་ ཅེས་གསུངས་པའོ།།འདི་དང་ཕ་རོལ་སྲེག་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཆད་པས་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་ཉེས་པ་མེད་པའི་བུད་མེད་བོར་ཞིང་སྨད་པའི་ལས་ལ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་ཚིགས་མཆོད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ཤིང་གི་འབྲས་བུ་སྨིན་པའི་དུས་ སུ་འབྲས་བུ་དེ་འབུལ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།ལྷ་དང་དཔལ་གྱིས་རབ་ཏུ་སྤངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷས་ཀྱང་མི་སྲུང་ལ་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཐག་རིང་བའོ། །ཁྱོད་ནི་དེ་ལྟར་ཞི་གྱུར་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོའི་སྒོ་བསྡམས་པའོ། །དེ་ལ་ངོ་མཚར་ཆེ་མི་ འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོས་བརྟགས་ན་དེ་ལ་ངོ་མཚར་མེད་དེ་ཡོན་ཏན་ལ་གོམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །མྱོས་བྱེད་མའི་རབས་ཏེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།བདག་ཅག་ཡུལ་ནི་གཉི་ག་ལས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཡུལ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ བླང་བའི་གནས་ལས་སོ།།ན་ད་རྙིལ་གྱི་མདོག་ནི་མཐིང་ཀའོ། །མརྒད་ནི་ལྗང་གུའོ། །ལྷ་མོ་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཙན་དྷི་སྟེ་དབུ་ཨུ་མ་ལའོ། །ལེགས་པར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རབས་ཏེ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།དགེ་དང་མི་དགེ་ལས་རྣམས་གོམས་བྱས་ནས། །མི་རྣམས་ལ་ནི་ འདྲིས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྣམས་ལ་ཚེ་དེ་ལ་གོམས་ན་ཚེ་དེ་ལ་སྤྱོད་པ་ཙམ་མཐོང་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉར་གྱུར་པས་ཚེ་དེ་ལ་མ་བསྒོམས་ཀྱང་ཚེ་རབས་གཞན་ལ་གོམས་པས་ཚེ་འདི་ལ་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྔོན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཉའི་རབས་ ཏེ་བཅོ་ལྔ་པའོ།། །།ཆོ་གའི་ཟས་ཟ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀའ་ཐུབ་བྱེད་པའི་མི་དག་འབྲས་ཀྱི་གཟེགས་མས་འཚོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ངོ་ཚ་མེད་པར་ལེགས་པར་འཚོ་བ་ནི་འཕྲལ་ཉོན་མི་མོངས་པར་སྐྱིད་པའོ། །འཚོ་བ་ཤིན་ཏུ་ཉོན་མོངས་ལྡན། །ཞེས་བྱ་ནི་ཉོན མོངས་པས་གོས་ཤིང་སྡིག་པ་དང་འབྲེལ་པའོ།

我来为您直译这段藏文：
成办义利次第布施的时辰钟声响起。所谓时辰，是指为前往所行之处而成办义利，并逐渐前行时，敲击鼓声响起和吹响法螺声响起，表示应当前行牵马之时。我心中生起嗔恨，不悦，想着即便离开此地，若能见到摩醯女就好。
从修行法而来是指从往昔所作善业。获得吉祥是指获得身体和受用圆满。对此亦作损害是指他世令其衰损之因依止罪业。因此在他处也说道："如同恒时珍惜您的身体一样，请珍惜法。"
"此世他世皆焚烧"是指此世受王法惩罚，他世则因抛弃无过之女而从事下贱之业。时节供养功德是指在树果成熟时供养果实等。
"天神与吉祥皆远离"是指天神也不护佑，善业果报也远离。"你如是成寂静"是指防护诸根门。"于此不生大惊奇"是指智者观察时于此不生惊奇，因为已熟习功德，此为结语。
这是第十三品摩醯女品。
"我等地方二者中"是指自己的地方和取宝之处。那达尼拉色是青色。绿宝石是绿色。"于天女"是指旃地即乌玛天女。
这是第十四品善巧波罗蜜多品。
"于诸善不善业修习已，于诸人成为熟习"是指对于人们，若于此生熟习则仅见此生行为，而菩萨往昔已成就，虽未于此生修习，但因他世熟习，此生如梦般依往昔力而行持。
这是第十五品鱼品。
"食仪轨食"是指苦行者以稻谷糠维生等。无惭善活命是指暂时无苦而安乐。"活命极具烦恼"是指被烦恼染污且与罪业相连。

།བདག་གི་རྐང་པ་མིང་དོན་མེད་ཅིང་འདབ་མ་མེད། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྐང་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་ཤིང་འདབ་མ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་མིང་གི་དོན་ལེགས་པར་མི་གནས་པའོ། །འགྲོན་བྱར་རུང་བ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རྫས་ཏེ་འབྲས་ཆན་དང་ཞོ་ ལ་སོགས་པའོ།།རྒྱ་མཚོའི་རླབས་དུས་ལས་མི་ཡོལ་ཞིང་སྐྱེ་བོ་བརྟེན་པ་ཡང་བསླབ་པ་ལེགས་པར་མི་འདའ་བ་བཞིན་བདེན་པ་གོམས་པའི་ངག་ལས་ནི་མེ་ཡང་མི་འདའ་བས་བདེན་པ་ལ་གོམས་ར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པས་སྟོན་ཏོ།།སྲེག་པའི་རབས་ཏེ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།འཇིག་རྟེན་ཡོངས་ཀྱིས་ཕལ་ཆེར་དཔལ་ལྡན་ན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ནི་འབྱོར་པ་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱ་བ་ཤེས་པའོ། །གཟི་བརྗིད་ཀྱིས་གཞན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་གཟི་ཆེན་ཉི་མ་འཆར་ འདྲའོ།།སྟོན་གྱི་ཟླ་བ་ཉ་བ་གང་བ་མཛེས་པ་ལྟར་ལྟ་ན་སྡུག་པ་མཛེས་པས་ཟླ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་མཛེས་ཐུབ་པ་འགའ་ཞིག་ལགས་པར་གདའ་སྟེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའམ་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་སྐྱེ་བོ་ཞིག་ཡིན་ནམ་ཞེས་པའོ། །ཆང་གི་ཉེས་པ་བསྡུས་པ་ནི་ཁྱེད་ཅག་ འཇིག་རྟེན་གཞན་ལ་མི་འཇིགས་ཤིང་།ཚེ་འདི་ལ་ཡང་བརླག་པས་མི་འཇིགས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འབྲི་སྣ་ཨན་དྷ་དག་ཀྱང་མི་བྱུང་ནས། །དབྱིག་ཆེན་ཐོགས་ཏེ་ཕན་ཚུན་ཐལ་བར་བྱུང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲི་སྣ་དང་ཨན་དྷ་ནི་མིའི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ་དེ་དག་ཆང་གིས་མྱོས་པས་དབྱིག་པ་ ཆེན་པོ་ཐོགས་ཏེ་ཕན་ཚུན་བསད་ཅིང་རང་གི་ཉེ་འབྲེལ་མང་དུ་བསད་པ་སྟེ་སྔོན་གྱི་ལོ་རྒྱུས་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་བདག་གིས་ལེགས་པར་ཐོས་པ་མེད་དོ།།གང་གི་ཉེས་པས་སྔོན་གྱི་ལྷ་རྣམས་མྱོས། །ལྷ་ཡི་རྒྱལ་པོའི་དཔལ་ནི་ཉམས་གྱུར་ནས། །སྐྱབས་འདོད་ཕྱིར་ནི་རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་ གབ།།ཅེས་པ་ལས་སྔོན་གྱི་གཏམ་རྒྱུད་ལས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་བདག་གིས་ལེགས་པར་ཐོས་པ་མེད་དོ། །ཕན་པར་སྨྲ་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བ་ནི། །བསྒོ་བའི་ཚིག་བཞིན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་མཆོད་པས་མཉེས་ པ་ཡིན་གྱི་ཟང་ཟིང་གི་མཆོད་པས་ནི་མཉེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ།།གྲགས་དང་དཔལ་གྱི་ལམ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེ་འདིའི་ཡོན་ཏན་ཏེ་དཔལ་ནི་འབྱོར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མི་ཉམས་ཤིང་འཕེལ་བའོ། །ངའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གང་ལ་སྤྱོད་པ་དེ་ཉིད་ལ་ སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ།།བུམ་པའི་རབས་ཏེ་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།ཡོན་ཏན་ལ་བརྟགས་ན་ཕྱི་མའི་བཀུར་སྟི་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ལ། སྐྱོན་ལ་བརྟགས་ན་ནང་མི་ཡང་སྨད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་འགྱུར་བས་ཡོན་ཏན་སྐྱོན་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།

"我的足无名义且无叶"是指足不圆满且叶不圆满，故名义不善安住。
可作供客之物是指火供之物，即饭食和酸奶等。
如海浪不违时节，依止者亦不善违学处，如是习惯真实语连火亦不违背，故应习惯真实，此以"为何如此"等来显示。
这是第十六品火供品。
"世间一切多具吉祥"。了知吉祥自性是指知晓于圆满应当谨慎。以威光胜他故如大日升起。如秋月圆满美丽般，容貌美丽故如月。如是您身美丽，或是某位离欲或得解脱之人。
酒过患摄要是说："你等不惧他世，于此生亦不惧毁坏。"
"布利纳安陀等亦出现，持大棒互相殴打"是指布利纳和安陀是人种差别，他们因醉酒持大棒互相杀害，并杀害众多亲属，应从往昔史实了知，我未善闻。
"以何过患昔诸天醉，天王吉祥衰损已，为求救护入海藏"，应从往昔史实了知，我未善闻。
"于说利益作供养，即是如教而受持"，从他处亦说："如来以修行供养欢喜，非以资具供养欢喜。"
"此是名誉吉祥道"是指此生功德，吉祥即圆满受用不衰而增长。"依我地"是指于我所行之处汝亦当行。
这是第十七品瓶品。
若观察功德则是后世应恭敬之处，若观察过患则连亲人亦成应诽谤之处，故说"从功德过患"等。

། སྔ་ནས་ཡོད་པའི་རིགས་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཤེས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས། ལྷག་པར་བརྗོད་ཅིང་མཛེས་པའོ། །ས་གཞི་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་རྡོ་ཐལ་གྱིས་བྱུགས་པའི་ཁང་བཟངས་ལ་སོགས་པའོ། །ཐོས་པའི་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས ཡོད་པར་བྱོས།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མ་དོན་མེད་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྱད་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། །སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱིས་ཁྱིམ་དུ་དོན་ཡོད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པའོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་བུ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ནན་ཏུར་ དྲག་ཤུལ་གྱི་ལས།།སྤྱུགས་པ་དང་གསད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བདེ་བ་ལ་ཆགས་པ་སྤོང་བ་རྒྱུ་གང་གིས་ཤེ་ན། བདེ་བ་འགྲུབ་པའི་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཇི་སྐད་དུ། བདེ་བའི་དོན་དུ་ལས་བྱས་ཀྱང་། །བདེ་འགྱུར་མི་འགྱུར་གཏོལ་མེད་ཀྱིས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་ བུའོ།།གཞན་ཡང་བདེ་བ་འགྲུབ་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་བདེ་བ་ལ་བརྐམ་པས་སྡིག་པ་བྱས་པས་མི་སྙན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་མ་འཐོབ་པའམ་ཐོབ་པ་ལས་ཉམས་པ་ལས་ཡིད་གདུང་བ་སྐྱེའོ། །དེ་དག་ ནི་ཚེ་འདིའི་ཉེས་པ་ཡིན་ལ་ཚེ་གཞན་དུ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའོ།།ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་མ་གྱུར་ན་ཞེས་བྱ་བ་བསམ་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པའོ། །འདི་ལ་ནམ་ཞིག་ཇི་ལྟར་གང་ལ་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱིམ་ན་གནས་པ་འདི་ལ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་བདེ་ཞིང་དུས་ནམ་ཞིག་བདེ་ལ་དངོས་པོ་གང་ བདེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་གཙེ་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་བཟང་མོ་ལ་སོགས་འཁྲིག་པའི་བདེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་མོད་ཀྱི་དེ་ལ་ཡང་བདེ་བ་མེད་པར་སྟོན་པ་ནི། རྨོངས་པས་འདོད་ཆགས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཡང་། །རྨ་གཡའ་འཕྲུག་པའི་བདེ་བ་བཞིན་དུ་ཟད། ། ཅེས་བྱ་སྟེ། གཡན་པ་འཕྲུག་པའི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ་གོ་སླའོ། །གཞན་ཡང་ཕལ་ཆེར་ནི་འདི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཁ་ཟས་ཟོས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། །ཡང་ན་འོག་མ་སྟོན་པའི་མཚམས་སྦྱོར་བའོ། །དེ་བས་ན་བཙུན་པ་བདག་གིས་ཁྱེད་ལ་གདམས ངག་ཏུ་བྱ་བ་ནི།ཁྱིམ་གྱི་ཉེས་པ་དང་། དགོན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། དེར་གནས་པར་དམ་བཅའ་བ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་བཞིན་བསྟན་ཏོ།

本有种姓及色等功德，具足戒律与智慧功德，更显赞叹庄严。地基极为殊胜，以石灰涂抹的宫殿等。
"请你使所闻义存在"是指不应使日无义，即行持布施等，以及以火供等事业使家中有义利。
其解释即"最胜子"等。惩罚粗暴之业，即驱逐和杀害等。
若问以何因舍弃贪著安乐？因为安乐成就无有定准，如说："虽为安乐作诸业，成不成乐无定准。"
复次，即使安乐成就，必定无有名声，因为贪著安乐造作恶业故生不悦。又复，从未得安乐之因的境或从已得而衰退生起忧恼。这些是此生过患，他生则堕恶趣。
"若未成遍知义"是指未成所思之义。"于此何时如何于何乐"是指住家于此以何因安乐、何时安乐、何事安乐之词义。
欲妙所恼即世间所谓美女等淫乐，显示彼亦无乐："愚者近行贪欲亦，如同搔痒之乐尽。"即如搔痒之乐，易解。
复次，"多数是如此"是指饮食之乐等。或为下文引导。
因此，尊者我对您的教诫是：以三偈依次显示在家过患、寂静功德及住彼誓言。

།དེ་ལ་ཁྱིམ་གྱི་ཉེས་པ་ནི་སྦྲུལ་གདུག་པའི་ཚང་དང་མཚུངས་པར་སྟོན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་སྦྲུལ་དང་འདྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ པ་དང་།སྦྲུལ་གདུག་པ་ཅན་གྱི་ཚང་དུ་ཕྱིན་ན་སྲོག་འཇིག་པ་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་མ་ཐོབ་པའི་ཡོངས་སུ་ཉམས་པས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྲུལ་གྱི་དུག་གིས་མ་ཟིན་པར་དུ་ལུས་སྐྲངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟད་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ལྟར་ཚེ་འདི་དང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མང་པོའི་ གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་དྲེགས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།ཕྱུག་པོའི་རབས་ཏེ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ།། །།ཆོས་དང་སྲིད་དང་དེ་བཞིན་བདེ་བ་འཕེལ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་ནི་དགེ་བའི་ལས་སོ། །སྲིད་ནི་རང་གི་འཁོར་སྐྱོང་བའོ། །བདེ་བ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དམ་ ཆོས་ཚེ་འདིར་འཕེལ་བས་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་བདེ་བར་འགྱུར་རོ།།དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་བརྟན་པའི་རྒྱུ། །རྣམ་པར་འཕེལ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པ་ནི་གང་ཟག་བསམ་པ་དགེ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མི་འཕྲོགས་པ་བརྟན་པ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་སྟེ་ཆེས་གསལ་བར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བས་རབ་དང་ འབྲིང་དང་ཐ་མ་རྣམས།།འདི་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཡང་འདོད་པས་གསོད་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་ལྷ་དང་མི་དང་ངན་འགྲོ་རྣམས་སམ། མི་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ཕལ་པ་རྣམས་དང་། རིགས་ངན་ལ་སོགས་པ་དག་གོ། །དཀའ་ཐུབ་ཅན་གྱི་རབས་ཏེ་བཅུ་དགུ་ པའོ།། །།ཇི་ལྟར་ཚིག་གཅིག་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་བག་ཙམ་ལས་མ་སྨྲས་པའམ། ཚིག་གིས་ཀྱང་མ་སྨྲས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །འཇུངས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བའི་རྐང་པ་གཉིས་ནི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་སྐྱོན་གྱི་རྣམ་པ་མི་བརྟན་ཞིང་བདག་ཅག་ནང མི་ལ་སྙིང་རྗེ་མེད་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ལོགས་ཞེས་བྱ་བའོ།།ནགས་ཚལ་དགོན་པར་གང་བཙལ་བ་ནི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་ནི་ཁྱིམ་དུའང་འགྲུབ་སྟེ་གཙང་སྦྲ་སྟེ་བསོད་ནམས་སྦོར་བའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་བསྙེན་གནས་ལ་སོགས་པའོ། །ནོར་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་པ་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པའོ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་ཞིང་ཆོས་གྲོགས་བྱེད། །ཉེས་པ་མེད་པ་ནི་བུད་མེད་དོ། །ཀྱེ་མའོ་འདམ་གྱིས་མནར་བ་ལྟ། །ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་དེ་ནི་ད་ལྟར་རིགས་པ་ན་མ་བསྐོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛེར་ཏོ། །གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དག་ན་སྲིད་པ་ནི། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་ལ་མཚུངས པར་སྤྱོད།།ཞེས་པ་ནི་མཛའ་བཤེས་ལ་སོགས་པ་བདེ་བའི་ཚེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་དེ་དགའ་སྟོན་ལ་སོགས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་དེ་ཤི་བར་གྱུར་པའི་དུས་སུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་སྡུག་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་སྡུག་པ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པས་ དེ་བས་འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།

其中在家过患显示如同毒蛇之巢：成为如蛇烦恼之处所，如入毒蛇之巢则丧命，因未得涅槃安乐而遍衰损故毁灭；如未被蛇毒所中而身肿之难忍苦之所依，因成为此生与他生众多痛苦之处所，故说"傲慢"等。
富者品第十八。
"法与事业及如是乐增"中，法即善业。事业即护持自眷属。安乐即身与受用，或法于此生增长则于后世亦得安乐。
"诸善坚固因，显现如增长"是指善意补特伽罗不被痛苦夺取之坚固遍放，即极为明显了知。
"是故上中下，此世他世皆欲杀"中，即天人恶趣等，或人中差别之王等，及凡庸等，及贱种等。
苦行者品第十九。
"如是一语者"即仅说少许语或未说语之词义。"吝啬"二句为功德。虽具如是功德，过失相不坚固而于我等眷属无悲悯，此何以然？
于林中寂处所求即修法。此于家中亦成就，清净即修福德。戒律即近住等。具财则能成办布施。
随顺而为法友，无过即女人。"呜呼如陷泥"，世人皆言此今理应未委任。
"由于世间中，乐苦同等行"，即与亲友等于乐时亦共同受用，如宴会等。苦亦共同受用，如死亡时一切皆生忧恼。其爱者彼时亦与爱共同受用，故说"是故此亦"等。

།ཚུལ་ངན་ན་ཞེས་པ་ནི་སྤྱོད་ཚུལ་ངན་ན་ཞེས་པ་སྟེ་སྐྱོན་ལ་དད་ཅིང་ཡོན་ཏན་འདོར་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྐྱེ་བོ་དགེ་བས་སྤང་བར་བརྩི་བར་འགྱུར་ཏེ་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་བརྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤང་པ་སྟེ་མི་བརྟེན་པ་དགེ་བ་ལ་སྒྲོ་བ་ཆུང་བར་བརྩི་ བར་འགྱུར་ཏེ།དམ་པས་སྨད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེ་བས་སྐྱེ་བོ་རེ་བ་སྐོང་བར་བྱ། །ཞེས་སྦྱར་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་རེ་བ་དེའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ན་སྤང་བ་དང་བླང་བ་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་ནི་སྤྱོད་པ་ངན་པས་ཉོན་མོངས་ཁྱིམ་སྤངས་ནས་ཞེས་པ་སྟེ། སྤྱོད་པ་ངན་པའི་ ལོངས་སྤྱོད་བསྒྲུབ་པ་དང་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་ཤིང་གདུང་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ།།བླང་བ་ནི་དཀའ་ཐུབ་ནགས་ན་དགའ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཉམས་སུ་བླངས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་དེའི་མཐུན་རྐྱེན་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའོ། །ནོར་དང་ཐབས་དང་མཐུ་ རྩལ་གང་དག་གིས།།ང་ལ་ཐུབ་པར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནོར་གང་གིས་དབུལ་བ་མ་བཟློག་པ་དང་། ཐབས་གང་གིས་ནད་ལ་སོགས་པར་མ་གྱུར་པ་དང་། མཐུ་རྩལ་གང་གིས་དགྲ་ལ་སོགས་པ་མ་བཟློག་པའོ། །དེ་ལས་ ནོར་འདོད་པ་ལ་ནོར་ཁྱེར་ཅིག་པ་དང་།གཞན་གཉིས་ཀྱིས་གནོད་པ་ཡོད་ནི་གནོད་ཅིང་དགྲ་བཟློག་པར་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་ཕ་རོལ་པོ་དེ་དག་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་སེམས་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ཕྱིས་སུ་གྱུར་པ་ག་ལ་སྲིད། བྱ་བ་ཉམས་ཀྱིས་མི་ལྕོགས་པ། ། གཞན་གྱིས་སྤང་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་། །དགེ་དགེ་ཞེས་བརྗོད་པས། མེ་རུ་འཇུག་ཏུ་ག་ལ་རུང་། །ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ་སྙམ་པ་ཡིན་ནོ། །མཛའ་བོར་འཐམས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛའ་བོར་བྱས་ཤིང་གྲོགས་བཤེས་སུ་གྱུར་པའམ་གཉེན་འབྲེལ་དུ་གྱུར་པའོ། །རང་གི་མཛའ་བོ བག་མེད་ཅིང་ཚེ་འདི་ལ་གཞན་གྱི་དོན་ལས་ཉམས་ཤིང་གནོད་པ་དང་འབྲེལ་པ་མཐོང་ན་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕན་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བ་ལ་རྩུབ་པ་སྟེ་དྲག་ཤུལ་གྱི་ལས་བྱ་བར་རིགས་ན་ཕན་ཞིང་འཇམ་ན་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ།དོན་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་བཅས་ཀྱང་ འཆོས་མི་བྱེད་ཅེས་གསུངས་སོ།།ད་ལྟ་ནི་བག་མེད་པའི་གནས་སུ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པས་དགག་པར་མི་རིགས་པར་སྟོན་པ་ནི་ནགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནགས་ན་གནས་པར་དོགས་ཤིང་འཇིགས་པ་མེད། །ཐ་མལ་གནས་པ་ཡིན་པ་ལ། །དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་མི་སེམས་ ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལ་དགོས་པ་ནི་གཞན་དག་གིས་དཔྱས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པའམ་གཞན་གྱི་སེམས་སྲུང་དགོས་པ་ཡིན་ན་དེ་ནགས་ན་མེད་པའོ། །འཇིགས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཉམས་པའམ་དགྲ་ལ་སོགས་ཏེ་དེ་མེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཐ་མལ་པར་གནས་པ་སྟེ་ཀུན་ནས་ཉོན་ མོངས་པ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ཚེར་མ་ལྟ་བུས་མ་དཀྲུགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

"恶行"即行为方式恶劣，即信奉过失而舍弃功德。如是则为善人所应舍弃，即为善士所依止者所舍弃，被视为向善意乐微弱，即为圣者所呵责之义。
"是故应满众生愿"，即出家之愿求。其如何成就有舍取二者：首先，"以恶行舍烦恼家"，即恶行受用之获取、守护等成为烦恼及痛苦之因。
取者即"以苦行林中喜乐功德而受持"，即戒律及其顺缘修行功德等。
"以财方便及威力，于我不能胜"，即"以何苦"等，即以何财未能遣除贫穷，以何方便未能避免疾病等，以何威力未能遮止怨敌等。
其中于求财者则取财，其余二者则有损害时应遮止损害及怨敌。
若思彼等他人出家而自己后来，岂有是理？如说："不能胜任事，他舍亦不应，虽说善善言，岂应入火中？"
"与友相拥"即结为友伴或亲眷。
见自己友人放逸而于今生离他利且与害相连时，应令其趣入有益之道，应行粗暴即猛烈之事，若有益而温和更何须说？此义即"虽具烦恼亦不调伏"。
今非入放逸处故不应遮止，故说"林中"等，即"林中住无虑无惧，平常而住，如何不思？"
其中所需即舍弃他人轻蔑等或需护他心，此于林中则无。怖畏即受用衰损或怨敌等，此亦无有。正因如此故平常而住，即因无如刺般扰乱生起烦恼之缘故。

།དགྲ་དང་དམག་འགྱེད་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ། །ཞེས་པ་ནི། དགྲ་དང་འཐབ་པ་དང་ཆུ་ལས་རྒལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། །ཕོངས་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་ནའང་མཛའ་བོ་རྣམས་ཚུལ་འཆོས་པའོ། །མཆི་མས་འཇུ་ཞིང་འོང་བའི་ དཔེ་ཡང་མཐོང་བ་ནི་རང་ཉིད་ཕོངས་ཞིང་ཉམ་ཆུང་བའོ།།ཕན་འདོགས་མི་ནུས་ནའང་དེ་རྣམས་མཛའ་བོ་གཞན་ཉམ་ཉེས་ན་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ལ། ད་ལྟ་ནི་ཕན་གདགས་ནུས་ཀྱང་ཕན་མི་འདོགས་པ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། མཛའ་བོའི་རང་བཞིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཡོ་དང་འཐབ་བྱེད་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཚུལ་འཆོས་ཞེ་ན་ཕྱི་བཞིན་མི་འབྲང་བར། སླར་ཟློག་པའི་ཕྱིར་ནི་སྐད་འཛེར་ཅིང་མིག་ནས་མཆི་མས་གང་བཞིན་སྨྲ་བའོ། །ཚུལ་འཆོས་པ་ལ་ཡང་བླ་མ་དང་འདྲ་བ་ནི་མགོ་བོས་བཏུད་དེ་འདི་དག་ཕྱག་འཚལ་བ། །དེ་གཡོ་དང་འཐབ་བྱེད་དེ ཚུལ་འཆོས་པ་ཡིན་ནོ།།མཚུངས་ཤིང་མཉམ་པས་ཕྱག་གི་གནས་སུ་མ་གྱུར་པ་ལ་ཡང་བླ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ལྟར་བྱེད་པ་དང་ཚུལ་འཆོས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་བྱམས་ན་བདག་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་རྗེས་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་རིག་པ་ལའོ། །དམ་པའི་སེམས་ནི་ངོ་མཚར་གྱུར་པ། གར་མཁན་སྤྱོད་པ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རམ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་འཕྱ་བ་སྟེ། གཞན་དག་ཕན་པར་འདོད་པའི་སེམས་སུ་གྱུར་པ་འདོད་པ་དེ་ལ་དམ་པའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ངོ་མཚར་གྱི་སྤྱོད་པ་གར་མཁན་ལྟ་བུ་དེ་རེས་འགའ་གཅེས་པར མི་རིགས་ལ་རེས་འགའ་གཅེས་པར་འཛིན་ཅིང་མི་གཅེས་པར་མི་རིག་པ་ལ་མི་གཅེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ནི་བདག་ལ་གཞན་གྱིས་ཕན་གདགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། བདག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འཆི་བའི་ཚེ་ཡང་གྲོགས་ པོ་ཡོད་ལ།ཡོན་ཏན་ཡོད་ལ་ནགས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། །གྲོགས་པོ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གོ་སླའོ། །ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཚེ་གྲོགས་ཡོད་པ་ཉིད་གསལ་བར་བཤད་པ་ནི་གླང་ཆེན་སྨྱོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། །དེ་དག་ཡིན་ནམ་དེ་ཡང་དེ་ མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་ཀྱང་མ་ཡིན་ནམ་ཡང་ན་བདག་ཀྱང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ།མི་གཅེས་པའི་ཚེ་བདག་མ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚེ་ཁྱེད་ཀྱང་བདག་གི་མཛའ་བཤེས་མ་ཡིན་ནའོ། །གཅེས་པར་འཛིན་པའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཁྱེད་ཀྱང་ཡིན་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱམས་པ་མེད་པར་ གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་ཀྱང་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བའོ།

"与敌交战彼彼处"，即与敌交战及渡水等。贫困之时，友人亦行伪装。
见以泪水浸润而来之比喻，即自身贫困衰弱。虽不能予利，彼等友人见他人衰败时见烟等。今虽能予利而不予利实不应理，故说"友人本性"等。
诈伪与斗争者如何伪装？不随后而返回故，以哽咽声音眼含泪水而言说。
于伪装中亦有如上师者，即以头低垂而顶礼彼等，此即诈伪与斗争者之伪装。
于平等而非礼敬对象者亦如礼敬上师般行之，此为伪装。此等若慈爱，则知我出家之后彼等亦当出家。
"圣者之心成稀有，岂不如舞者行为？"即讽刺他人，因他人承认欲求彼利他之心为圣者之心故。彼如舞者稀有行为，有时不应珍视而珍视，不应不珍视而不珍视故。
即此所说"无功德"等，无功德即他人不能予我利益。与我同死时亦有友伴，有功德而往林中，无一友伴实为稀有，此易解。
无功德时有友伴，明显解说即"狂象"等，易解。
"彼等是耶抑非是"即语亦是耶或我亦是，即不珍视时非我，尔时汝等亦非我友朋。珍视时我亦是而汝等亦是。如是无慈爱之功德亦不

།དེའི་རྒྱུ་ཉེས་པ་བྱས་པས་བདག་མི་དྲན་ན། །བདག་གི་མཛའ་བོ་འདི་ལྟར་འཁོད་བཞིན་དུ་སྟེ་བདེ་བླག་ཏུ་གནས་བཞིན་དུ། །འདི་ལྟར་འགྱུར་རམ་རུང་ངམ་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་གི་གྲོགས་མི་བྱེད་པ་རིགས་སམ་ཅི་ཞེས་བྱ་བའོ་ བདག་ལ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དེ་ལྟར་འབྲང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མ་མཐོང་བ་རྣམས་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བ་དེ་ལྟར་རིགས་ཀྱང་ཞེས་བྱའོ།།བདག་གིས་ཡོན་ཏན་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་རྣམས། །དེ་ལྟར་འབྲང་བར་ནུས་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །དེ་དག་ནི་ བདག་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་རིགས་པའོ།།འོན་ཀྱང་མི་མཁས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་བརྟག་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་ཤེས་པ་ནི་གང་དག་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དི་རིང་བདག་འདོར་བ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མི་ལྡོག་ཅིང་བདེ་བའི་ རྐྱེན་གྱི་བར་ཆོད་བྱེད་པ་དེ་ནི་བདག་ཆུད་གསོན་པ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ལས་གྱུར་པའོ།།ཉེས་པ་དེ་དག་མངོན་དུ་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་སྡིག་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་བདག་གིས་གཞོམ་པར་བྱའོ། །ཆོས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་དཀོན་པ་ནི་དེ་ཚེ་གང་ཟག་འགས་ཀྱང་རབ་ ཏུ་བྱུང་བ་ལ་སྐུལ་མ་མ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཚོང་དཔོན་གྱི་རབས་ཏེ་ཉི་ཤུ་པའོ།། །།སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན་ངེས་པ་ནི་བརྟན་པའོ། །དེ་ཡུན་རིང་དུ་གྱུར་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་བསླབས་པའོ། །དེ་འདོད་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །བུད་མེད་དག་ནི་ བལྟར་ཡང་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི།སྤྱིར་དཀའ་ཐུབ་ཅན་གཞན་དག་སྟེ་བུད་མེད་ནི་ནམ་དུ་ཡང་མི་མཐོང་བའོ། །རྒྱགས་པས་བསྙེམས་སམ་གལ་ཏེ་མ་བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གལ་ཏེ་ཕ་རོལ་པོ་དྲེགས་ཤིང་སྙེམས་པ་སྟེ་བདག་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་དང་། གལ་ཏེ་མ་བརྟགས་ པར་དེ་གཟུ་ལུམས་སུ་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའོ།།སྒྲའི་དོན་ཐད་ཀ་ལ་དེ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་སྙེམས་པའི་དྲེགས་པ་རང་དབང་མེད་པར་འབྱུང་བ་དང་མ་བརྟགས་པར་འབྱུང་བ་གཉིས་ཀ་སྤང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ཉིད་གསོན་བཞིན་དེ་ནི་ཡོངས་མ་གཏང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཕ་རོལ་དགྲའོ།།བདག་ཉིད་གསོན་པར་མ་བཏང་སྟེ་ལེགས་པར་སོང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ན་བདག་ཉིད་མ་ཤི་བར་དུ་དགྲ་དེ་མི་གཏོང་བའོ། །དོན་ནི་རང་གི་ཞེ་སྡང་ལ་སྦྱར་རོ། །ད་དུང་གསོན་ཞེས་པ་ནི་ད་དུང་ཅུང་ཟད་གསོན་དེ་མྱུར་དུ་ཤི་ན་ལེགས་པའོ། །ཀྱེ་མའོ་བདག་ དགར་བགྱིས་པ་གང་ལ་སྲིད།ཅེས་པ་ནི་ཇོ་བོ་དགྱེས་རུང་མ་དགྱེས་རུང་བདག་གིས་དགྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་བར་ཆད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་གྱུར་པའི་སླད་དུ་ཚུལ་དུ་འབྲངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེས་ནས་གང་ཞིག་མི་མངོན་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོང་ཁྲོ་བ་ སྐྱེས་ནས་དགེ་བ་མི་མངོན་ཞིང་འགྲིབ་པའོ།

其因作过错而不念我，我之友人如此安住即安乐而住，如此可行耶合理耶何？即不与我为友合理耶何？
我无功德如是随行，即未见我功德者不随行如是虽合理。
我于功德随贪着者，如是能随行者谁有？彼等应随我行。
然于不智分别不应观察，知此即"何者"等偈颂。
今日舍弃我是愚痴，即不转苦因而障碍安乐缘，此即自我毁灭，此从遍愚痴而生。
彼等过失当显然摧毁，即我应摧毁于我为罪根本者。修法友伴稀少，因彼时无人劝导出家故。
商主品第二十。
修习功德决定即坚固。彼久远时即长时修学。彼舍诸欲而相连。
女人亦不可见，即一般其他苦行者，女人任何时候亦不见。
骄慢自大或若未观察，即若对方傲慢自大即轻视我，若未观察而以偏见加害于我。
声义直接即彼是，彼即骄慢自大不由自主而生与未观察而生二者皆当断。
自身活着彼未舍，即对方敌人。自身未舍活命而当善行，或自未死前不舍彼敌。义即配于自嗔。
尚且活着即尚且稍活，速死为善。
呜呼我于何处成敌，即上师欢喜与否，我虽非欢喜，然为息灭自身修善障碍等故随顺而行。
生已何者不显，即嗔恨生已

།དེ་མ་སྐྱེས་ན་ནི་དགེ་བར་མངོན་ཞིང་དགེ་བ་ལ་འཇུག་པའི་གོ་སྐབས་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་ཕན་འདོད་པའི་མི་ནི་དགྲ་སྟེ་དེ་དག་ནི་གཞན་ཡིད་མི་བདེ་ཞིང་འཁྲུགས་ན་དགའ་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དགྲ་རྣམས་དགའ་འགྱུར་ཞེས་པ། མཛའ་བཤེས་ དག་གིས་རབ་ཏུ་གཅུགས་གྱུར་ཀྱང་།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛའ་བཤེས་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་ཀྱང་ངོ་། །ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རབས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པའོ།། །།ཟླ་བའི་ན་ཆུང་སྐར་མ་རྣམས། །སྤྱི་ཡི་གདོང་ལྟ་མེ་ལོང་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ན་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་བྱད་ཀྱི་གཟུགས་ བརྙན་མེ་ལོང་ལ་འཆར་བ་ལྟར་ཟླ་བ་དང་སྐར་མ་ལ་སོགས་པ་ན་ཆུང་མཛེས་པ་དེ་དག་གི་གཟུགས་བརྙན་མཚོ་དེའི་ནང་དུ་མཚན་མོ་འབྱུང་ངོ་།།དགའ་ཞིང་མི་འཇིགས་ཡོན་ཏན་བཅས། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྒྱལ་པོའི་འཁོར་དང་བཅས་པ་དགའ་ཞིང་མི་འཇིགས་པ་སྒྲོགས་པས་ཡོན་ཏན་བཅས་ཏི་ མི་འཇིགས་པའི་ཡོན་ཕུལ་པའོ།།ཁྱོད་ཀྱི་རྙེད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློན་པོ་བདག་བཟུང་བས་རྒྱལ་པོ་བྱ་དགའ་སྩོལ་བའོ། །བདག་གིས་གསོལ་བ་གནང་སྟེ་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་གཏང་བའོ། །དེ་ནས་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡང་ང་ལ་མང་པོ་དགའ་བར་བགྱིད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་དང་ བཅས་པ་ཐམས་ཅད་དགའོ།།དེ་བས་མཛའ་བའང་དེ་བཞིན་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངང་པ་མང་པོའི་མཛའ་བཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དགའ་བར་འགྱུར་བའོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རྨ་མེད་དམ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་བསྒྲུབ་པའི་རྟེན་གྱི་ལུས་བདེའམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡང་ན་ ཚིག་རྐང་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་ཉིད་བདེ་བར་བཞུགས་སམ་ཞེས་བསྟན་ལ།ཚིག་རྐང་པ་གཞན་གཉིས་ཀྱིས་ནི་འབངས་རྣམས་བདེ་བར་གནས་སམ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཚིག་སྟེ། སྐུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཀྱིས་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་འཁོར་གྱི་ཚོགས་ཏེ་དེ་རྣམས་ལ་གནོད་པ་མེད་དམ་ ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཀའ་ལུང་སྙན་པས་རྒྱ་ཆེར་དབུགས་དབྱུང་ངམ་ཞེས་པ་སྟེ། རྒྱལ་པོའམ་འབངས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཚིག་གིས་འབངས་རྣམས་བདེ་བར་གནས་སམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕན་གདགས་ཞེས་བྱ་བའི་རྐང་པ་ གཉིས་ཀྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབས་སམ་ཞེས་བྱ་བའོ།།འབངས་རྣམས་གློ་བ་ཉེ་ཞིང་ཕན་བཏགས་སམ་ཞེས་པ་ནི་འབངས་ཀྱི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བས་རྒྱལ་པོ་ཡང་ལེགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་དམ་ཞེས་པའོ།

彼若未生则善显现而有入善之机会。
无益欲人即敌，彼等于他人不悦而扰乱则欢喜，故由此敌众欢喜。
虽为亲友所亲近，即虽受亲友恩惠。
游方菩萨品第二十一。
月之少女众星辰，如普面观照明镜，即如少女容貌影像现于明镜，如是月亮星辰等美丽少女彼等影像于彼湖中夜晚显现。
欢喜无畏具功德，即王及眷属欢喜宣说无畏故具功德，即献上无畏功德。
汝之所得亦如是，即大臣摄受我故王赐赏赐。我已准允请求而放飞鹅王。
其后其他功德亦于我多生欢喜，王及一切皆欢喜。
是故友爱亦如是，即众鹅友伴一切方向亦生欢喜。
汝之法身无损耶？即修法所依身体安乐耶。
或者，前二句显示自身安乐而住耶，后二句显示臣民安乐而住耶之语，身即法身是由法所护持之眷属众，于彼等无害耶。
为明此故问"悦耳教令广慰问耶"，即以王或摄受臣民之语问臣民安乐而住耶。
以"利益"二句，即问是否成办他利。
臣民亲近且利益耶，即臣民以意乐加行王亦行善事耶。

།བློན་པོ་མཛངས་ཤིང་གློ་བ་ཉེ་བ་རྣམས། །བརྟག་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ ལེགས་པར་བརྟགས་ལགས་སམ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་བློན་པོའི་ཁྱད་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་སོ་སོ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྟགས་ཤིང་བསྐོས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འཆར་བྱེད་ཀྱི་མདོ་ལས་འཚལ་ཟ་གུས་པ་དང་ནུས་པ་དང་ཤེས་པ་བརྟགས་ནས་ལེགས་པར་བསྐོས་ཤིང་དེ་དག་ལ་ཚུལ་ དང་མཐུན་པའི་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བཟློག་པའི་ཉེས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ།།དེ་དག་མ་མཁྱེན་པར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་སོ། །དཔའ་ཞིང་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་བཀའ་ནན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་སྟོབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བློན་པོའི་ཁྱད་ པར་བསྐོས་པས་རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་སམ་ཞེས་པའོ།།ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་བསམ་པ་བཟང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཛེས་པ་མཆིས་ལགས་སམ་ཞེས་པའོ། །བློ་གཏད་པར་མི་འོས་པའི་ཚལ་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བློ་གཏད་པ་ནི་ཉེས་པ་ ཡིན་པས།ཐུགས་རྗེ་བག་མེད་པར་མི་མནལ་གྲང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་ནི་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པའོ། །བདེ་བ་ནི་དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འབྱོར་པའོ། །སྲིད་ནི་འབངས་རྣམས་མ་འཁྲུག་པའི་བཀའ་བསྒོས་པས་ཉན་པའོ། །དེ་གསུམ་མཐུན་ལགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྫོགས་པར་ཡོད་དམ་ཞེས་ པའོ།།བདག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཚེར་མ་བཅད་པའི་དགྲ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ཞིང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཏམ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ལ་བརྟེན་ཅིང་ལྟ་ཞེས་པ་ནི་བདག་བྱའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་མིའི་རྒྱལ་པོ་ལ་བརྟེན་ཅིང་ལྟ་སྟེ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་ བའོ།།ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཁྱོད་ནི་མགྲོན་ལ་དགའ་ཞིང་ཡོན་ཏན་འདོད་ཅེས་སྨོས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གྱུར་པ་ངེས་པར་གོམས་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་སྨོས་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་ལ་དགའ་ཞིང་མགྲོན་རྣམས་སྦྱིན་པའི་ཞིང་འགྲུས་པ་ཡང་སྔོན་གོམས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འབངས་ལ་ཕན་ཕྱིར་རྒྱལ་པོའི་ཚུལ་འཛིན་པ། །ཁྱོད་ཀྱི་རང་གི་ཡོན་ཏན་ངང་གིས་གནས་ཞེས་སྦྱར་རོ། །དེའི་དོན་ནི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་བརྐམ་པས་རྒྱལ་སྲིད་བཟུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་སྲིད་བཟུང་བས་ཁྱོད་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དྲང་སྲོང མཉམ་གཞག་དཀའ་ཐུབ་འབད་པ་བཞིན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པའི་དྲང་སྲོང་སེམས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་ལ་འབད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་ཉེ་བར་ཞི་བའོ།།རང་བཞིན་དུལ་བ་ཁྱོད་ལྷ་ལགས་ཀྱང་མོད་ཞེས་པ་སྟེ་དྲང་སྲོང་དང་འདྲ་ བར་སྟོན་ཏོ།།དེ་པས་སྤོད་པར་འོས་པའི་ཡོན་ཏན་བདེ་སྟེ་བདེ་བར་དེ་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ།

大臣贤明且亲近者，以观察方便善观察否？即对大臣特征之差别各别成就而观察任命否？如《日出经》中所说，观察食禄者之恭敬、能力、智慧后善加任命，并对彼等如法承事之功德与相违之过失广为宣说。
所谓"彼等未知"，即利他方便。
所谓"以勇敢善巧之严令"，即以勇气智慧任命大臣之差别而善成办诸小王否？
于一切处意乐善妙而成法义，具大悲庄严否？
因信任不应信任之食禄者等为过失，故大悲不应放逸而眠否？
法即成办善业。乐即彼受用圆满。政即臣民无扰而听从教令。此三相应否？即是否圆满具足？
以我功德力而超胜降伏难治敌众否？即"由汝"等。
所谓"大王依止于汝而观"，即我鹅王亦依止观望人王，具有依赖之义。
若问何故？说"汝喜宾客求功德"，故如是。
所说"如是决定串习功德"，即喜功德且于宾客布施田精进亦是昔日串习功德。
"为利臣民持王法，汝自功德自然住"而结合。其义即非贪著王位安乐而执政，而是为利他故执政，故汝具功德。如仙人等持等持苦行精进，即如世间仙人修慈心等等持，精进于戒律等，具功德故寂静。
所谓"天性调柔汝虽天"，即显示如仙人。
是故堪行功德安乐，即

།འབྱུང་པོའི་ཉེས་པའི་གཅོང་རོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བོ་དག་ཉེས་པ་ལ་བཅུག་པའི་ཉེས་པ་ནི་གཅོང་རོང་གི་གནས་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བའི་གནས་ཡིན་པས་དེར་མི་འདོད་ཞིང་དོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འཁོར་ཡུལ་ནི་འཁོར་རམ་ཡོངས་སྤྱོད་དོ། །རྒྱལ་པོ་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུལ་བ་དང་བཟོད་པ་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ད་ལྟ་ཡོད་ཅིང་སྔོན་གོམས་པའི་རྒྱུ་དགེ་བ་དེ་ལས་འདོད་པ་ཐོབ་པོ་ཞེས་པའོ། །ལྷའི་རྒྱལ་པོའི་དཔལ་ནི་བརྒྱ་བྱིན ལ་སོགས་པའི་འབྱོར་པའོ།།ཡོན་ཏན་ཡོད་ན་རྒྱུད་ཀྱང་རབ་ཏུ་འཕེལ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་རིགས་བརྒྱུད་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བར་འོས་ཤིང་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་རྒྱུན་བརྟན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་སྔ་མའི་རྗེས་སུ་རྒྱལ་པོ་ཕྱི་མ་ཡང་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་མཐུ་ནི་དགྲ་ འདུལ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་ཟླ་བའི་འོད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དོན་གྱི་མཆོག་ནི་དགོས་པའི་མཆོག་སྟེ་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་མཆོག་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱལ་པོ་ཆོས་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ན་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཕན་འདོགས་ཤིང་བྱམས་སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་ ཐ་ཚིག་གོ།།བདག་གི་གྲོགས་མང་སྡུག་བསྔལ་འབད་པ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངང་པའི་ཚོགས་རྣམས་རྗེ་དཔོན་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་བས་དེ་དག་བདག་འབོད་པ་ལྟར་དེ་དག་གི་དྲུང་དུ་འགྲོ་དགོས་སོ་སྙམ་པའོ། །ངང་པའི་རབས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ།། །། བསོད་ནམས་བཞི་ལས་འབར་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས། །ནན་ཏན་སྒྲུབ་པའོ། །བྱིན་གྱིས་དགའ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཡོན་ཏན་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་འབད་པས་བསྒྲུབ་པའི་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་དེ་ནི་དེའི་མཐུས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་དགའ བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་དགའ་བས་དགྲ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ལོངས་སྤྱོད་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཡོད་ཅིང་ཕ་རོལ་པོ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་མགྲོན་འོངས་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྲིད་དང་འདོད་དང་མི་མཐུན་པ་ནི་རྒྱལ་པོའི་སྲིད་ བསྒྲུབ་པ་དང་མི་མཐུན་ཞིང་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་མི་མཐུན་པའོ།།ལན་ཅིག་ཙམ་ཞིག་སྨ་བབ་གྱུར་པ་ཡིས། །སྔོན་ཅད་ཕན་བཏགས་པ་དང་ག་ལ་མཉམ་ན། གལ་ཏེ་བསྐྲད་ནས་སྨ་བབ་པས་སྔར་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་མི་དྲན་པར་ཉམས་ནས་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནའོ་ཞེས་ འགྲས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།བདེ་བ་འདོད་ཅིང་ནི་འཕྲལ་ལའོ། །ཉེས་པ་མི་འདོད་པ་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པར་མི་འདོད་པས་རབ་ཏུ་དད་པ་སྟེ་བྱམས་པ་དང་བརྩེ་བ་ལ་བརྟེན་པར་རིགས་པའོ། །གུས་པར་བྱེད་ཀྱང་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་བདག་གོ།

所谓"众生过失深渊"，即众生陷入过失之过失，如深渊之处是痛苦之处，故不欲而舍弃。
眷属境即眷属或受用。"具功德之王将获得"，即具有调伏、忍辱、智慧等功德，现今具足且往昔串习善因，从彼获得所欲。
天王之荣即帝释等之圆满。若有功德则种姓亦极增长，即具功德之种姓亦堪受灌顶而王位相续稳固，因前王之后后王亦随之故。
大士之力即降伏怨敌等。其解释即"从月光"等。
最胜义即最胜所需，云何为最胜义？说"若王喜乐正法"，即具利益与慈心之词义。
所谓"我众友苦行如是"，即鹅群无主而痛苦，如彼等呼唤于我，思应往彼等处。
鹅品第二十二。
从四福德燃起之功德，精进成办。所谓"施生欢喜"，即以往昔福德力所成就之功德，于今生亦以精进修持，以其力令一切众生欢喜。如是欢喜故说"敌亦"等。
所谓"受用功德圆满"，即我有受用而他方具功德之宾客来时。
不顺政与欲，即不顺王政成办与不顺受用欲乐。
"仅一次出言，岂同往昔恩"，若思驱逐后出言则忘却前所作一切而退失不当，故不应与怨者共住即慈等。
欲乐即暂时。不欲过失即不欲罪业等而极信仰，应依慈爱怜悯。
所谓"虽敬"，即施

།གཞན་དུ་ཕྱོགས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེས་མི་མགུ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ཡང་དོར་བར་བྱའོ། །གཞན་དུ་ཕྱོགས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་བདག་གོ། །ཞུམ་པས་དེ་ལ་ལྟ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཞུམ་ཞུམ་པོར་བྱས་ཏེ་ནན་གྱིས་སློང་བའོ། །དེ་གཉི་ག་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ་ སྡིག་པ་སོག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའོ།།བརྟེན་པའི་མི་རྣམས་ལ་གྲིབ་མའི་ལྗོན་ཤིང་ཡང་ཇི་སྲིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་གཞན་མ་བྱུང་བ་དེ་སྲིད་དུ་བཞག་ལ། གལ་ཏེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་གཞན་དུ་ནི་སྤྱད་དགོས་པ་ལྟར་བདག་ལ་བརྟེན་པའི་མི་ཡང་བདག་གིས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་གཞན་གྱི་ ཆེད་དུ་སྤྱད་མི་དགོས་ན་བསྐྱང་ལ་གང་གི་ཚེ་དགོས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་བྱས་ཀྱང་རྒྱལ་པོའི་ཆོས་ལུགས་ཀྱི་ཉེས་པ་མེད་པའོ།།ཡོན་ཏན་གོམས་པ་ནི་བྱས་པ་ལ་དྲིན་དུ་གཟོ་བའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །ཉེས་པ་བྱས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་བརྙས་ཤིང་སྨད་པའོ། ། བདག་གི་ལྟ་བ་ཡང་གནོད་པའི་ཚིག་གང་གིས་གཞན་ལ་སྨོད་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེས་པ་མདོར་སྟོན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མ་བྱས་པ་མེད་ཅིང་དབང་ཕྱུག་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་དེས་བྱས་པས་གཞན་ལ་བསྒོ་བར་མི་རིགས་པ་དང་། ལས་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་སྤྲེའུ དེ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཉེས་པ་བརྗོད་པར་མི་རིགས་པ་དང་།ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟེ་ན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་དང་། རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་བདེན་ན་ཡང་བདག་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཡན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྤྲེའུ་བསད་ཅེས། ལག་ཡིན་པས་བྱ་བར་འོས་ པས་བདག་གི་ཉེས་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ།རྒྱས་པར་རེ་རེ་ནས་འོག་ཏུ་སྟོན་ནོ། །གཞན་གྱིས་མི་སྙན་སྒྲོགས་དེ་ནི། བདག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ལ་ཅི་ཕྱིར་སྡིག་གྱུར་བསད་དུ་མ་ཟད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པས་གསད་དུ་མ་ཟད་དམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་པདྨའི་ སྡོང་བུ་སྐྱེས་ལ་སོགས་འདྲ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་དང་འདྲ་བར་རྒྱུ་མེད་ནའོ།།དཔེ་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་འོ་ན་རྟག་ཏུ་རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་ཅིས་མི་འགྱུར་དེ་པདྨའི་སྡོང་བུ་ལ་སོགས་པ་རེས་འགའ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་སྟོན་པ་ནི། ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

所谓"虽向他处"，即对其不满而受用。此亦应舍。所谓"虽向他处"，即施主。
怯弱而视彼，即受用者畏缩而强行乞求。此二者皆为过失，成为积累罪业之因。
对依靠之人，如荫树亦须待无他所需时方可舍去。若于他处无需受用，则我所依之人亦不应害之，不须为他而用，则当护持。若时机所需，即便对其恩将仇报，于王法亦无过失。
串习功德即知恩报恩之功德。造作过失即轻蔑诽谤菩萨。
"我见亦以害语诽谤他人"，即总示一切过失：若无因则菩萨无所不为，若自在天为因，亦为其所作故不应责他；若业为因，亦是彼猴之业，故不应说菩萨过失；若业已作空耗亦同；若王族教规为真，于我有恩之人，菩萨杀猴，为应作故非我过失。详细内容下文逐一阐述。
"他人宣扬不悦语，即是于我作损害"。
所谓"于我何故成罪业尚未杀"，即无因何故尚未杀之意。
所谓"若如莲茎生等"，即如彼等无因时。非成立之喻，若尔何不恒常无因，莲茎等应成非偶尔。为显示彼等亦具因果相，即"水等"等。

།གཏན་ཚིགས་བཅས་པར་རྒྱུ་མེད་ཟེར་བ་ནི། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཁས་འཆེས་སུན་དབྱུང་ངོ་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་ཤེས་བྱེད་འགོད་པར་འདོད་ན་ནི་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པར་འདོད་ལ་རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་ཁས་ལན་པས་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་སྟེ། རྗེས སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའམ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཏེ།རྒྱུ་ལ་བལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་ཤུགས་ལས་ཁས་བླངས་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་བལྟོས་པར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་སུ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ ཅད་རྒྱུ་མེད་པར་དམ་བཅས་པས་ཤུགས་ལ་ཁས་བླངས་པ་དངོས་སུ་སྨྲས་པ་འགལ་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་རྟགས་མི་སྟོན་ན་ནི་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བས་འདོད་པ་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་ང་སྟེ་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་ ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་གོ།།ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་མེད་མཐོང་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་རྐྱེན་སེམས་ཅན་གྱི་ཐུན་མོང་གི་ལས་ཡིན་པ་མ་མཐོང་ཞིང་མ་ཤེས་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་ན་དུ་བ་མེའི་རྒྱུ་དང་བཅས་ པར་མཐོང་བས་མཐོང་བ་དང་འགལ་བའོ།།མ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་མེད་པར་གཞག་པར་མི་ནུས་པར་སྟོན་པ་ནི། གལ་ཏེ་གང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཐམས་ཅད་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་ན་དབང་ཕྱུག་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་ བར་མི་རིགས་ཏེ་དེའི་བྱེད་པ་པོ་ཡང་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི།དབང་ཕྱུག་ལ་ནི་རེ་བ་ཡིས། །ཅི་ཕྱིར་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་འཚལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ནི་རང་འབྱུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མཆོད་པ་དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་རང་ལས་བྱུང་གི་བྱེད་པ་པོ་གཞན་མེད་པའི་ ཕྱིར་གང་གིས་བྱས་པ་དེའི་ལས་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་དེས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་གསལ་བར་བཤད་པ་ནི་མཆོད་སྦྱིན་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་བྱས་པ་དེ་ནི་དབང་ཕྱུག་གིས་མི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་དེས་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དོགས་པ་གང་གིས་ཕྱིར་བྱེད་ན་བདག་ཉིད་འབྱོར་ པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་དབང་ཕྱུག་རང་གི་བསྙེན་བཀུར་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གང་བྱེད་པའི་དབང་ཕྱུག་དེ་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་དབང་ཕྱུག་ལ་བྱས་པ་དོན་མེད་དམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་དབང་ཕྱུག་ནི་སྐྱེ་དགུ་ལ་གནོད་པ་དང་ འབྲེལ་པར་བྱེད་པས་གུས་པའི་ཡུལ་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

所谓"以理说无因，自身承许即可破"，即若欲立无因之证，则须依赖于因，而又承许无因，故与自语相违。如说"比量为量"或"一切言说皆妄"。以依因成果已由间接承许，若非如此，则示依他之理由将成无义。而直接立一切事物无因之誓，则间接承许与直接所说相违。
若不示因相，则他人不能了知，所欲不得成就，此即"我即因相"等所示。
所谓"某者"，即说无因之补特伽罗。
所谓"有处见无因无缘"，即器世间等。其因缘为有情共业，因未见未知而说一切事物无因，则与见烟有火之因相违。
为显示于未见处亦不能立为无，即"若于何处"等偈颂。
若一切皆自在天所作，则为悦自在天而作供养等不应理，因其作者亦是自在天故。此即"以望自在天，何故作礼拜等"所示。
所谓"汝之彼乃自生"，即汝供养自在天者，乃从自在天自生，无他作者故，是作者之业，以一切皆其所作故。
明显解释即：汝所作供养，非自在天不作，以一切皆其所作故。复次，以何疑故而作？为得自身圆满故，为成办自在天承事等故，凡所作之自在天即是作者故。如是则于自在天所作岂非无义耶？
复次，一切之作者自在天与众生相连作害，故不应为恭敬对境，此即"大罪"偈颂所

།ད་ཡང་དབང་ཕྱུག་འགྱུར་བ་ནི། །ཆོས་སམ་གཞན་ལས་འགྱུར་གྲང་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་དབང་མེད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྱུར་བར་འདོད་ན་ དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཞེས་བྱ་བས་འགྲོ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་པར་འདོད་ནས་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་བརྟགས་པའོ།།དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ལས་འགྱུར་ན་ནི་དེའི་སྔ་རོལ་དབང་ཕྱུག་མིན་ཞེས་སྨོས་ཏེ་ཆོས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཚེ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པས་ དབང་ཕྱུག་མ་ཡིན་པར་གྱུར་ལ།གལ་ཏེ་དབང་ཕྱུག་དེ་ཡང་ཆོས་དང་ལྡན་ན་སྐྱེད་བྱེད་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོད་པས་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤུགས་ལ་རིག་པར་བྱའོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་འགོག་པ་ནི། གང་དག་གཞན་གྱིས་བྱས་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་བྲན་དུ་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་བྲན་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད། ། ཅེས་སྨོས་ཏེ། གཞན་ལ་བལྟོས་པ་རང་དབང་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྲན་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་རྐྱེན་ལ་བལྟོས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྐྱེན་གཞན་ལ་བལྟོས་དགོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་དབང་པོ་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་པ་ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་ལ་བལྟོས་པས་དབང་པོ་ཉིད་རྒྱུ་གཞན་ལ་བལྟོས་པ་ལྟ་བུའོ་སྙམ དུ་བསམས་པས།དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཡིས་བྱས་པར་མ་གྱུར་ཀྱེ། །ཞེས་སྨོས་སོ། །བདག་གིས་བསད་ཀྱི་སྔོན་གྱི་ལས་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། འཕྲལ་གྱི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པ་ཡང་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་ལས་དང་ ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་འདོད་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་སུ་ཡང་གྲོལ་མི་འགྱུར། གལ་ཏེ་ལས་དང་ལས་དེ་ལས་ཡང་ལས་གཞན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡིན་པས་ལས་འབའ་ཞིག་བརྒྱུད་པར་གྱུར་པས་སུ་ཡང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ལས་སྔ་མ་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་ལས་མ་ཡིན་པ་ དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ལས་ཁས་ལེན་ན་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱིས་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།།སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་བླང་བའོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ནི། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྟར་གྱུར་པའང་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འགྲོ་བ་འཕྱ་བ་དག་གིས་འཇིགས་ནས་སུ། །སྡིག་པ་སྤང་ཞིང་དགེ་ལ་གནས་ན་ནི། །སྡིག་པའི་འབྲས་བུ་གཞན་མི་འབྱུང་ཡང་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་དེ་དང་བསྟུན་པའོ་སྙམ་ན། གང་གི་ཚིག་དང་མི་མཐུན་སྤྱོད་པའི་ཚེ། །འགྲོ་བ་འཕྱ་བ་འདི་ཡང་མེད་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚིག་གིས་ཚེ་རབས་གཞན་མེད་ཅེས་ཟེར་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་གཞན་ཡང་ཡོད་པར་སྤྱོད་པས། འགལ་བར་སྨྲས་པས་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ས་དཔྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་འཆད་པ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།

"复次，自在天之转变，是由法或他而成耶？"此即若欲成为于诸众生无权之自在天，则自在天本性之法欲生诸众生，须依他缘而作，如是观察二边。
若由法而成，则其前非自在天，言其无法时不能生故，成非自在天。若自在天具足法，则生因无缺已有，当顿时生起，此应由间接了知。
破第二边即："若由他所作，彼当成为奴，即成为奴仆"。依他故非自主，故如奴仆。
复次，生果依缘，则彼亦须依他缘。如根识生起依境缘，则根自身亦依他因，作如是思："彼自在天，何故不由因所作耶？"
所谓"我杀非前业"，即非唯业，以许暂时士夫作用故。
若许业与业因，则如是任谁亦不得解脱。若业及彼业复由他业力，唯业相续，则任谁亦不得解脱。若为尽前业故，许非前业之苦行，则一切非业所作。
所谓"苦因亦"，即承许他偈颂之意。
显示非如是即："乐与苦如是亦无"等。
"惧众讥笑故，断恶住善者，恶果他不生，随顺于他故"。
"若行违己语，众讥此亦无"，即语说无他世，而行持时如有他世而行，说违故为他所讥。
明显解释即"世间法"等。

།གང་ན རིག་པའི་གཞུང་ལྡན་འདི་འདྲ་བ།དེ་ཡི་མི་རིགས་འཁྲུལ་པ་ཅི་འདྲ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་འདུ་བའོ། །ེ་མའོ་སྤྱི་བརྟོལ་ཅན་གྱིས་ཟིལ་གནོན་ནས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིག་པའི་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པའི་གཟུ་ལུམས་ཀྱིས་བདེན་པ་ཁྱད་པར་དུ་གསང་པའོ། །གཙུག་ལག་ནི་རྒྱལ་རིགས་ ཀྱི་ཆོས་སོ།།དེར་ཆོས་མིན་དོར་བར་བྱས་ཏེ་སྡིག་པ་འཕེལ་བའོ། །ཁྱེད་ཅག་དགའ་བ་དེ་ནི་ཡོད་མི་མཐོང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ། །འཐད་པ་ནི་འགལ་བ་འདུ་བ་སྟེ་གཙུག་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ནོ། །རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པར་མཐོང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་སྤང་ངོ་། །རང་དབང་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མེད་པས་དབང་ཕྱུག་མེད་པར་ཤེས་པའོ།།འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཤེས་པས་ཆད་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ལས་མ་ཡིན་པར་ཤུགས་ལ་གནས་པའོ། །དགེ་བ་ཁས་ལེན་པས་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ཆོས་སྤང་བའོ། །མིའི་བདག་པོ་ནི་བོད་པའོ། །ལྟ་བ་བཟང་ངན་ངེས་པར་སྟོན་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། གང་ གིས་ཞེ་ན།ཚིག་དང་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །དེ་ཡང་ནམ་གྱི་ཚེ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟགས་ན་ནི་ཞེས་པའོ། །གང་གིས་བརྟགས་ཤེ་ན། རིགས་མཐུན་ལས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རིག་པ་ནི་དཔེ་དང་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དེ་དང་དེ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དེ་དང་དེའོ། ། འཐད་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་རག་ལས་པ་ནི་སྐྱེ་བོ་ངན་པའི་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་སོ། །སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་ཉིད་བསྟེན་པ་ནི་མི་སྡོམ་པར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རྒྱུ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་ཟག་གོ། །རྩུབ་པོས་བསྒོས་པ་ནི་ལྟ་བ་ངན་པས་སེམས དབང་སྒྱུར་བའོ།།དེ་ན་ཁྱད་པར་མངོན་པས་སྤྱང་ཀི་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་འདོད་པ་དེ་ནའོ། །ཁྱད་པར་མངོན་པ་ནི་དཔྱད་ན་ཁྱད་པར་དུ་མི་བདེན་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྲིན་པོ་སྤྱང་ཀིའི་རྗེས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསླུས་པའི་གཏམ་རྒྱུད་ལྟ་བུ་སྟེ་བརྟགས་ན་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་པར་རྟོགས་པའོ།།ཆུན་པ་ནི་ཞིང་འཆུ་བའོ། །དེ་རྣམས་རྒྱུ་དཔྱས་དབུལ་བ་སྟེ་མར་ལ་སོགས་པ་འབུལ་ལོ། །དེ་རྣམས་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་སྐྱོང་བ་ལྟར་མ་བསྐྱངས་པ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྨན་རྣམས་ནི་མར་དང་སྦྲང་རྩི་ལ་སོགས་པའོ། །དབུ་རྨོག་མི་བརྩོན་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བརྙས་ པའོ།།ཞབས་ཏོག་ཆེར་འབུལ་བ་ནི་ཆེར་ཕན་བཏགས་པའོ། །བྱ་དགའ་སྩལ་བ་ནི་བསྙེན་བཀུར་དང་མཐུན་པར་གཞན་ལ་ཕན་གདགས་པའོ། །ནན་ཏུར་ནི་དྲག་ཤུལ་གྱིས་ཚར་བཅད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་རབས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་མོ།། །།ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱིར་ནི་ང་ཡང་སྡིག་ཅན་ གྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་སྡིག་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།

凡有如此具理论之教者，其不合理之迷惑何似？此即相违和合。
呜呼，为粗暴者所压制，即不随理而行之偏执隐蔽真实殊胜。
王法即王族之法。于彼舍非法而罪增。
"汝等所喜彼不见"，即立宗。
正理即相违和合，以"王"等而示。
"见从因成"即遮无因。
"自在"即由无彼故知无自在天。
由知他世故非断见。
间接住于非业。
由许善故舍王族法。
"人主"即呼语。
配合"定示见好坏"，由何？由语与诸行。
又"若汝观察时"。
由何观察？"由同类成因"，理即喻，成因即因。
彼彼即他许彼彼。
如是正理亦依善知识，即"恶人"二句。
亲近恶友即"不律"等。
说无因等即补特伽罗。
粗暴熏染即恶见控心。
"于彼显殊胜如狼"中，"于彼"即于他许。显殊胜即观察时了知特别不实，如罗刹是狼迹之欺诳传说，观察则知颠倒。
耕者即耕田者。
彼等因讥穷，供养酥等。
彼等如护树之殊胜未护持。
诸药即酥蜜等。
头盔不精进即为他轻视。
大献供即大作利益。
赐奖赏即随顺承事而利他。
调伏即以威力降服。
菩提大品第二十三。
"为汝故我亦成罪人"，为极诽谤故说，然菩萨全无少许罪过。

།བྱས་པ་ལ་དྲིན་དུ་གཟོ་བའི་ཡོན་ཏན་ནི་གཉིས་ཏེ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་ཡོད་པ་དང་། །ཚེ་གཞན་ལ་ཡོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་བཞི་སྟེ། གྲགས་པ་འཐོབ་པ་དང་གཞན་གྱིས་བྱ་ བ་ལ་གྲོགས་བྱེད་དང་།གཞན་དགའ་བ་དང་། དགྲས་མི་བརྫི་བ་སྟེ། མཛའ་བོ་རྣམས་ལ་སེམས་ནི་བྱམས་པ་གྲགས་པ་འཐོབ། ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་བཞི་དང་སྦྱར་རོ། །ཚེ་གཞན་ལ་ཡོད་པ་ནི་མཐོ་རིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་པའོ། །སྤྲེའུའི་རབ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའོ།། །། གསུམ་དུ་དགྱེས་པ་བྱེད་པ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དུ་གྱུར་པའོ། །ཤ་ར་བྷའི་རབས་ཏེ་ཉེར་ལྔ་པའོ།། །།རུ་རུ་དང་སྤྲེ་རྒྱལ་གཉིས་ནི་རྟོགས་པར་སླ་སྟེ། འདིར་མ་བཀྲལ་ལོ། །ཉེར་དྲུག་ཉེར་བདུན་པའོ།། །།རབ་དང་འབྲིང་དང་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པའོ། །སྐྱེ་བོ འདི་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གྱུར་མ་ཡིན།།ཞེས་བྱ་བ་ལ། རབ་ནི་ལྷའོ། །འབྲིང་ནི་མིའོ། །ཐ་མ་ནི་ངན་སོང་དག་གོ། །དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རེས་འགའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་མི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ཕྱུག་དང་དུས་ལ་སོགས་ པས་ཏེ་དེ་བཀག་པ་ནི་གཞན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ།།ལས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་ལས་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བ་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་པོ་དང་ཆེན་པོ་དང་གསུམ་གྱིས་འབྲས་བུའང་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གསུམ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །འགྲོ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟར་ངེས་པར་གནས་ ཤིང་རྒྱུ་སོ་སོ་བ་ལ་རག་ལས་པས་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་དེའི་རྒྱུ་དགེ་བ་བརྟེན་དགོས་ལ་དེ་ཡང་མྱུར་དུ་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ།སྲོག་ཀྱང་མ་བརྟན་ཤིང་དང་ཉེ་བར་ཤེས་ནས་ནི། །ཞེས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་སྦྱར་རོ། །གྲགས་དང་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་ལམ་ནི་ འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེ་འདི་དང་གཞན་གྱི་བདེན་པ་གཉི་ག་བདེ་བ་ལ་རག་ལས་པར་སྟོན་པའོ།།སྡིག་པ་སྤང་བར་གྱིས་ཞེས་པའི་སྡིག་པ་གང་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་བཟུང་ནས་སྨྲས་པ་ནི་ཡིད་ལ་ཞེ་སྡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་གསུངས་ པའི་དགེ་བ་ནི་གཉེན་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྐབས་འདིར་བཟོད་པ་བཟུང་ངོ་།།དེ་ཡང་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མྱོང་བས་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ནི། དགོན་པའི་མི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །དེ་བས་དེའི་རྒྱུ་ཟིལ་གྱིས་མནན་པས་བཟོད་པས་ སྡིག་པ་སྤང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་སྡིག་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་གི་ཉེས་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ་དེའི་རྒྱུ་གཙོ་བོ་ཡང་ཁྲོ་བ་ཡིན་པས་རྒྱུ་བཀག་པས་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།གཉེན་པོ་བཟོད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་མཐོང་བའི་ཆོས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྐང་པ་གཉིས་སོ།

报恩功德有二：现世所有及他世所有。
初者有四：获得名声、助他作事、他人欢喜、不为敌压制，即与"于诸友人心生慈获得名声"等四句相配。
他世所有即得生善趣。
猴子品第二十四。
三处欢喜即身语意三处。
夏拉巴品第二十五。
鹿王与猴王二者易解，此处不释。第二十六、二十七。
上中下差别种种。
"此等众生非从自性所成"中，上即天，中即人，下即恶趣。彼等非从自性，即非无因，以为有时性故。
"非他生"即非由自在天、时等，遮遣彼当从他处了知。
"业从三种所成"即由不善及小善、中善、大善三者，果亦成就小中大三种。
众生法性如是决定安住，依各别因缘，欲得所欲果者应依其因善，亦应速修，以"命亦不定如木"为理由。
"此是获得名声安乐之道"即示现世他世二谛皆依安乐。
"应断恶"中何为恶？取主要而说即"意瞋"等。
所说"依善分"之善即"依对治"，此处取忍辱。
又示彼定为对治由亲证成就，即"旷野人"等偈颂。
是故"以其因制胜故以忍断恶"，此中恶即身语过失行为，其主要因即瞋，遮因则果不生。
依对治忍辱之现法利益即"是故"等二句。

། མ་མཐོང་བའི་ཕན་ཡོན་ནི་བསོད་ནམས་བྱས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་མཐའ་མར་མཐོ་རིས་འགྱུར་ཞེས་པའོ། །དགེ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་གྲགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་རང་གི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་སྟོན་ཏེ་དམ་པས་བསྔགས་པ་དང་ཚེ་འདི་དང གཞན་ལ་ཕན་པ་འཕེལ་བ་དང་སྡིག་པ་འདག་པ་དང་ཡོན་ཏན་དུ་མ་ཐོབ་པ་དག་རྐང་པ་རེ་རེས་རིམ་པ་བཞིན་སྟོན་ཏོ།།གཞན་ལ་གནོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་སྟོན་ཏོ། །གཞན་ལ་གནོད་པ་རྟག་ཏུ་སྔོ་མི་ཤེས། །ཞེས་བྱ་བ་ ནི་གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤང་བ་དང་།སྙིང་སྟོབས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་གཞན་གྱིས་བརྙས་ཀྱང་རྨ་མི་ཕྱིན་པས་གཞན་ཡང་དགའ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཙུག་ཕུད་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་མངོན་བསྒྲུབ་བཟོད་པ་མཛེས་པའོ། །མི་ནི་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་རྒྱུ་ལ་བཏགས་ པ་སྟེ་མཛེས་པ་བསྒྲུབ་པས་ཡང་དང་ཡང་འདྲེན་པའོ།།སྙིང་རྗེས་བཀའ་སྩལ་འཇིག་རྟེན་དོན་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་རྗེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་མཐུན་པའི་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །རྒྱན་དང་སྟོབས་དང་ཆུ་དང་གོ་ཆ་དང་མེ་ཏོག་གི་དཔེ་ ཡིས་སྟོན་པ་ལྔ་མཐུ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།གཉིས་ཀའི་ཚེ་ལ་དོན་མེད་ཞི་བར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཚེ་འདི་དང་གཞན་གྱི་གནོད་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་པའོ། །དེའི་གྲགས་པའི་ཡན་ལག་ནི་ལུས་ཅན་ཏེ་ཨ་ག་ནི་ལུས་དང་ཡན་ལག་ཉི་གའི་མིང་ངོ་། །ཐར་པ་ཐོབ་པར་ བྱེད་པས་མི་མཐུན་པ་འཇོམས་པ་ནི་རྐང་པ་གཅིག་གོ།།གཉེན་པོ་འཕེལ་བ་ནི་གཉིས་ཏེ། ཐར་པ་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་རྣམ་པར་ཐར་པའི་བདེ་བའང་བཟོད་པས་འཐོབ་ཞེས་པའོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེའི་གྲགས་པའི་ཡན་ལག་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གནས་ན་ཕན་པ་སྟེ།གཞན་ལ་ཕན་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་དོན་ཆེ་བས་བཟོད་པ་བསྒྲུབ་པར་གདམས་པ་ནི། བཟོད་པ་དེ་ནི་མ་བྱེད་སུ་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །བདེན་པ་བཞིན་དུ་མཐར་ཕྱིན་ཅིང་ཞེས་བྱ་ པ་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འདའ་བར་སྟོན་པའོ།།ཐུབ་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་བཞིན་དུའོ། །འདི་ལྟར་སྨན་པ་སྐལ་བ་མེད་ལས་གྱུར་པ་ནི་དབུལ་བ་དགེ་བ་མ་བསགས་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུ་འགྲོ་བ་ལ་མང་དུ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་སེམས་ ཡིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།གདམས་ངག་ལ་ནི་དམ་པས་གསུངས་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྤྱོད་ཚུལ་བསྟན་པའོ། །ཆོས་ནི་དགེ་བའོ། །སྲིད་ནི་འབངས་བསྲངས་པའོ། །བདེ་བ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱད་ཀྱི་འབྱོར་བའོ།

未见之利益即以福德功德最终转生善趣。
以"善性闻名"等一偈显示自利功德：即被圣者赞叹、今世后世利益增长、罪业清净、获得诸多功德，以每句依次显示。
以"害他"等一偈显示利他。
"常不知害他"即断除害他，具勇力法性悦意即虽被他轻蔑亦不受伤故他亦欢喜，顶髻即菩提。功德显成就忍辱庄严。人即以果名假立于因，由成就庄严而再再引导。
"悲心宣说利益世间"即示与大悲如来所宣相顺之利他因。
以庄严、力、水、铠甲、花五喻显示"具力者"等。
"二世无义令寂"即极断今世后世诸害。
其名声支分即"有身"，阿伽是身与支分二者之名。
以得解脱故摧破违品即一句。
对治增长有二：就仅解脱而言，即"解脱乐亦由忍得"。就成为一切智因而言，即"其名声支分"，住于修习波罗蜜多则有益，示得最胜利他之一切智。
如是义大故劝修忍辱即"谁有不修此忍者"。
"如实究竟"即示见谛必定出离轮回。
"如能仁"即如阿罗汉。
"如是医缘无缘所成"即贫穷未积善业。
如是众生多有此故，说"我心意"等。
教诫中示圣说王之行仪。法即善。政即摄受眷属。安乐即身受用圆满。

།འབྱོར་པ་མི་རྟག་པ་བརྟན་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་མཐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཉམས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ།།བཟོད་པར་སྨྲ་བའི་རབས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ།། །།བསམ་གཏན་གོམས་པར་བྱས་པས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ་འབྲས་ བུ་སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་སོ་སོར་སྐྱེ་བ་ནི་དེའི་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་སོ་སོ་བ་ལ་བལྟོས་ཏེ།ཇི་སྐད་དུ། འདོད་སྤྱོད་དགའ་དང་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་།རྣམ་པར་སྤངས་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཡིས། །ཚངས་དང་འོད་གསལ་དག་དང་དགེ་རྒྱས་དང་། ། འབྲས་བུ་ཆེ་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་མཉམ་འཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་དང་ཕྱག་མཛེས་པདྨ་གཉིས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་གཉིས་མཛེས་པ་ནི་པདྨ་གཉིས་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པའོ། །ནམ་མཁའ་ས་བཞིན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བགྱིད་པ་ནི་དེ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པར་གནས པའོ།།བསམ་གཏན་ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། །དབང་པོ་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་བསྡམས་པ་དག་།ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་བའི་དངོས་ཀྱི་རྒྱུའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མ་མེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་དེའི་རྒྱུ་སྟེ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་འགྱོད་ པ་མེད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དབང་པོའི་སྒོ་བསྡམ་པ་ནི་གཉི་གའི་རྒྱུ་སྟེ་དེས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་ཡང་འགྱུར་ལ་འདོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྲབས་པས་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དྲི་མ་མེད་ པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པའོ།།མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྡུའོ། །ཡིད་གཅུགས་པའི་ཚིག་གིས་བསྟན་པ་ནི་ལུང་སྟེ་ཡིད་བརྟན་དུ་རུང་བ་ཉེས་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །བརྟག་པའི་རིམ་པ་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྟག་པ་སྟེ་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་ རྗེས་དཔག་གོ།།འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཁ་ཅིག་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་སྟེ། ཉི་ཟླ་སྐར་མས་བརྒྱན་པ་དང་། དུད་འགྲོ་རྣམ་པ་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེའོ། །འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་བློ་ངན་ཁྱོད་མ་སྐྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིད་མི་ཆེས་པ་ མི་སྐྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ།།དེ་ནི་གཞན་གྱིས་གཞན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཤེས་པའོ། །ཚེ་རབས་དྲན་པའང་དེ་དང་དེ་ན་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གིའོ། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། དེ་སྐད་གསུངས་པས་ན་ བདག་ལ་འཇིག་རྟེན་གཞན་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའོ།

"圆满不常住坚固亦当说"即由王威圆满刹那衰败而当了知。
忍辱语品第二十八。
"由修习禅定生于梵世间"即第一禅定之义，各别生起果位禅定依赖各别等持之因，如说："断除欲贪喜乐苦，第四禅定离诸相，得与梵天光净天，遍净广果天同等。"
"汝足手美如双莲"即彼二美好如双莲花。
"如虚空地普遍执持"即于彼无堕而住。
"禅定戒律无垢染，诸根悉皆善调伏"中，第一禅定是生梵世间之直接因。无垢戒律是彼禅定之因，以戒律清净无追悔故生三摩地。根门调伏是二者之因，由此令戒律清净，且由减少欲想等而住于禅定。或者无垢戒律即禅定律仪。
现量等摄比量。信言所说即教量，谓可信赖无过之语。观察次第即依彼观察，为依教之比量。
后世于某些瑜伽师亦现量显现，如以日月星辰庄严及共同显现诸畜生等为喻。
"于此莫生恶疑心"即莫由疑门生不信。
彼即他人知他人之后世。
"宿世忆念亦彼彼有"即自身。
"由彼比知后世有"即依教之比量，谓由如是所说，当知我有他世。

།དེ་ལ་ལུང་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་ནི་འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ཚེ་རབས་ཤེས་པ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ཚེ་རབས་གཞན་དྲན་པ་གསུངས་པས་ན་བདག་ལ་ཡང་ཚེ་རབས་གཞན་ཡོད་དུ་རུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།དེ་བདག་ལས་ཀྱང་མངོན་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་སྟེ་གང་དང་གང་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བ་དེ་དང་དེ་ནི་རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མཐོང་སྟེ།དཔེར་ན་དུ་བ་དང་མྱུ་གུ་ལྟ་བུའོ། །འདི་དག་དང་གཞན་གྱི་ལུས་མི་འདྲ་བ་ཡང་སྔོན་གྱི་རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་ལ་བལྟོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཚེ་འདིའི་ རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་ལས་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བ་ཡིན་ལ་ཚེ་རབས་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་སོ་སྙམ་ན།དེའི་རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་སྔ་མ་བྱས་པ་དེ་ཡང་དེའི་སྔ་མ་ལ་བལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ད་ལྟར་བ་འདི་ཡང་སྔ་མ་ལ་མི་བལྟོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཡོད་ཀྱང་ འབྱུང་ལ་སྔ་མ་ནི་གཟུགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ།དེ་ལྟའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྒྱུར་མཐོང་ལ་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ནི་གཟུགས་སྔ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུ་མི་འདྲ་བ་འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བའི་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པས་མཐའ་དག་གི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ འོག་མའི་ཁྱབ་པ་དང་མཐུན་ནོ།།སྔ་མའི་བློ་ལས་ཕྱི་མའི་བློ་འགྲུབ་ན། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་པོ་དང་དེ་ལས་མངོན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་བརྗོད་པའོ། །མངལ་ན་འདུག་པའི་སྔ་རོལ་བློ་དེ་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངལ་དུ་ཞུགས་མ་ཐག་པའི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཆོས་ཅན་ནོ། །དེ་ མ་ཐག་པའི་ཚེ་རབས་སྔ་མའི་བློ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་གོང་མའི་བློ་ལ་བལྟོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒྲུབ་བྱའོ།།བློའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པར་གྲགས་ལ་མངལ་ན་གནས་པའི་བློའི་ཡུལ་དུ་ཡང་ཚེ་འདིའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་རུང་ བས་གཞན་དུ་མཐོང་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལྟར་ན་ཚེ་རབས་གཞན་འགྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་བྱ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ།

其中依教量比量之义即：宣说具死亡转生智通者能知他人前世，及获得宿命随念神通者能忆念自身他世，故我亦应有他世，此为自性因。
"彼不从我显现"即事势比量，凡是不同果，彼彼即有不同因为先导，如烟与苗芽。此等与他身不同亦依前因不同，此为果因。
若谓此生不同因生不同果，不依他世因者，彼不同因之前所作亦依其前，若非如是，现在此亦应不依前，此为说明。
若谓虽有前前而生，然前者是色法者，亦不能说。以见彼等前心为因，若前心是前色，则非不同因作不同果之作者，故一切差别将成无因，与下因之周遍相顺。
"由前心成后心时，后世及彼即显现"，此说周遍。
"住胎之前彼心"即入胎刹那之心为有法。依其前世临终心为所立。以是心性故为因。心所周知依境，住胎心之境亦不应是此生色等，故为他处所见色等，如是则成立他世。此即"了知所知"等一偈。

།གལ་ཏེ་ཚེ་རབས་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མེད་ན་ཕ་མའི་རྐྱེན་ཙམ་ལས་ ཡིན་པས་བུ་རྣམས་འདྲ་བར་རག་པ་ལས་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་དམིགས་ཏེ།གང་ཐ་མི་དད་ཀྱང་གང་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། རྫ་མཁན་ཐ་མི་དད་ཀྱང་བུམ་པའི་བྱེ་བྲག་དམིགས་པས་བུམ་པ་དེ་རྫ་མཁན་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པའི་དོན་འཆད་པ་ནི། སྐྱེ་དགུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ། །གང་དང་གང་རང་གི་ལས་ལ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་དེ་ནི་སྔ་མ་གོམས་པ་ལ་བལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བཟོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལྟ་བུའོ། །ནུ་ཞོ་འཐུང་བ་དང་ཁ་ཟས་ཟ་བ་ལ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་སྟོན་པ་ནི།བློའི་མཐུ་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གཉིས་ཏེ། ཕྱེད་དང་གཉིས་ནི་འཐད་པའོ། །ཕྱེད་ནི་དེའི་ཁྱབ་པའོ། །སུས་ཀྱང་མ་བསྟན་པར་ནུ་ཞོ་འཐུང་བ་ཙམ་གྱེས་སྔ་མའི་གོམས་པ་ལ་ལྟོས་པར་མ་ངེས་ཏེ། སུས་ཀྱང་མ་བརྟན་ པར་ཉི་མའི་མཐུས་པདྨ་འབྱེ་བ་ལྟ་བུ་ཞེས་མ་ངེས་པར་དགོས་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།དེའི་ལན་གྱི་དོན་ནི་པདྨ་ནི་བསམ་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ལྟོས་ཀྱི་ནུ་ཞོ་འཐུང་བ་ནི་བསམ་པ་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་པ་ལ་བལྟོས་པ་བསམ་པ་སྔ་མ་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།བདག་ཉིད་ངན་པས་འདི་ལའང་ནོར་གྱི་བསྐྱིན་པ་སྟེར་བ་མེད་ཅིང་ཚེ་གཞན་དུའང་ནོར་གྱི་བསྐྱིན་པ་སྟེར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལས་ཚེ་འདི་ལས་ངན་པ་ལས་ནི་ནོར་མི་འབྱུང་བ་ནི་འདི་ལ་ཡང་ཞེས་པ་སྟེ་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་ངོ་། །ནོར་ནི་མི་གཏོང་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཚེ་འདིའི་འབྱོར་ པ་བདག་ཉིད་ངན་པ་སྟེ་ཕ་རོལ་བསླུ་བ་དག་གོ།།སླུ་བ་མ་ཡིན་ཡང་སྙམ་པ་སྟེ་དང་པོར་བསླུ་བའི་བསམ་པ་མེད་ཀྱང་ཆགས་པས་ཕྱིས་འཇལ་བར་མི་བྱེད་པའོ། །ཆགས་ནས་བདག་གིར་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་ལེ་ལོས་མི་འཇལ་བར་སྡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གཏོང་ན་ནོར་གྱི་མཐའ་ནི་དེ་ ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཕྱིས་མི་འཕྲད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ།།དེ་ལས་བཟློག་པ་ལ་བྱིན་པ་ནི་ཕྱིས་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཡིན་པས་གང་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བདག་ཉིད་ངན་པས་ནི་ཚེ་གཞན་དུ་ཡང་བུ་ལོན་སྦྱིན་པར་མི་ནུས་ཏེ། །བདག་ཉིད་ངན་པའི་སྐྱོན་གྱེས་ངན་འགྲོར་སྐྱེས་པ་བུ་ལོན་འཇལ་ བའི་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གཞན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།བུ་ལོན་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཁྱོད་ལ་སུ་ཞིག་སྐུལ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱོད་ནི་རང་ཉིད་ལས་ཀྱི་ཉེས་པས་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཇལ་བའི་མཐུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའོ།

若无他世之因，则仅从父母缘而生，诸子应当相同，然见多种不同。若无差别而有差别者，非仅彼之果，如陶师无差别然见瓶之差别，故瓶非仅陶师为因。此义解释即"众生安乐"等一偈。
凡是自然趣入自业者，皆依前习，如工匠等心之差别。以自然趣入饮乳及食物故，此说果相即"心之威力"等二句，一句半为理由，半句为周遍。
无人教导而饮乳，仅此未必依前习，如无人教导而日力开莲，此不定难如"于彼"等。
其答义为：莲全不依意乐，饮乳则依意乐故。依意乐者因前意乐习故。
恶性者于此世亦无财物借贷，于他世亦不能借贷。由此恶业不生财者，即"于此亦"，谓于此世也。"财不与"相连。此世富有恶性者即欺诳他者。
虽非欺诳亦思，谓初无欺诳心，然因贪著后不偿还。虽无贪著据为己有，因懈怠而不偿还故。于彼若施，财之边际即是彼，后不相遇。
与此相反之施则后不失坏，故说"若诸"等。
恶性者于他世亦不能偿还债务，以恶性过失生恶趣无力偿还债务，此说"于他世"等。"谁催你偿还债务"相连。何以故？汝以自业

།གལ་ཏེ་ཞིང་ དེ་ལ་བྱིན་པས་རྣམ་སྨིན་འཐོབ་པོ་སྙམ་ན་ཡང་ངན་པར་ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་ཁྱོད་ལ་ནི།ནོར་རྣམས་བྱིན་ཡང་དོན་ནི་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཏན་མེད་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཞིང་གི་སྐྱོན་གྱིས་གལ་ཏེ་མི་འབྱུང་བའམ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམྱལ་ བའི་གནས་དེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ།།མིའི་འཇིག་རྟེན་ན་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་ཤར་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་ཕྱོགས་གང་མཐོང་ན་དགའ་བ་སྐྱེ་བས་ན་ཆུ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕྱོགས་དེ་མི་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་བྲལ་བས་མུན་གྱིས་གཡོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ཡང་ ཀུ་མུད་རྒྱས་པའི་མཚོ་ལྟ་བུའི་ནམ་མཁའ་ཡང་དེ་ནི་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ།།གྲང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བཤད་པ་ནི་མེད་པར་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །མུན་ནག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཚ་བའི་དམྱལ་བའི་གནོད་པ་སྟོན་ཏོ། །དེ་བས་ མུན་ནག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ནི་ཡང་སོས་ཀྱི་གནོད་པ་གཙོར་སྟོན་ཏོ།།ཤིང་མཁན་བཞིན་དུ་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཐིག་ནག་གི་གནོད་པའོ། །ཁ་ཅིག་འབར་བའི་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་ བཤད་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བསྡུས་འཇོམས་ཀྱི་གནོད་པའོ།།ལྕགས་གཏུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཤད་གཅིག་གིས་ནི་ངུ་འབོད་ཀྱི་གནོད་པའོ། །བྱི་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཤད་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ངུ་འབོད་ཆེན་པོའི་གནོད་པའོ། །ཁ་ཅིག་ས་གཞི་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཤད་གཉིས་ནི་ཚ་བའི་གནོད་པའོ།།ཁ་ཅིག་མེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷག་པའི་གནོད་པ་ཉེ་འཁོར་གྱི་གནོད་པས་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོས་ཆུ་བོ་རབ་མེད་ཀྱི་གནོད་པའོ། །གཞན་དག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད པས་རོ་མྱགས་མི་གཙང་བའི་འདམ་རྫབ་ཀྱི་གནོད་པའོ།།ཁ་ཅིག་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ནི་མེ་མ་མུར་གྱི་འོབས་ཀྱི་གནོད་པའོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ནི་མཚོན་ཆས་གཏམས་པའི་ཚལ་སྟོན་ཏེ་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སོ། །ལ་ལ་སྣ་ ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་ནི་རལ་གྲི་ལོ་མའི་ཚལ་ན་ཡོད་པའི་གནོད་པའོ།།ལྕགས་ཀྱི་རྫ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ནི་རབ་ཏུ་ཚ་བའི་གནོད་པའོ། །ས་གཞི་མེ་འབར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མནར་མེད་ པའི་གནོད་པའོ།།མཇུག་བསྡུ་བ་ནི་བུ་ཡུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གྲང་བའི་དམྱལ་བས་སྡུད་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་ཡིན་ལ་ལྷག་མ་གཉིས་ནི་ཚ་བའི་དམྱལ་བ་མཇུག་སྡུད་པའོ།

若思于彼田施而得异熟，然于汝恶见行者，虽施诸财将无义利。虽非全无，然因田过若不生或极微小故作是思。"于彼"者，谓于彼地狱处。
人世间见日月光照等方处生喜故如水，彼方不现，谓离日月为暗覆故。
又如具开敷钵昙之湖泊般虚空亦不现，即"星宿"等。
说寒苦即"恶见"偈。
"黑暗"等显示热地狱损害。是故"黑暗"等二偈主要显示等活地狱损害。
如"木匠"及"阎魔使者"等二偈显示黑绳地狱损害。
"炽燃"等二偈显示众合地狱损害。
"铁臼"等一偈显示号叫地狱损害。
"珊瑚"等二偈显示大号叫地狱损害。
"地面"等二偈显示炎热地狱损害。
"火"等初偈显示近边损害即无河损害。
"其他"偈显示粪尿不净泥沼损害。
"有些"偈显示烧炭坑损害。
"他"偈显示兵器林，即二偈。
"或有种种"等损害即剑叶林中损害。
"铁大锅"等偈显示极热地狱损害。
"地面炽燃"等二偈显示无间地狱损害。
结语即"寒风"等，以一偈结寒地狱，余二结热地狱。

།སྔོན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཡོན་ཏན་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱི་སློབ་མཆོག་ཚུལ་ཏེ་དེ་དག་གི་སློབ་ མ་མཆོག་གི་ཚུལ་གྱིས་ལ་དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་དང་འབངས་ལ་རང་གི་སྤྱོད་ཚུལ་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཅིང་གདམས་པ་དང་།སྦྱིན་པ་དང་ཕན་གདགས་པ་བྱས་ན་དེ་ནི་གྲགས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པོ། །མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་ཉིད་ངེས་པ་ གང་དག་བསྟན་ལ་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ངེས་པ་གང་དག་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོས་བསྟན་པ་ལ་རང་ཉིད་རྣམ་པར་དཔྱོད་ཅིག་པའོ།།ཁྱོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡང་དག་ལྟ་དགེ་ཞིང་། །སྦྱོར་བ་རྒྱལ་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། །ཆོས་དང་མཐུན་པའི་རྒྱལ་སྲིད་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་ ལམ་ལམ་གྱིས་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྲོ་བར་གྱིས་ཤིག་པའོ།།ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སེམས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཡོན་ཏན་མི་དགེའི་སེམས་དེ་མེད་པར་བྱོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བསམ་པ་དེའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ པའོ།།རང་གི་བསོད་ནམས་རྒྱལ་པོའི་དཔལ་གྱི་གཟི་བརྗིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་གཟི་བརྗིད་གཞན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ནི། སྔོན་བསོད་ནམས་བྱས་པ་འདིར་གཞན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའམ། ཡང་ན་ཚེ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསོད་ནམས་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་གཟི་བརྗིད་ཡིན་པའོ། ། མཛའ་བཤེས་དང་འབངས་རྣམས་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་སྒྲ་བསྒྲགས་ཏེ་དགེ་བ་ལ་སྦྱར་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསལ་བསལ་ཞིང་ཕན་གདགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཛའ་བཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །རང་གི་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི་བདག་གི་ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཅིག་གོ།

昔日诸具功德王之上首弟子之法，即以彼等上首弟子之法，对沙门、婆罗门及臣民，以慈悲示现自身行仪，并作教诫、布施与利益，则得广大名声。此乃往生善趣之道。
所言"于所示法性决定而了知"者，即于智者所示业因果法性决定，自当详加观察。
汝之思维当正见贤善，行持则以王法，即以契合正法之王政方便，渐次成就所欲果。
若问何为正见之思维？即"功德无不善心"等。彼思维之行持，即"戒律坚固"等。
所言"自福德王之威光"者，王之威光胜他，乃昔所作福德于此胜他，或为后世义利所修福德即是威光。
所言"于亲友眷属宣悦耳声，令行善法，除彼等苦而作利益"者，即"亲友"等。
成办自事，即

།རང་གཞན་གཉི་གའི་དོན བསྒྲུབ་པ་ནི་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ་ད་ལྟར་ཤིང་རྟའི་བདག་པོ་དེད་དཔོན་ལྟ་བུས་རང་གི་གནས་སུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་ལ་ཤིང་རྟ་ཉིད་དང་མིག་འཇམ་པ་དང་འཁོར་ལོ་ཟུང་དུ་གྱུར་པ་དང་།འཁོར་ལོའི་སྲོག་ཤིང་དང་ལྡན་པ་དང་། རྟ་དུལ་བས་དྲངས་ཤིང་སྲབ་སྐྱོགས་ཀྱིས་ཁ་ སྲབས་པ་དང་།ལྕག་གིས་རྟ་བསྒུལ་བ་དང་། ཤིང་རྟའི་ནང་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པའི་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་ཁ་ཟས་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་དང་ལྡན་པ་དང་། བདག་ལ་ཤིང་རྟའི་ནང་ན་གྲོགས་པོ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཤིང་རྟའི་གཉའ་ཤིང་རྟ་ ལ་འགེལ་བས་གཉའ་ཤིང་དང་ལྡན་པ་དང་།འགྲོ་བ་རྟག་པ་དང་ཚེགས་ཀྱི་སྒྲ་མེད་པ་དང་། ཤིང་གི་སྐད་ཅུང་ཟད་གྲག་པ་དང་། མཚམས་མ་ཕྱེ་བ་དང་། ལམ་དྲང་པོ་ནས་འགྲོ་བ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་ཐེག་པའམ་བཞོན་པ་རུ་མཚོན་ཕྱར་བ་དང་། ཁལ་དུ་མ་བཀལ་བ་དང་། རྒྱལ་མཚན་ མཐོན་པོ་བཙུགས་པ་སྟེ།དེ་ལྟ་བུ་དག་དང་མཐུན་པར་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དང་ལུས་ཀྱི་རྒྱུད་འཇམ་ཞིང་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་གནས་ཏེ་དགེ་བའི་ཆོས་ལ་འདུན་པ་དང་ལྡན་པ་དབང་པོའི་སྒོ་དྲན་པས་བསྡམས་ཤིང་ཤེས་བཞིན་དང་མང་དུ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་ཚེ་ཤེས་པ་དང་སྤྱོད་ལམ་ མཛེས་པས་བཟོད་པ་དང་དེས་པ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་ཚིག་གིས་ཉེས་པ་མེད་པ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་གིས་གཞན་ལ་སྨྲ་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་མ་ཉམས་པ་དང་དྲང་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐེག་པ་ལྟ་བུའི་ལམ་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཁུར་བཟོད་ཅིང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་གོ་འཕང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི འཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི།རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་གྱི་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་ལྟ་ག་ལ་གྱུར་ཞེས་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་གྲུའི་དཔེས་ཉེ་བར་མཚོན་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ བཤད་པ་ལྟ་བུའོ།།ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་རབས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པའོ།། །།ཁྲོས་པ་ཉིད་རླུང་དང་འདྲ་སྟེ་རླུང་གིས་ཡུལ་གཞན་དུ་འཕེན་པ་ལྟར་ཁྲོས་པའི་རྒྱུས་དེ་དག་ཀྱང་ཡུལ་གཞན་དུ་བསྐྲད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རྟོག་ངན་པའི་ཚིག་གིས་གདམས་སུ་མེད། །ཅེས་ བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཆུང་བས་གདམས་ངག་གི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པའོ།།མ་བཏགས་སྟོད་གཡོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐགས་སུ་མ་བཏགས་པའི་རང་བྱུང་གི་རས་ཀྱི་སྟོད་གཡོགས་སོ། །བསྙེམས་པས་གད་པ་སྙོམས་པའི་མཚན་མ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙེམས་ཤིང་དྲེགས་པས་གད་པ་ལ་སོགས་ པ་འདྲལ་ཅིང་འཇིག་པ་གང་གིས་མཚོན་ཅིང་དེའི་མཚན་མ་གང་ཡིན་ན་དེ་ནི་མཆེ་བ་གཉིས་པས་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ།

成办自他二利者，以喻而成立，譬如现今车主即船长，欲往自处，具足车身、平稳、双轮、轮轴，驯马牵引，辔勒驾驭，鞭策马匹，车内备有利剑等防护兵器，具备路上饮食等资具，自身车内有善友相伴，车轭系于马上而具轭，行进稳固无艰难声，木器稍有声响，未分界限，从直道而行，如是乘具或坐骑竖立旗帜，未负重担，高树胜幢。
如是相应，自身心与身相续柔和，住于布施与戒律，于善法具欲，以正念防护诸根门，具正知与多闻，尔时具足智慧，以优美威仪具足安忍与调柔，以无过失语、悦耳语对他人而言，戒律无损，以直性乘具般之道，以悲心堪忍荷负有情利益，所得果位即是涅槃。此成自他大利，岂有堕入地狱等恶趣之理？
如《圣宝积经》中以船喻为譬，说大乘之道。
大梵品第二十九。
瞋恚如风，如风吹至他处，因瞋恚故亦驱逐彼等至他处故。
所言"不可以恶分别语教诫"者，即智慧微小故非教诫之器。
所言"未织上衣"者，即未经织造之自然布制上衣。
所言"以慢笑平等之相"者，以慢心与傲慢而笑等散乱毁坏，以何为相，即以二牙，故称其为如是。

།ེ་མའོ་རང་བཞིན་འཕགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །དོན་བཞིན་བསྒྲུབས་པ་འདི་ཡིས་བསྟན་པར་འགྱུར། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་བདག་ཅག་གི་དོན་བཞིན་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པའི་ལུས་བཏང་བ་འདིས་བསྟན་པར་གྱུར་ཅིང་གསལ་བར་བྱས་པའོ།།གླང་པོ་ཆེའི་རབས་ཏེ་སུམ་ཅུ་པའོ།། །།ནོར་མེད་ན་ནི་རྒྱལ་པོའི་དཔལ་དེ་ཡང་། དགའ་ བར་མ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་གིས་དགའ་བར་མི་བྱེད་ཅིང་བརྙས་པར་བྱེད་དེ།སྨད་འཚོང་བུད་མེད་བཞིན་ཏེ་བུད་མེད་སྨད་འཚོང་མ་སྐྱེས་བུ་དབུལ་པོ་ལ་བརྙས་ཤིང་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་བཞིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཐོས་ནས་ཡིད་ནི་དད་གྱུར་ནས། །ལེགས་པར་དགའ་ལ་བརྟན་པ་ ཉིད་དུ་འགྱུར།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐོས་པས་དད་པའི་བསམ་པ་རྟས་པ་དེའི་སྒོ་ནས་དགེ་བའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གིས་ཤེས་ཀྱང་དེ་ནི་ཉོ་བར་རིག་།ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་ མདོ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པའི་ཚེ་ཟླ་བ་གཅིག་གི་བར་དུ་ཤ་སྲང་གསུམ་གསུམ་བཅད་དེ་ཡོན་དུ་བྱིན་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་ཙམ་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་དང་།ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་བྲག་ལ་ལུས་བོར་བ་ལྟ་བུའོ། །གཏི་མུག་ནི་ མུན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་དང་མི་འགལ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་དང་འགལ་བས་སྒྲོན་མ་ལྟ་བུའོ། །ཐོས་པ་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དད་དང་ཚུལ་ ཁྲིམས་གཏོང་དང་ཐོས་པ་ནི།།དྲི་མེད་ངོ་ཚ་ཤེས་དང་ཁྲེལ་ཡོད་དང་། ཤེས་རབ་ནོར་བདུན་ལགས་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །དོན་གཞན་ཕལ་པ་དོན་མ་མཆིས་རྟོགས་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ནོར་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་པར་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ གསུངས་སོ།།དེར་གཞན་གྱིས་དབྲལ་བར་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་གསུངས་སོ། །རྨོངས་པ་ནི་དགྲ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བདེ་བ་འདོད་ཀྱང་གཏི་མུག་པས། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཤེས་པའི་འཕྲིན་ཡིག་ལས། རང་གི་བདེ་བ་དགྲ་ལྟར་འཇོམས། །སྡུག་ བསྔལ་འདོར་འདོད་སེམས་ཡོད་འཇིག་རྟེན་པའི་ནོར།ཀྱང་། །ཐོས་པའི་ནོར། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་རྒྱུག་།ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ནི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་དེ་འཇོམས་པས་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུའོ།

"噫！自性圣者圆满，如实成办此将显示。"此句意为菩萨之自性殊胜超越他者、具足圆满者，即我等如实圆满成办、舍身此事，将得显示并明了。
象品第三十。
"若无财富，即使王之威严亦不生欢喜"者，即他人不生欢喜而轻蔑，如同妓女，犹如妓女轻蔑贫穷男子一般。
"若人闻已心生信，善为欢喜成坚固"者，即由闻法而信心增长，由此门中，将显示于善业修行圆满。
"虽自知亦知当买"者，如《圣大般涅槃经》中，世尊昔为菩萨时，一月之间每次割取三两肉作为供养，仅为获得一偈，又为半偈而投身悬崖等。
愚痴如黑暗，因为障碍通达真实义故。彼不违外在光明，而违慧光，故如灯明。
闻法属七圣财之一，如云："信戒施与闻，无垢惭愧及，智慧七圣财，佛说如是语，余事皆无义，当知此义故。"如无著所说，此较世间财更为殊胜。彼中亦说他人能夺与不能夺之差别。
愚痴即是怨敌，如圣龙树《致友书》中云："虽欲求安乐，以愚痴故而，自毁如敌害，虽欲除痛苦，然于苦本身，趋向而奔驰。"如是所说，普遍愚痴如一切过失之根本，断除彼故如兵器。

།གྲོགས་པོ་བཟང་པོ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ བསྟན་པས་ཕན་འདོགས་པ་སྟེ།ཇི་ལྟར་དེད་དཔོན་སེང་གེ་འཛིན་གྱིས་ཚོང་པ་རྣམས་ཐར་བར་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་དེའི་བྱ་བ་ཡང་ཆོས་ཐོས་པ་ལས་འགྲུབ་པས་གྲོགས་ཀྱི་མཆོག་གོ། །མཛའ་བཤེས་བཟང་པོ་ནི་ཕོངས་པའི་ཚེ་མི་འདོར་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ངང་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡུལ་ འཁོར་སྲུང་སྙིས་ཟིན་པ་ལ་བློན་པོ་བཞིན་བཟངས་ཀྱིས་གྲོགས་བྱས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡང་ཐོས་པ་ལ་ཡོད་དེ་དེ་ནི་དུས་ཀུན་ཏུ་མི་འབྲལ་ཞིང་གྲོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་དེ་རྒུད་པ་ལས་འདའ་བ་དང་འབྱོར་བ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱ་ངན་གྱིས་གདུང་བ་ནད་ལྟ་བུ་སེལ་བས་ གནོད་པ་མེད་པའི་སྨན་ཏེ་གནོད་པའི་སྨན་ནི་སྨན་དཀའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་མེད་ལ་མྱ་ངན་ཀྱང་སེལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ།ཇི་ལྟར་གནས་བྱེད་ཀྱི་བུ་དང་རུས་མཐུན་པའི་བྲམ་ཟེ་མོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཆོས་ཐོས་པའི་མྱ་ངན་བྲལ་བའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་ པ་དཔེར་བྱའོ།།ཉེས་པ་ཆེན་པོའི་དཔུང་ནི་ཉེས་པ་མང་པོའི་དཔུང་སྟེ་ཉེས་པ་དང་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་སྡིག་པའི་ལས་ཏེ་དེ་རྣམས་འཇོམས་པས་དཔུང་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དམག་གི་དཔུང་ནི་གང་ཟག་གཅིག་གིས་ཐུབ་པར་མི་ནུས་ཀྱི་རང་གི་དམག་ཚོགས་མང་པོ་ལ་བལྟོས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ པས་དེ་དང་ཆོས་མཐུན་ཏེ་མང་པོ་འཇོམས་པ་ཐོས་པ་ལ་དུ་མ་ཡོད་པས་དཔུང་ཞེས་བྱ་བའམ།ཡང་ན་ཐོས་པ་ཉིད་དུ་མ་སྟེ། མི་སྡུག་པ་ཐོས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ། བྱམས་པ་ཐོས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་གཉེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཐོས་པ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྐད་ཅེས་ བྱའོ།།གྲགས་དང་དཔལ་ནི་གཏེར་གྱི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྣོད་དུ་བཅུག་ནས་སྦས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཏེ་འབྱུང་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མང་དུ་ཐོས་པ་ཡང་གྲགས་པའི་འབྱུང་གནས་ཡིན་ཏེ། མང་དུ་ཐོས་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ནི་རྣམ་པ་དུ་མར་བསྒྲགས་ཏེ་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་གསུམ་པར་ཆུད་པ་དག་ཀྱང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གི་ཆེད་དུ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མེས་ཡོངས་སུ་གང་བ་བརྒལ་ནས་ཆོས་ཉན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔལ་ནི་འབྱོར་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། མང་དུ་ཐོས་པ་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་མཁས་ པའི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་འབྱོར་པས་ཕོངས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།གཞན་གྱིས་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་གོང་དུ་སྦྱིན་བདག་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ནོར་ནི་རྒྱ་ཆེ་བར་འགྱུར་ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ།

善友即通过显示方便之殊胜而予利益，如同船主狮子执度脱商人们一般，其事业亦从闻法而成就，故为友之最胜。
善知识即于贫困时不舍弃，如同鹅王护国被捕时，大臣贤善作友一般。此亦存在于闻法中，彼于一切时不相离而作友之事业，因为知晓超越衰败、获得圆满之方便故。
能除忧恼煎迫如病，故为无害之药。有害之药即难服等，彼亦无有而能除忧，如住者之子与同姓婆罗门女闻如来法而离忧之证悟宣说为例。
大过军即众多过失之军，过失及由彼所发起之罪业，因断除彼等故如军队。军队非一人所能胜任，须依靠众多自军，与此相应，闻法有多种能断众多过失故称为军，或者闻法本身有多种，如闻不净为贪欲对治，闻慈爱为嗔恚对治等，故称闻法本身为多种。
"名誉与威严亦为藏中最"者，珍宝置于器中埋藏即为珍宝藏，为生起处。如是多闻亦为名誉生起处，多闻如海洋般以种种方式宣说，如说三地菩萨为一偈亦越过遍满火之世界而听法故。威严即圆满受用，多闻具慧之智者不为资具受用所匮乏，因为他人承事供养故，如上所说"由施主祈请故，财富当广大"。

།ཡང་ན་དཔལ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། ཇི་ སྐད་དུ།དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས། འཇིག་རྟེན་གཏེར་ཆེན་རྣམས་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་། །རྐུན་པོ་མེ་ཆུས་བསླས་པས་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་ནི། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་མང་པོར་ཆུད་མི་ཟ། །སེམས་ཅན་དོན་ བརྩོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི།།ཚུལ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབེན་སེམས་གང་ཡིན་དང་། རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་འཆི་མེད་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་མེད་བདེ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། །ཡ་རབས་རྣམས་དང་ཕྲད་ན་སྐྱེས་ཀྱི་མཆོག་ནི་དམ་པ་རྣམས་ཐོས་པ་ལས་རྟོགས་པ་ འཐོབ་པས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཐོས་པ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་འཆད་ཀྱི་ནོར་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཉེར་རྒྱལ་གྱིས་བདུད་རྩི་ཐོབ་པའི་དོན་ཉིད་བང་ནས་སྐྱེས་ཀྱིས་ཞུས་ཤིང་དཔེ་བཤད་པས་ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཚོགས་ ཀྱི་ནང་ན་མཁས་པ་དག་དགའ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དཔེར་ན་དབུལ་པོ་དེས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ།དེ་ལ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ནོར་ཡོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྔགས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དག་གིས་ངེས་པའི་ གོམ་པ་བདུན་བོར་བའི་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ།།ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཉི་མའི་འོད་དང་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་གཞན་རྣམས་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ལྟར་ཕ་རོལ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་མང་དུ་ཐོས་པས་ཚར་གཅོད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། གཡུལ་ངོའི་ཚེ་ན་དཔའ་བོ་ བལྟ།།བཟའ་བཏུང་ཚེ་ན་ཉེ་དུ་བལྟ། །མི་བཟད་དུག་ལ་གསང་སྔགས་བལྟ། །དོན་རྟོགས་ཚེ་ན་མཁས་པ་བལྟ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ་དོན་གང་ལ་རྩོད་པ་ལ་ཕ་རོལ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ནི་མང་དུ་ཐོས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་སློབ་དཔོན་འཕགས་པའི་ལྷས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་རྟ་དབྱངས་ ཚར་གཅད་པ་ལྟ་བུའོ།།འགྲན་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲགས་དང་དྲེགས་པ་སེལ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་ལྟ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོས་ཕྲག་དོག་གི་དྲི་མས་རྒྱུད་ཉམས་པ་བློན་པོ་ལྔ་ཆོས་དང་མཐུན་པར་ཚར་གཅད་པ་ལྟ་བུའོ། །མི་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་ཕ་རོལ་མང་དུ་ཐོས་པ་ཆོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་ཆེ་བ་རྣམ་པར་སྒྲོགས་ཤིང་སྙན་པར་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་སྟེ།ལེགས་པར་གསུངས་པ་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་བརྗོད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་མདོ་དུ་མ་ལས་མཐོང་བའོ།

或者，威严即出世间圆满，如《如来不可思议秘密经》中所说：
"世间大藏属国王，
盗贼水火损坏尽，
如来诸佛大宝藏，
亿劫长久不毁坏。
菩萨勤于众生利，
如理寂静所思维，
恒时正念不死因，
无所执著诸乐因。"
遇上等人时之最胜礼物，即由闻法而得证悟故，追求无倒闻法本身并为他人宣说，而非财物等礼物。如近胜得甘露之义而以礼物请问并说譬喻，获得于法清净无垢之法眼一般。
在众中智者欢喜，如贫而有德者，因具闻法等财故为如来等眷属众所赞叹。如说一切众生若如王胜光，亦不及其确定七步之分，如是所说。
"对论者如日光"者，如同其他光被日光胜伏，诸论师亦被多闻折服。如说："战时观勇士，饮食观亲属，难忍毒观咒，解义观智者。"于任何争论处胜伏他方即多闻智慧，如圣天论师折服外道师马鸣一般。
"除遣诸敌名誉慢"者，如遍行大菩提以如法方式折服以嫉妒垢染污心性的五大臣一般。
不知者亦宣说他方多闻说法者功德殊胜并赞美，如诸经中所见"善说希有"等称赞语。

།གཞན་དག་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། གཏན་ཚིགས་དོན་རྣམས་རབ་ཏུ་ གསལ་བར་སྟོན།གཙུག་ལག་ལུང་རྣམས་སྣ་ཚོགས་དོན་དང་མཐུན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཁ་ཅིག་ཀྱང་གཙུག་ལག་སྟེ་ལུང་དང་ཁུང་སྟེ་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་ཚིག་གི་སྒོ་ ནས་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའམ་ཡང་ན་གཙུག་ལག་གི་ལུང་ཞེས་སྦྱར་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།གཉེན་ཞིང་སྦྱངས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཕྱིར། །མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་མ་རྙིངས་བཀྲམ་པ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མང་དུ་ཐོས་པས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ དང་དགའ་བ་སྐྱེད་པས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་མ་རྙིངས་པ་ལྟ་བུའོ།།མང་དུ་ཐོས་པས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྐྱེ་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་གཞན་ལས། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐོས་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་དོན་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ལས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་དེ་ལས་ཡིད་བདེ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་ པ་སྐྱེ་ཞིང་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བས་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བར་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ།།དེ་ནི་ཐོས་པའི་འབྲས་བུ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དུལ་ཞིང་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་སྤོབས་པ་སྐྱེ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་ལས་འཕྲལ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤོབས་པས་ཕ་རོལ་ ལ་ཆོས་སྟོན་པའམ་ཆོས་དང་མཐུན་པར་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་ལ་དེ་ལྟར་ན་རྒྱགས་པ་དང་དྲེགས་པ་མི་འབྱུང་བས་དུལ་བའོ།།གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་བསྟན་པའམ་ཕ་རོལ་སྨྲ་བ་ཚར་གཅད་པ་ལས་ཏེ། དེ་ཡང་མང་དུ་ཐོས་པ་ལས་འབྱུང་ངོ་། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྨྲ་ ལྕེ་བདེ་འགྱུར་ཞེས་སྨོས་སོ།།ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་ལྕེ་བདེ་བ་ཉིད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དོན་གསལ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ནི་བསམ་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱུར་སྟོན་ཏོ། །འགལ་བ་མེད་པ་ནི་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་གཅིག་གི་ གྲོགས་སུ་གཅིག་འགྲོ་བའོ།།འཁོར་གསུམ་ལམ་ནི་ཆོས་དང་སྲིད་དང་འབྱོར་པའོ། །དེའི་ལམ་ནི་དེའི་ཐབས་སོ། །དེ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐོས་པའི་རྗེས་འཇུག་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་ཐོས་ན་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་ན་ནན་ཏན་བྱེད་དོ་ ཞེས་འབྱུང་ངོ་།།ནན་ཏན་བྱས་པ་ལས་སྐྱེ་བའི་རྫིང་ལས་ཚེགས་ཆུང་ཐར་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྐྱེ་བའི་ཉམས་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་པས་རྫིང་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལས་ཡང་དག་པར་འདའ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་སྟེ་མཐར་ཐུག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །ཐོས་ པའི་འབྲས་བུ་ཡང་།ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་མྱ་ངན་འདའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ།

使他人生起信任的功德是："以理证明显显示诸义，契合经教诸多含义。"以理证确定隐蔽的无常等义。某些隐蔽义通过经教即教证和传承上师言教而生定解，或者说"经教"即佛语之意。
"柔和清净悦意故，如同新鲜花鬘展"，即由多闻使身心调柔及生欢喜，如新鲜花鬘。
由多闻生轻安，如他处所说："如是如是闻法，如是如是如实了知义，由此生极喜，由此心安乐生轻安，由安乐心得等持乃至心解脱。"此为闻法之大果。
"调柔极明生辩才"者，由闻法当下以智慧辩才为他说法或如法折服他方，如是不生傲慢我慢故为调柔。大名声由说法或折服论敌而来，此亦从多闻而生。由轻安力而言语流畅，故说。
"殊胜因"者，即言语流畅是殊胜因之意。
明了通达义理是显示由思维修习而生之因。无违者即无相违，互为助伴。三轮道即法、世间、财富。其道即其方便。于此安住之意。
随顺闻法以修行为要，如说："闻则知，知则勤行。"
由精进而从生死池易得解脱，生死过患如池。从中超越即得涅槃，此为究竟果。
又闻法之果如说：
"闻能了知诸法义，
闻能远离诸罪业，
闻能证得涅槃果。"

།དཀའ་ཐུབ་སྤྱོད་དང་མུ་སྟེགས་འགྲོ་བ་ཡི། །ཉོན་མོངས་མེད་པར་བསོད་ནམས་ཡོན་ཏན་འགྲུབ། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་ དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་སྨྱུང་བར་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།མུ་སྟེགས་འགྲོ་བ་ནི་འཇུག་ངོགས་སུ་ཁྲུས་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངལ་བ་མ་བྱས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དེ་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐར་པ་ཐོབ་པས་འཇིག་རྟེན་ གསུམ་ལས་འདའ་བའི་ལམ་ཞེས་སྨོས།མཐོ་རིས་ཀྱི་གནས་སུ་འཇུག་པས་ལྷའི་གནས་སུ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཡང་ཡིན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བདེན་པར་སྨྲ་ཞིང་ཁྲོ་མི་བྱ། །སློང་ལ་ཆུང་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ། །རྣམ་པ་འདི་གསུམ་གནས་ཀྱིས་ན། །ལྷ་ཡི་གནས་སུ་ སྐྱེ་བར་འགྱུར།།ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འཁོར་བའི་རྫིང་ལས་ཐར་པའི་ཟམ་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་འདའ་མདོ་ལས། བ་དང་དོན་གཅིག་ཆོད་ཀྱི་དཔེའི་ཆེ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐ་དད་དུ་བསྟན་ཏེ། རང་གི་ཁྱིམ་གྱི་དགའ་བའི་ཁྱད་པར་མི་རིགས་པར་བསྟན་ པའི་ཕྱིར་རྔ་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ།།མི་གཅིག་གིས་མི་དུ་མ་ཐུབ་ན་རང་གི་སེམས་ཉིད་མི་ཐུབ་པ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་པུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སུ་ཏ་སའི་རབས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པའོ།། །།གང་གཱ་སྨིན་པ་དྲག་ཏུ་འབབ་པ་ འདྲ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུའི་གང་གཱ་སྨིན་ཅིང་བྲུག་པ་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་འབོ་བ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་བྱུང་། །ཞེས་པ་འབྲུག་སྒྲ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་བྱུང་ཞེས་པ་མེ་གྷ་ས་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲུག་སྒྲའོ། །ཐབས་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པ་ནི་མཛངས་པའི་ ཁྱད་པར་རོ།།མཐུ་ཡོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཔའ་བ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཀྱང་ངོ་། །བདེ་དང་བསོད་ནམས་གྲགས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདེ་བ་དང་གྲགས་པ་ནི་ཚེ་འདི་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུའོ། །བསོད་ནམས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པའི་རྒྱུའོ། །མི་རྣམས་ཆོས་ཀྱིས་ བསྲུངས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་ནི་ཆོས་དང་ལྡན་ན་ཚེ་འདི་དང་གཞན་གྱི་གནོད་པ་ལས་བསྲུང་བར་འགྱུར།།ཇི་སྐད་དུ། གང་ལ་དོན་དུ་དེ་འཕངས་པ། །དེ་ལ་དོན་དུ་བདག་ལུས་འཕངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པ་ནི་ཐར་པའི་བདེ་བའོ། །ཤི་ན་དགའ་ བ་ནི་འགྱོད་པ་མེད་པའོ།།ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་ཇི་བཞིན་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་ལྷག་མ་ཚིག་རྐང་གསུམ་མོ།

"苦行修持与外道行，无烦恼中福德成就。"其中，苦行修持即持斋等。外道行即在渡口沐浴等。虽未作如是劳苦，其福德果报胜过彼等。
说"得解脱故超三界道"，因入天界故亦是趣入天界之门。如说：
"诚实语不瞋，
施予虽微少，
此三法若住，
当生于天界。"
"轮回池中解脱桥"，此与超越三界同义，以譬喻之大而别说。为显示自家欢喜差别不应理故，说"鼓声"等。
一人能胜多人而不能胜自心不应理，故说"一王"等。此为须大拏太子本生第三十一。
"如恒河汹涌而下"，即如水恒河成熟汹涌四方流溢。"大海诸声亦出现"，即大雷声亦出现，梵语"美伽萨拉"即雷声。
善巧方便即智慧殊胜。有力即极为勇猛，虽成如是。
"得安乐福德与名声"中，安乐与名声是今生利益之因。福德是利他之因。"人为法所护"即具法则护今生后世诸损害。如说："于彼所爱义，于彼爱自身。"
获得法之大安乐即解脱之乐。死而欢喜即无悔。"诸业差别如是住"即各自果报如是安住，是其因之意。

།འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་བསྔགས་པ་ བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་དང་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དོན་ཆེ་བ་སྟེ།བསླབ་པ་གསུམ་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མི་སྡུག་པའི་མཚན་ མར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུའི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པའི་འདུ་ཤེས་དང་།མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བའི་འདུ་ཤེས་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་བདག་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། ཟས་ལ་མི་མཐུན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ ཅད་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་བའི་འདུ་ཤེས་དང་།སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་དང་། འགོག་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། འཆི་བའི་འདུ་ཤེས་སོ་ཞེས་དོན་ཆེ་བར་གསུངས་སོ། །ལྕགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ནས་སྐྱེས་པའི་རབས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ པའོ།། །།ལས་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་དེ་གྱུར་ཏམ། །སྔོན་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གོམས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་ངན་པའི་རྒྱུས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་མཐུ་ཡིས་དེ་ནི་དེ་ལྟར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་ལ་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྒྱུའི་འཕེན་པ་དེ་དང་དེ་ལས་འབྲས་བུ ངན་འགྲོའི་ལུས་དང་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པོ་དེས་ནི་ལས་ཀྱི་ནུས་པའི་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ།།ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་དབང་ཐོབ་པའོ། །ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་པ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ལས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་དགེ་བས་ངན་འགྲོར་མི་འགྲོ་བས་མི་དགེ་བ་ཉིད་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ནུས་པ་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ནི་མི་ཞེས་བྱ་བའོ།།ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་དང་དེ་བརྟེན་ཏེ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་ལ་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྒྱུའི་འཕེན་པ་དེ་དང་དེ་ལས་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོའི་ ལུས་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་སྟེ།ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པ་དེས་ནི་ལས་ཀྱི་ནུས་པའི་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འགྱུར་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་འཚེ་ཞིང་མཐོ་འཚམ་པར་བྱེད་པའོ། །དམན་པའི་ཚུལ་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྙིང་རྗེ་བ་ལ་སོགས་པར་ སྟོན་པའི་གཡོ་བྱེད་པའོ།།ཚ་ཞིང་དྲོད་ཆེ་རྩུབ་པས་སྒྲུབ་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སྨན་གྱིས་བསམ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་བསིལ་བ་དང་འཇམ་པ་དང་མངར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྨན་གྱིས་འཕེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལས་གཞན་པ་དོན་མེད་ཅི་འདྲ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་འདོགས་ པ་ཆེ་བ་ལ་གནོད་པར་སེམས་པ་ནི་དྲིན་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ།།ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་མི་དགའ་ཞིང་། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟོད་པ་ལ་མི་དགའ་བར་མ་བྱས་ན་ཡང་ནུས་པ་སུ་ཞིག་ཡོད་ཅེས་སྦྱར་རོ།

宣说修习死亡想之功德等，死亡想及对一切世间不喜等想等极为重要。以三学趣向涅槃城之违品，不净相执持等十种对治，即：不净想、无常想、于无常苦想、于苦无我想、于食不适想、于一切世间不喜想、光明想、离贪想、灭尽想、死亡想，说为极为重要。此为铁屋生本生第三十二。
"业力故成如是耶？"虽昔修习慈悲等，由恶戒因亦可能生恶趣。"彼力故成如是"中，由不善异熟因之牵引彼彼，果报恶趣身彼彼如是，此二偈颂极显业力功能。即于生获得自在。
显示是业力所致，如所说等。由业力于生中，善不堕恶趣，故说不善业有力，即"人"等。
"由业习气依彼彼，如是如是而成就"中，由不善异熟因之牵引彼彼，果报恶趣身彼彼如是。第二偈颂极显业力功能。
"极为变化"即损害凌辱。"下劣行为"即示现极为悲悯等之诈伪。"炽热大热粗猛成就"即以如是药成就意乐。彼不以清凉柔和甘美等药增长。"除此何有无义事"即于大恩者思害为忘恩，故如是说。"于诸功德不欢喜"即若不对忍辱不欢喜，谁有能力等。

།སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་མི་སྲུན་པ་ནི་མ་བཏུལ་ན། །ཞེས་པ་དང་། བསམ་པའི་སྒོ་ནས་ བཟོད་པ་སྡོམ་པ་མ་བཏང་ན་ཞེས་སྦྱར།གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱས་པའི་བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་དགག་པར་འདོད་པ་དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱས་པས་བདག་ལ་བདེ་བ་དང་བདག་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་དགག་པར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་མི་འགྲུབ་པས་མཁས་དེ་ མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིག་ཕྱི་མ་གཉིས་སོ།།དེ་ལྟར་རང་གི་དོན་གྱི་བཟོད་པའི་སོགས་པ་བསྟན་ནས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་དགོས་པ་སྟོན་པ་ནི། དེ་བས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གོ། །དེ་བས་བདག་གིས་བཟོད་པ་ལ་གནས་ནས། ཐབས་ཀྱིས་ བསྒོ་ཡང་གལ་ཏེ་མི་གོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི།གནོད་པ་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཡང་དོན་གྱིས་བཟོད་པ་བསླབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་མ་ཕན་ན་ཡང་གཞན་བཟོད་པ་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བ་ནི་བཟོད་པ་ཆུང་བ་གཞན་དག་ཡོད་ པས་ན།དེ་དག་འདི་ནི་ལོག་པའི་ལམ་ལས་བཟློག་།ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་ལ་ཕན་པའི་དབང་དུ་མ་བྱས་ཀྱི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་མི་བཟོད་པའི་སྐྱེ་བ་ལ་ཕན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་པ་དེས་ན་སྐྱེ་བོ་དེ་ལྟ་བུས་བརྙས་བྱས་ ན།བདག་ལྟ་བུའང་དེ་ལྟར་དེ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ་བདག་ལྟ་བུ་ཕར་གནོད་པ་ནུས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གནོད་པ་དེ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཕ་རོལ་གྱིས་ཀྱང་ཉེས་དམིགས་མཐོང་ན་དེ་ལྟར་ཕྱིས་མི་བྱེད་པས་འོན་ཏང་བདག་ནི་གནོད་པ་དེ་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་ ཧེའི་རབས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའོ།། །།བདུད་རྩིར་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མི་འཆི་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཕན་བཏགས་དྲིན་མེད་བནྡུའི་མེ་ཏོག་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤིང་བནྡུའི་ཞེས་བྱ་བའི་མེ་ཏོག་ལས་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བ་དང་འདྲ་བར ངན་པ་ལ་ཕན་བཏགས་ཀྱང་ཕན་པ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ།།ཡོན་ཏན་གྲགས་དང་བཅས་པའི་ལུས་བཀྲུས་པས། གླང་པོ་ཆེའི་ཚུལ་དུ་སྤྱད་པར་མི་འགྱུར་རམ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔ་མ་ཆུད་གཟན་པའི་ཉེས་པ་སྟེ། ཕན་བཏགས་པ་ལ་གནོད་པ་ བྱས་ན་ནི་ཕན་བཏགས་པའི་བསོད་ནམས་དང་ཕན་བཏགས་པའི་གྲོགས་པོ་གཉིས་ཀ་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཏེ།ཇི་ལྟར་གླང་པོ་ཆེ་ལུས་ཀྱི་དྲི་མ་བཀྲུ་བའི་ཕྱིར། མཚོར་ཞུགས་ལ་ཡང་སྐོམ་པའི་ཕྱིར་བྱེ་མ་ལ་འདྲེས་པས་སྔ་མ་ཆུད་གཟན་པ་ལྟ་བུའོ། ། དྲིན་མེད་པའི་ཉེས་པ་སྟོན་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཕ་རོལ་ལ་ཉེས་པ་ཡོད་ཀྱང་བདག་དེ་ལ་ཉེས་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི། །འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བྱ་ཤིང་རྟ་མོའི་རབས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་པའོ།

从加行门说"若不调伏不驯者"，从意乐门说"若不舍忍辱律仪"。"于他作害之乐或，欲遮所生诸苦彼"中，即欲遮止由害他而生自乐及自苦，此不成就故智者不为，此为后二句。
如是宣说自利忍等已，为显示利他之必要而说"是故"等一偈。"是故我住于忍辱，方便教诫若不解"，即于作害者亦以义理教授忍辱之意。即使于彼无益，亦令他住忍辱，因有其他小忍，故"彼等此从邪道返"，此非就利益作害补特伽罗而言，乃就利益对作害不能忍受者而言。
利己利他故，若如是人轻蔑时，"如我亦不如是作"，即如我虽能还害，亦不如是作害。他人若见过患，此后亦不作，然我将脱离彼害。此为水牛本生第三十三。
"成为甘露"即愿不死。"施恩无报如般度花"，即如般度树之花不生果实，如是虽于恶者作恩亦无利益之意。"具德名声身沐浴，岂不如象之所行"，即前者徒劳过失，若于施恩者作害，则施恩之福德与施恩之友二者皆损，如象为洗身垢入池，复因渴而混于沙中，如是前者徒劳。显示忘恩过失即"他人"等偈。虽他有过而自无过即"于此"等。此为雌鸟本生第三十四。


D4461

སྐྱེས་པའི་རབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚིག་གི་ཆ་དཀའ་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ། །སློབ་དཔོན་བཱིཪྱ་སིང་ཧས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།[]@#། །དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་སེལ་བ་དང་ཁྱབ་འཇུག་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཉིད་སེལ་བར་བྱེད་པ་བཞུགས། @##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱི་ཤྭ་ར། ཀ་རྷྲྀ་ཏྭ་ནི་རཱ། ཀྲྀ་ཏི་བྡིཥྞོ་རེ་ཀ་ཀརྷྲྶྀ་ཏྭ་ནི་རཱ་ཀ་ར་ནརཾ་ནཱ་མ། །གུ་རོཿ་པ་དཱ་མཱ་ཛ་ན་ཏྭཱ་བཛྲ་ས་ཏྭཾ་ཙ་བྟཀྟི་ཏཿ། སུ་ཤི་ཥྱ་པྲ་ཏི་བོདྷཱ་རྠཾ་ཀྲྀ་པ་ཡཱ་ལི་ཁྱ་ཏེ་མ་ཡཱ། @#། །བོད་སྐད་དུ། དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་སེལ་བ་དང་ཁྱབ་འཇུག་བྱེད་པ་པོ་གཅིག་ཉིད་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་དང་། །སྡོམ་སེམས་ལའང་གུས་བཏུད་ནས། །སློབ་མ་བཟང་པོས་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར། །བདག་གིས་བརྩེ་བས་བྲི་བར་བྱ། ཨ་སྟི་པུ་ན་རཱི་ཤྭ་རཿ་ཀརྟྱཱ་ས་ཨེ་བ་བི་ཙཱ་ཏྱ་ཏཱཾ། ཡཿ་ཀ་རོ་ཏི་ས་ཀརྞྞ། །ཡཿ་ཀྲི་ཡཱཾ་ཀ་རོ་ཏི་ས་ཀརྞྞ། སཾ་ཛྙོ་བྷ་བ་ཏི། ཨ་ཏྲ་ཙ་བ་ཡཾ་བྲུ་མཿ། །ཀི་མ་སཽ་སིདྡྷིཾ་ཀ་རོ་ཏི་ཨ་ཐ་ཨ་སིདྡྷཾ་བྷ། ཨ་ཏྲ་སིདྡྷཾ་ཏཱ་བ་ཏ་ན་གུ་རུ་ཏེ། ཡང་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་ཅེས་པ་འདི་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱའོ། །གང་བྱེད་པ་དེ་བྱེད་པ་པོ་དང་། གང་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་བྱེད་པ་པོའི་མིང་དུ་འགྱུར་ན། འདི་ལ་ཡང་ཁྱེད་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ཅི་འདི་གྲུབ་པ་ཞིག་བྱེད་དམ་འོན་ཏེ་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་བྱེད། །དེ་ལ་གྲུབ་པ་ནི་རེ་ཤིག་མི་བྱེད་དེ། སཱ་དྷ་མཱ་བྷཱ་པཱ་ཧ། ཡ་ཐཱ་སིདྡྷེ་པུརྒ་ལེ་པུ་ནཿ་ཀཱ་ར་ཎ་ཏྭཾ་ཀྀརྟྭ་ཏྭཾ་ན་སྟི་པྲཱ་གེ་པ་སིདྡྷ་ཏྭཱ་ཏ། ཨ་ཐཱ་སི་དྡྷཱིཾ་ཀ་རོ་ཏི་ཙེ་ཏ། བཱ་ལུ་ཀཱ་ཏཻ་ལ་མ་སིདྡྷཾ། ཀཱུརྨྨ་ལོ་མཱ་དི་ཀ་མ་སིདྡྷཾ། ཨེ་ཏ་དེ་བ་ཀ་རོ་ཏུ། པུ་ན་ར་ཏྲ་ཀརྟྟྲྀ་ཏྭཾ་ན་ཤཀྣོ་ཏི། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་གང་ཟག་འགྲུབ་པ་ལ་ཡང་རྒྱུའི་བྱེད་པ་ཉིད་བྱེད་པ་པོར་མེད་དེ། །སྔོན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་མ་གྲུབ་པ་བྱེད་ན། ཕྱི་མ་ལ་ཏིལ་མར་མ་གྲུབ་པ་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་སྤུ་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པས། དེ་ཉིད་བྱེད་ན། ཡང་འདིར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཀུ་ཏཿ་ཨ་སིདྡྷཾ་ཏྭ་བྷཱ་བཱ་ཏ། ཨེ་བ་མ་སཽ་ཨ་ཐ་སིདྡྷཱ་སིདྡྷཾ་ཀ་རོ་ཏི་ཏ་ད་པི་ན་གྷ་ཊ་ཏེ། ཕ་ར་སྤ་ར་བི་རོཏྡྷ་ཏ། ཡཿ་སིདྡྷཿ་ས་སིདྡྷ་ཨེ་བ་ཡོརྡ་སིདྡྷཿས་ཨེ་བཱ་སིདྡྷཿ། ཨེ་བཾ་ཏ་ད་ན་ཡོཿ་པ་ར་སྦུ་ར་བི་རོ་དྷཿ་སྱཱ་དེ་བཾ། ཡ་ཐཱ་ཙ་ཨཱ་ལོ་ཀཱནྡྷ། ཅི་ལས་ཤེ་ན། དངོས་པོ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིའོ་ཅི་སྟེ་གྲུབ་པ་དང་། མ་གྲུབ་པ་བྱེད་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།

我将为您翻译这段藏文文献。这是一段关于佛教哲学论著的内容。以下是完整的中文翻译：
《本生传颂词难解处广释》，由阿阇黎毗利耶僧诃所造圆满。

